Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ (κεφάλαια 14 & 15), του Γιώργου Πανόπουλου

By  |  0 Comments

«Και μη σας φαίνεται παράξενο. Γιατί κι ο ίδιος ο σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός.

Δεν είναι λοιπόν μεγάλο πράγμα όταν και οι υπηρέτες του σατανά μεταμφιέζονται σε υπηρέτες της δικαιοσύνης.

Το τέλος τους θα είναι ανάλογο με τα έργα τους.

Σας επαναλαμβάνω. Μη με θεωρήσει κανείς ανόητο.

Αν όμως δε γίνεται αλλιώς, πάρτε με για ανόητο ώστε να καυχηθώ κι εγώ για λίγο.»  (Επιστολή Β‘ προς Κορινθίους, κεφ.11, 14-16.)

 

 

 

Κεφάλαιο δέκατο τέταρτο

 

Αμέσως έσπρωξε το Μάρκο από πάνω της πανικόβλητη. Τινάχτηκε από τον καναπέ και παρατήρησε το υγρό που διαπερνούσε τη χαραμάδα της εξώπορτας. Έντρομη έδειξε στον κατάπληκτο Μάρκο την υγρή εισβολή. Άρχισε να φωνάζει ότι κάποιος επρόκειτο να τους κάψει ζωντανούς.

Ο Μάρκος μάταια προσπαθούσε να καθησυχάσει την αγαπημένη του ενώ ταυτόχρονα φορούσε το παντελόνι του. Βιαζόταν να βγει έξω, όταν ακούστηκε μια βροχή από σφαίρες σαν να σκάει πυροτέχνημα. Το τζάμι της μπαλκονόπορτας θρυμματίστηκε και κάλυκες κατέκλεισαν το σαλόνι. Τα φώτα τρεμόπαιξαν. Οι δυο τους απομακρύνθηκαν ενστικτωδώς. Τότε μια φωνή σαν από άλλο κόσμο, ήχησε δυνατά:

«Μετανοείτε γιατί έφτασε η ώρα της κρίσης. Όποιος εμποδίζει το έργο μου θα τιμωρηθεί στην αιώνια πυρά. Εγώ είμαι το φως, η αλήθεια. Είμαι ο απόστολος Του..»

Ο απόστολος Κυρίου κατέβασε τον τηλεβόα από τα χέρια του και έφυγε με το νοικιασμένο αυτοκίνητο αφήνοντας το βιβλικό δέος να σκεπάσει τα συναισθήματα τους. Σειρήνες ακούγονταν να πλησιάζουν και τα μπλε φώτα εισχώρησαν στο σπίτι της Εύας, η οποία κούρνιασε στο κρεβάτι της σοκαρισμένη. Ο Μάρκος κατέβηκε κάτω στο δρόμο αναρωτώμενος γιατί ο απόστολος Κυρίου τα είχε βάλει μαζί του.

Το κινητό του Μάρκου χτυπούσε ξεχασμένο στο τραπεζάκι του σαλονιού. Η Εύα δεν υπήρχε περίπτωση να σηκωθεί. Ο Μάρκος μπήκε ξανά στο σπίτι με το Σπύρο και τη Βασιλική και σήκωσε το τηλέφωνο. Απάντησε κι άκουσε πάλι αυτή τη φωνή.

«Όποιος με κυνηγά είναι σύμμαχος του Εωσφόρου και άξιος τιμωρίας!»

Δεν πρόλαβε να αποκριθεί λέξη.

 

*****

Είχε γίνει συνήθεια τις τελευταίες μέρες κάποιος να την ξυπνάει άγρια. Ο Αντρέας χτυπούσε το κουδούνι πέντε λεπτά τώρα. Μετά τις πρόσφατες απειλές, προχώρησε στο χολ φοβισμένη ώσπου άκουσε τη φωνή του. Άνοιξε και αμέσως τον άκουσε να την πληροφορεί για τον συμβάν που ήθελε το σπίτι της Εύας πεδίο μάχης.

