Introduction, του Γιώργου Γλυκοφρύδη

By  |  0 Comments

Γραπτός λόγος, με κάθε τρόπο.

 

Ανήκω σε αυτούς που διαβάζουν οπουδήποτε. Ανάσκελα στον καναπέ, διπλωμένος στα δύο σε χαμηλό κρεβάτι, με τον σβέρκο στριμμένο σε κάθισμα τρένου ή κι’ αλλού, με την πολυθρόνα του γραφείου ξαπλωμένη, με το δάχτυλο στο page down. Βάλτε ότι θέλετε όπου θέλετε.

Ξέχασα να αναφέρω κι’ άλλη μία στάση και τόπο: Ξυπόλητος με το ένα πόδι λυγισμένο στις 45 μοίρες να πατά στην ψάθινη πολυθρόνα όπου ταυτόχρονα κάθομαι, σε κάποιο καλοκαιρινό σπίτι. Με το στήθος να έχει στηριχτεί το μισό στο γόνατο. Που το έχει αγκαλιάσει το χέρι. Με το άλλο χέρι να βαστά κάποιο βιβλίο τσέπης. Συνήθως γεμάτο άμμο. Και με την μυρωδιά της θάλασσας. Και με την αρμύρα στον ξεφλουδισμένο ώμο.  Συνήθως να με φωνάζουν για το μεσημεριανό φαγητό. Συνήθως ν’ αργώ συστηματικά.

Στο μεσημεριανό φαγητό να με ρωτούν «Τι έκανες;» Τι να έλεγα; Πως ήμουν στην Πολιτεία του Μέιν σε κάποια άγνωστη πόλη να περιμένω να δω τι διάολο θα γίνει με το θαμμένο αντικείμενο; Θα είναι σκάφος, τελικά; Εξωγήινων; Μάλλον…

Παλιότερα, στα προεφηβικά χρόνια, διάβαζα με το στομάχι πατημένο από το υπόλοιπο σώμα, μπρούμυτα δηλαδή, στο παιδικό μου κρεβάτι, “Τα παιδιά του Πλοιάρχου Γκραντ”, Ιούλιος Βερν. Τώρα πια με το στομάχι πατημένο δεν μπορώ να διαβάσω. Όχι πως έχω κοιλίτσα, αλλά δεν μπορώ. Πιθανόν να φταίνε τα 49 χρόνια.

Πάντως, εκείνο το αγγλοσαξονικό το σε δρύινη πολυθρόνα με πολύχρωμο ταφτά με σκονισμένη πολυώροφη βιβλιοθήκη από πίσω, με το απαραίτητο υψηλό πορτατίφ, δεν το κατάφερα ποτέ. Δεν είχα και ποτέ, βέβαια, αλλά δεν το επεδίωξα κιόλας.

Επίσης, ξέχασα το καλοκαιρινό πλοίο. Σε άβολο παγκάκι να πιάνεται η πλάτη. Που συχνά η ανάγνωση διακόπτονταν από μία, όχι πάντα συγκεκριμένη, που δεν έλεγε να σταματά να χαζεύει τον ορίζοντα. Και τι δεν θα έκανα να ήμουν ο ορίζοντας, αλλά σχεδόν πάντα όχι μόνο ο ορίζοντας δεν ήμουν, αλλά ούτε καν στο ίδιο νησί κατεβαίναμε.

Επίσης, υπάρχουν και τα σύνεργα. Όπως ένα ποτό ή ένα φλιτζάνι με καφέ, ή και τσιγάρο.

Τα τελευταία πέντε χρόνια, (ή κάπου εκεί), σε όλες τις παραπάνω σκηνές, μπορεί να αφαιρεθεί το έντυπο βιβλίο και στην θέση του να μπει ένα από τα δεκάδες e-reader που κυκλοφορούν. Γεμάτο με βιβλία. Οπότε όποιο βιβλίο θέλετε βάλτε.

Με διευκολύνουν τα e reader. Είναι πανάλαφρα και μ’αρέσουν πιο πολύ εκείνα που είναι καθαρό e ink χωρίς καθόλου οπίσθιο φωτισμό. Και σχεδόν καθόλου οι ταμπλέτες που έχουν δυνατότητα e reading.

Τα χωρίς οπίσθιο φωτισμό με καθαρό e ink, είναι τόσο καθαρό κείμενο, που μ αρέσουν μόνο να τα χαζεύω. Είτε κάτω από τον ήλιο είτε με το μικρό πορτατίφ που θα χρειαζόμουν οπουδήποτε κι αν διάβαζα από τους τόπους και τις θέσεις που έχω ήδη περιγράψει. Το κείμενο ξεχωρίζει και γίνεται όπως του βιβλίου και μ’ αρέσουν τόσο πολύ οι καθαροί χαρακτήρες χωρίς τίποτε άλλο. Είναι όπως όταν διαβάζω στον υπολογιστή σε full screen. Είναι το κείμενο μόνο του όπως σε όλα τα βιβλία.

Άλλωστε, ο λόγος που δεν μου αρέσουν όλες αυτές οι καινούριες εφαρμογές που κάποιοι εκδοτικοί κάνουν, όπως hyperlink με φωτογραφίες ή μουσική ή video πάνω στο κείμενο του βιβλίου, είναι ότι καταργούν το βιβλίο. Είναι σαν να καταργούν το κείμενο. Όχι, δεν είμαι ενάντια στα multimedia ηλεκτρονικά βιβλία, διόλου, αλλά, το βιβλίο, η γραπτή αφήγηση, πρέπει να βρει την θέση της μέσα στον καινούριο καταιγισμό. Να την κρατήσει και να μην της την πάρουν τα καινούρια multimedia παριστάνοντας το βιβλίο. Να λένε πως είναι multimedia κείμενα, multimedia βιβλία, αλλά όχι βιβλία σκέτα.

Και κάποια e readers, αυτό το αποδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο. Χρησιμοποιούν όλη την καινούρια τεχνολογία χωρίς να καταργούν διόλου το κείμενο. Το καθαρό κείμενο. Ουδέποτε ήμουν ενάντια της τεχνολογίας, πώς θα μπορούσα άλλωστε με το επαγγελματικό μου παρελθόν, αλλά ας λέμε τα πράγματα όπως καλό είναι να είναι:

Τα στερνά να τιμούν τα πρώτα.

1,061 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Η λογοτεχνία ως ηθικό ψέμα, του Δημήτρη Σωτάκη

Μένοντας πιστός σε έναν ηθικό προσωπικό άξονα, γύρω από τον οποίο χτίζεται σταδιακά ένας πλασματικός κόσμος , ο συγγραφέας απλώνει...

Close