 

*****

Η Εύα απαιτούσε από το Μάρκο να σηκωθεί και να φύγει. Ήθελε να τη μεταφέρει κάποιος στο σπίτι της Στεφανίας, αρνούμενη να δώσει οποιαδήποτε κατάθεση. Δεν υπήρχε νόημα. Ό,τι ήξερε εκείνη, ήξερε κι ο Μάρκος. Εκείνος ζήτησε από το Σπύρο να την πάει στη Στέφη.

 

*****

Ο Χριστόφορος έκλεισε την τηλεόραση μόλις τελείωσε το έκτακτο δελτίο. Περίμενε το Χάρη για ακόμα μία βραδιά. Ο Χάρης έφτασε και, μη μιλώντας του, πήγε στο δωμάτιό του. Ο Χριστόφορος τον ακολούθησε.

«Θέλω να μιλήσουμε.»

«Γιατί;»

«Σε καταλαβαίνω.»

Ο Χάρης ήταν ξαπλωμένος και ο Χριστόφορος κάθισε στην άκρη του κρεβατιού και συνέχισε να του μιλάει.

«Σαν σήμερα γεννήθηκες. Πριν 20 χρόνια η μονάκριβή μου αδελφή σε έφερε στον κόσμο. Εγώ ήμουν πολύ ευτυχισμένος όταν την έπιασαν οι πόνοι. Ήμασταν μαζί. Θυμάμαι καθόμασταν στο κρεβάτι, όπως ακριβώς εμείς τώρα, κι ονειρευόμασταν το παιδί που θα έρθει. Ο πατέρας σου δούλευε. Δεν ήταν σπίτι. ξαφνικά μου είπε ότι πονάει. Δεν υπήρχαν τότε κινητά τηλέφωνα κι έτσι την πήγα μόνος μου στο μαιευτήριο. Όταν ο πατέρας σου γύρισε σπίτι, κατάλαβε κι ήρθε τρέχοντας. Έφτασε με ένα τεράστιο χαμόγελο. Μέσα μου ζήλευα, μιας και εγώ, όντας άγαμος κληρικός, δε θα αποκτούσα ποτέ παιδί. Κάποια στιγμή βγήκε η νοσοκόμα και μας είπε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον τοκετό. Υπήρχαν επιπλοκές. Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία. Μας κόπηκε η χαρά. Σε λίγο βγήκε κι ο γιατρός της μητέρας σου και μας έθεσε το πιο τρομακτικό δίλλημα. Θα σωζόταν ένας από τους δύο. Έπρεπε να αποφασίσουμε. Έπρεπε ο πατέρας να υπογράψει για τη ζωή και το θάνατο κάποιου. Μου είπε πως αν υπέγραφε για τη σωτηρία της μητέρας σου, εκείνη δε θα του το συγχωρούσε ποτέ. Δυστυχώς, δεν το συγχώρεσε ποτέ στον εαυτό του. Η μητέρα αγαπά τα παιδιά από όταν βρίσκονται στην κοιλιά της. Αυτός κι εγώ χρειαζόμασταν χρόνο. Αλλά κάναμε την καρδιά μας πέτρα και πράξαμε σύμφωνα με το θέλημα της. Δεν άντεξε τελικά κι έφυγε, αλλά γεννήθηκες εσύ που μας έδωσες τόση χαρά! Σε βλέπαμε να μεγαλώνεις. Μέχρι που…»

«…με αγαπούσε πολύ όμως ο πατέρας μου;»

«Ναι, σε λάτρευε.»

«Μέχρι που μπήκε άδικα στη φυλακή και μέχρι που τον έκαναν να αυτοκτονήσει εκεί μέσα. Κι εγώ να βρεθώ ορφανός και από πατέρα. Κι εσύ, που δεν έπρεπε να κηλιδωθεί το όνομά σου, με έστειλες σε ορφανοτροφείο, όπου πέρασα ό,τι πέρασα.»

«Παιδί μου, εγώ φταίω για όλα!»

«Όχι, αυτοί φταίνε για όλα. Αυτοί που έστειλαν τον πατέρα μου άδικα στη φυλακή, αυτοί που τον οδήγησαν στην αυτοχειρία, αυτοί που με κακοποίησαν στο ορφανοτροφείο! Δεν φταις εσύ! Γιατί κι εσένα κάποιοι άλλοι σου επέβαλλαν αυτό που έπρεπε να κάνεις. Αλλά ήρθε η ώρα όλοι τους να τιμωρηθούν! Ένας ένας θα παίρνουν αυτό που τους αξίζει!»

«Δεν αντέχω να σε ακούω!», φώναξε κλαίγοντας κι έφυγε χτυπώντας την πόρτα. Ο Χάρης μονολόγησε ακόμα.

«Όλοι τους θα πληρώσουν. Ακόμα κι εσύ που είσαι ο πιο αθώος.»

 

*****

Το σώμα της Εύας έτρεμε σύγκορμο στην αγκαλιά της Στεφανίας. Ένιωθε τους ασκούς του Αιόλου να έχουν ανοίξει από τότε που αποφάσισαν να παντρευτούν με το Μάρκο. Βρέθηκε αναπάντεχα στη μέση μιας μάχης, στην οποία ένας παρανοϊκός που έχει υπό την προστασία της, τόσο κοντά της, ενταγμένος στην ίδια της την ομάδα, αποφάσισε να θερίσει το θάνατο και τώρα στράφηκε εναντίον της μόνο και μόνο επειδή έχει δεσμό με τον αστυνομικό που τον καταδιώκει. Ήθελε να ξεφύγει από όλα αυτά. Με τι σθένος και η Στεφανία να της αποκαλύψει ότι είχε δεχτεί κι η ίδια απειλές επειδή καταφέρθηκε εναντίον αυτού του παράφρονα στην εκπομπή της; Άγριες μέρες προμηνύονταν.

 

*****

Ο Μάρκος βρισκόταν στο γραφείο του έξαλλος. Αυτό το κάθαρμα κυκλοφορούσε ακόμα ελεύθερο κάνοντας ό,τι τρέλα του κατέβαινε στο κεφάλι χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος πίσω του. Τον απειλούσε με θράσος τηλεφωνώντας από κάποιο τηλεφωνικό θάλαμο. Απόψε, θα μπορούσε να τους είχε κάψει με τη βενζίνη!

 

*****

Ο πατήρ  Φώτιος απάλλαξε το χέρι του από το σώμα της γυναίκας του και τη φίλησε. Ήταν έξι η ώρα, η ώρα που συνήθιζε να ξυπνά, να παίρνουν πρωινό και να φεύγει για την εκκλησία. Απολάμβαναν μαζί το κάθε πρωινό στην ησυχία. Ήταν ένα πολύ αγαπημένο ζευγάρι. Ο πατήρ Νικόλας έφτιαχνε καφέ ενώ η γυναίκα φρυγάνιζε φέτες του τοστ όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ποιος είναι τέτοια ώρα; σκέφτηκε ο πατήρΦώτιος. Σίγουρα κάτι κακό συνέβη, ολοκλήρωσε η σκέψη της γυναίκας του.

Όταν σήκωσε ο άντρας το ακουστικό στην άλλη γραμμή ήταν ο απόστολος Κυρίου.

«Απόστολος Κυρίου, εδώ. Μην τρομάζεις. Δεν κινδυνεύεις από μένα. Θέλω να κλείσω μαζί σου μια συμφωνία.»

 

 

 

 

 

Κεφάλαιο δέκατο πέμπτο

 

« Αυτό που κινεί το σύμπαν, που ενυπάρχει σε αυτό κι αποτελεί συστατικό του, που ενυπάρχει σε όλα τα πλάσματα, που συνιστά τον άνθρωπο, κάθε κύτταρο του, την αναπνοή του, το χτύπο της καρδιάς του, το λόγο της ύπαρξής του, είναι ένας δημιουργός. Ένας δημιουργός, όχι παρατηρητής, έξω από αυτά, αλλά μέρος όλων αυτών. Ένα κυρίαρχο Όν. Ένας Θεός. Είμαστε κομμάτι του σύμπαντος, μέρος του συνόλου, κόκκος του δημιουργού μας- ενός δημιουργού που εκφράζεται μόνο μέσω της αρμονίας. Ένας δημιουργός που συγκρατεί όλη την ενότητα. Κι ένας τρόπος υπάρχει για να διατηρηθεί αυτή η συνοχή: να είναι ο ίδιος ο δημιουργός η ίδια η αγάπη.»

Ήταν απορίας άξιο το πώς η Εύα στεκόταν όρθια μπροστά στην ομάδα της και μπροστά στον απόστολο Κυρίου συγκλονισμένη από τη χθεσινή επίθεση να μιλά για αγάπη ενότητα και αρμονία. Βασανιζόταν κι η ίδια κι αναζητούσε γαλήνη στα λόγια της. Όμως η πραγματικότητα πολλές φορές είναι ασύμβατη στις λεκτικές επιταγές. Οι εικόνες κι οι σκέψεις επισκιάζουν κάθε τι αισιόδοξο.

Από χθες δεν είχε επιστρέψει σπίτι της. Πώς να γυρίσει να αντιμετωπίσει ό,τι είχε συμβεί; Είχε γίνει στόχος και τα σημάδια σε πάτωμα και τοίχους θα της το θύμιζαν.

 

*****

Στο κανάλι, όπου εργαζόταν η Στεφανία, επικρατούσε πυρετός προετοιμασιών. Δύο μέρες τώρα παίζονταν τρέιλερ με την επικείμενη συνέντευξη της στον αρχιεπίσκοπο Αθηνών, με αφορμή την εμφάνιση του απόστολου Κυρίου. Η μέρα έφτασε. Σε λίγες ώρες θα καθόταν απέναντι της στο δημοσιογραφικό τραπέζι του τηλεοπτικού πλατό ο Χριστόφορος. Προς την πολυθρόνα απέναντι της στο γραφείο καθόταν κάποιος άλλος και του μιλούσε.

«Σε φώναξα εδώ γιατί ανησυχώ πολύ, τόσο για μένα όσο και για την Εύα».

Ο Μάρκος ήταν πια συνηθισμένος στις δυσάρεστες ανακοινώσεις που εντείνονταν με δυσάρεστους προλόγους. Άκουσε με εχεμύθεια τις απειλές που εκτόπισε εναντίον της ο απόστολος Κυρίου. Παραδέχτηκε ότι η συνέντευξη του αρχιεπισκόπου θα τον ερέθιζε κι ίσως τον ωθούσε σε ένα ακόμα θύμα. Όμως, τι μπορούσαν να κάνουν ώστε να σταματήσουν την ανεξέλεγκτη πορεία του;

 

*****

Η Λένα έπαιρνε έναν απογευματινό καφέ στην κουζίνα της και αναθυμόταν τη ζωή της. Μήνες τώρα έψαχνε τρόπο να προσεγγίσει το Μάρκο. Ίσως από τη λάθος μεριά, αλλά το προσπαθούσε. Είχε αναρωτηθεί πολλές φορές αν της είχε γίνει εμμονή, αλλά το είχε αποκλείσει σαν ενδεχόμενο. Μπορούσε πια να αφοσιωθεί στο πώς θα τον κατακτήσει. Ήταν σίγουρη ότι δεν την είχε αναγνωρίσει αλλά δεν μπορεί… η επαφή μαζί της κάτι θα του είχε θυμίσει. Ίσως έπρεπε να δράσει. Τώρα με την υπόθεση του παρανοϊκού δολοφόνου θα γίνονταν περίπλοκα τα πράγματα.

 

*****

Η Εύα έφτασε στο στούντιο του καναλιού. Συνάντησε στους διαδρόμους το Χριστόφορο και αντάλλαξαν έναν τυπικό χαιρετισμό. Ύστερα προχώρησε στο γραφείο της αδελφής της. Δεν μπορούσε να πάει σπίτι της κι έτσι θα παρακολουθούσε από κοντά την πολύκροτη συνέντευξη και θα φιλοξενούνταν στο σπίτι της Στέφης. Αναγνώρισε στη φωνή και στις κινήσεις της αδελφής της μια υποβόσκουσα αγωνία και αναταραχή. Δεν προλάβαιναν να το συζητήσουν όμως.

 

*****

Η Λένα πέρασε την πόρτα του σπιτιού της μοναδικής της φίλης. Η Γιωργία δεν ήταν καλή μαγείρισσα κι έτσι παρήγγειλαν. Θα έβλεπαν κι αυτές τη συνέντευξη. Ξεκίνησαν να συζητήσουν ποιος μπορεί να είναι ο απόστολος Κυρίου. Το θέμα τους έφερε ανατριχίλα κι εγκατέλειψαν.

 

*****

Ο Μάνος κι ο Στέφανος ήταν κουρασμένοι. Δούλευαν το πρωί και το μεσημέρι ήταν στην ομάδα. Σιωπηλοί παρακολουθούσαν τηλεόραση. Ο Μάνος στροβίλιζε στο μυαλό του μια ανακάλυψη του σε ένα συρτάρι στο δωμάτιο του Στέφανου που τώρα αποκτούσε νόημα. Πώς να ξεστομούσε τέτοιο πράγμα όμως; Ο Στέφανος, από την άλλη, φαινόταν ήρεμος και αδιάφορος.

 

*****

Σίγουρα ο Μάρκος κι ο Σπύρος είχαν πολύ καλύτερα πράγματα να κάνουν. Οι πολίτες, και περισσότερο οι ιερωμένοι, περίμεναν τη σύλληψη του απόστολου Κυρίου. Παρ όλα αυτά, έστησαν μια τηλεόραση στο γραφείο για να παρακολουθήσουν τον αρχιεπίσκοπο να κηρύττει δημόσια.

 

*****

Ο Χάρης έμεινε ξεμέθυστος κι έκανε το χατίρι του θείου του. Τις τελευταίες μέρες είχαν έρθει ακόμα πιο κοντά. Τον συμπαθούσε το θείο του. Ήταν κι αυτός ένα θύμα. Άνοιξε την τηλεόραση και περίμενε να τον δει.

 

*****

«Είμαι εδώ γιατί είναι αλήθεια πως η πίστη κάποιων χριστιανών έχει κλονιστεί. Παρουσιάστηκε μέσω αυτού του παράφρονα μια πραγματικότητα ντροπιαστική για την εκκλησία.

Ο κλήρος απαρτίζεται από πνευματικούς ανθρώπους που έχουν χειροτονηθεί και έχουν ευλογηθεί από το Θεό ώστε να συνεχίσουν την παράδοση των αποστόλων μας και να κηρύττουν το ευαγγέλιο. Κατηχούνται και δοκιμάζονται πριν δεχθούν το χρίσμα ώστε να είναι αμόλυντοι και άτομα αμέμπτου ηθικής. Λόγω της τόσο στενής τους σχέσης με το Θεό, είναι λογικό, να συνιστούν μεγαλύτερο στόχο για το Σατανά. Βρίσκονται στο στόχαστρό του και δέχονται καθημερινά αμέτρητους πειρασμούς. Αλλά αυτή είναι η ιερή ευθύνη του ιερωμένου: να κρατά άσπιλο τόσο τον εαυτό του όσο και το ποίμνιο του. Μπορεί κάποιοι να υποκύψουν γιατί είναι μεγάλη η δύναμη του διαβόλου. Αλλά ακόμα μεγαλύτερη είναι η δύναμη του Ιησού. Αυτοί οι άνθρωποι που είναι επιρρεπείς στη βούληση του κάκου, ασφαλώς πρέπει να απομακρύνονται και να αφαιρείται από πάνω τους το χρίσμα. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν πρέπει να θανατώνονται.

Ο Θεός δεν συνδέεται με την τιμωρία, πόσο μάλλον ο άνθρωπος. Ο θεός είναι αγάπη, είναι συγχώρεση και αυτό επιζητά κι από τους ανθρώπους, να είναι μεγαλόθυμοι. Μην κρίνετε για να μην κριθείτε. Με την αγάπη μπορούν όλα να νικηθούν. Η αγάπη είναι αυτή που μας ενώνει μπροστά στο Θεό.

Αυτός ο άνθρωπος, που μες στην τρέλα του πιστεύει ότι είναι απεσταλμένος του Θεού, είναι ένας άρρωστος άνθρωπος. Έχει πλανηθεί από τον ίδιο το Σατανά. Είναι όμοιος με αυτούς τους ανάξιους ιερείς. Επικαλείται το όνομα του Θεού στις αμαρτίες του. Τι μεγαλύτερη βλασφημία;

Αυτός ο άνθρωπος χρειάζεται φροντίδα. Πρέπει να παραδοθεί για να θεραπευτεί. Φαίνεται να αγαπά τόσο πολύ το Θεό! Ο Χριστός μας είπε «αγαπάτε αλλήλους». Του το θυμίζω, είπε: «Πώς βλέπεις το σκουπιδάκι στο μάτι του αδελφού σου και δε βλέπεις το δοκάρι στο δικό σου;»

Ας έρθει σε εμένα, λοιπόν, κι εγώ θα τον βοηθήσω. Η ορθόδοξη εκκλησία έχει μια αγκαλιά για όλα τα χαμένα της πρόβατα. Δείχνει αγάπη και συγχωρεί εις το όνομα του ιδρυτή της, Ιησού Χριστού.»

Ήταν δεινός ομιλητής. Όλους τους είχε μαγνητίσει. Όλους, εκτός από τον απόστολο Κυρίου που χαμογελούσε ειρωνικά γιατί ήξερε τι θα συμβεί μετά το διαφημιστικό διάλειμμα που μόλις έπεσε.

«Μακαριότατε, κάποιος ζήτησε να παρέμβει τηλεφωνικά», είπε η Στεφανία στο Χριστόφορο. Εκείνος, καλοπροαίρετος όπως πάντα, δεν έφερε αντίρρηση.

Μετά τη λήξη της διακοπής για χάριν των οικονομικών κερδών που προσφέρουν οι διαφημίσεις στο κανάλι, η Στεφανία γνωρίζοντας ελάχιστα για τον άνδρα που επρόκειτο να μιλήσει στο κοινό της δημόσια τον υποδέχτηκε με άκρατη περιέργεια. Μια αλλοιωμένη φωνή προκειμένου να κρατηθεί η ανωνυμία ακούστηκε:

«Είμαι ιερέας τριάντα χρόνια. προσπαθώ να ακολουθώ με τον καλύτερο τρόπο το θέλημα του Ιησού Χριστού. Αγαπώ όλους τους ανθρώπους σαν αδελφούς μου. Δίνω τη συγχώρεση απλόχερα.

Αυτή η ιστορία που θα σας πω είναι δυσάρεστη για μένα. Ήρθε σε επαφή μαζί μου ο απόστολος Κυρίου και με ανάγκασε να την αποκαλύψω στους πιστούς χριστιανούς.

Πριν από πολλά χρόνια, κι ενώ ήμουν πρεσβύτερος και νιόπαντρος, η γυναίκα μου είχε μια εξωσυζυγική σχέση για ένα διάστημα κρυφά από μένα. Ήμουν τότε παπάς σε ένα μικρό χωριό και γρήγορα μαθεύτηκε το γεγονός. Όπως καταλαβαίνετε, έφτασε και στα αυτιά τα δικά μου.

Η γυναίκα μου τότε ντράπηκε πολύ! Μετάνιωσε και μου ζήτησε να τη συγχωρέσω. Πώς μπορούσα να μην το κάνω; Αν θέλω να λέγομαι τέκνο του Θεού, αν θέλω να λέω ότι σέβομαι το χρίσμα της ιεροσύνης, το θέλημα του Θεού πώς μπορούσα να μην τη συγχωρέσω; Ο Χριστός συγχώρεσε τη μοιχαλίδα. Είχα εγώ δικαίωμα, ως ένας κοινός θνητός, ως η σκόνη στα παπούτσια του Κυρίου, να μη συγχωρέσω αυτή τη γυναίκα που με κλάματα δήλωνε τη μετάνοια της;»

Τώρα η φωνή του είχε δυναμώσει. Βούρκωνε. Ύστερα από λίγη παύση συνέχισε πιο ήρεμα.

Το θέμα όμως το έμαθε κι ο επίσκοπος της περιοχής. Η ορθοδοξία δε συγχωρεί τις μοιχαλίδες πρεσβυτέρες. Ο Θεός μπορεί, αλλά η Αγία ορθόδοξη κι ανατολική εκκλησία, όχι. Μου ζήτησαν να τη διώξω, αλλιώς θα με περνούσαν από εκκλησιαστικό δικαστήριο και θα με καθαιρούσαν. Μάταια τους μιλούσα για τη συγχώρεση και την αγάπη που απέπνεαν τα ιερά κείμενα, οι άγιοι πατέρες. Οι κανόνες της εκκλησίας ήθελαν μια εξολοκλήρου και απαρχής άνομη εκκλησία. Για χάριν της τελειότητας έπρεπε να μη συγχωρέσω, να μην παραδεχτώ το λάθος του συνανθρώπου μου, να μη δείξω πόσο αγαπώ την ίδια τη γυναίκα μου, που ορκίστηκα μπροστά στο Θεό να είμαι ένα μαζί της.»

Η φωνή ξαναδυνάμωσε:

«Οι κανόνες της εκκλησίες δεν επιτρέπουν την επανένωση του ιερέα με την αμαρτωλή γυναίκα του. Ύστερα από παρακάλια δικά μου, βρέθηκε μια μέση λύση. Πήρα μετάθεση για την άλλη άκρη της χώρας, όπου κανείς δε θα ήξερε τίποτα.

Αυτός ο απόστολος Κυρίου έχει τρελαθεί με την υποκρισία της ορθοδοξίας. Μπορεί να έχει λάθος τρόπο, αλλά θέλει να δείξει πόσο μακριά είμαστε από το θέλημα του Θεού. Πόσο λίγο αγαπάμε για χάριν μιας φαινομενικής τελειότητας. Ζητάμε από έναν παρανοϊκό να συγχωρέσει, να κατανοήσει γιατί εμείς φοράμε ένα μανδύα. Όχι, κύριοι. Μπροστά στο Θεό είμαστε όλοι ίδιοι. Κι όλοι έχουμε ανάγκη συγχώρεσης, αγάπης και φροντίδας.»

 

 

 

 

 

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ του Γιώργου Πανόπουλου

Επιμέλεια: Εύα Φωτεινιά

Παραγωγή εικονογράφησης εξωφύλλου: Δημήτρης Κορμπάς

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Ελίνα Παυλιδάκη  
 

Για την εξέλιξη και την πορεία του βιβλίου μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα κάνοντας like και στη σελίδα μας στο facebook:

https://facebook.com/profile.php?id=658844804230067

 

το παρόν έργο συνιστά προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας και προστατεύεται από το ελληνικό δίκαιο με το Ν2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Επομένως απαγορεύεται η οποιαδήποτε αναπαραγωγή του κειμένου με οποιοδήποτε μέσο χωρίς τη γραπτή άδεια του δημιουργού. Παραχωρείται στην ιστοσελίδα www.literature.gr με σκοπό τη αποκλειστική πρώτη δημοσίευση και η όποια αναδημοσίευση του κειμένου στο διαδίκτυο επιβάλλει να αναφέρει  την πηγή της συγκεκριμένης και μόνο ιστοσελίδας.. ως δημιουργός δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν παραιτούμαι του δικαιώματός μου της κατόπιν έντυπης και ηλεκτρονικής έκδοσης.

12,232 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Μια βραδιά αφιερωμένη στο λογοτεχνικό σύμπαν του Paul Auster

Το ΟΞΥΓΟΝΟ σάς προσκαλεί σε μια βραδιά αφιερωμένη σε ένα από τα κορυφαία ονόματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας των τελευταίων εκατό...

Close