Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ (κεφάλαια 21-22), του Γιώργου Πανόπουλου

By  |  0 Comments

«Και μη σας φαίνεται παράξενο. Γιατί κι ο ίδιος ο σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός.

Δεν είναι λοιπόν μεγάλο πράγμα όταν και οι υπηρέτες του σατανά μεταμφιέζονται σε υπηρέτες της δικαιοσύνης.

Το τέλος τους θα είναι ανάλογο με τα έργα τους.

Σας επαναλαμβάνω. Μη με θεωρήσει κανείς ανόητο.

Αν όμως δε γίνεται αλλιώς, πάρτε με για ανόητο ώστε να καυχηθώ κι εγώ για λίγο.»  (Επιστολή Β‘ προς Κορινθίους, κεφ.11, 14-16.)

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΟ ΠΡΩΤΟ

 

Η Εύα τοποθετούσε λίγα ρούχα σε ένα σακβουαγιάζ. Ήταν φανερά εκνευρισμένη. Σήμερα είχε ετοιμαστεί να ψάξει εκκλησία για το γάμο και ξαφνικά βρισκόταν να ετοιμάζει πρόχειρες βαλίτσες για ταξίδι. Το κουδούνι χτύπησε. Ήταν η Στέφη. Τώρα ήταν αναγκασμένη να της εξηγήσει τον εκνευρισμό της και τι σήμαιναν όλα αυτά.

 

*****

Ο Μάρκος, μπερδεμένος από την ολονύχτια εξομολόγηση της Λένας, έκοβε βόλτες στο γραφείο του.  Δεν είχε κοιμηθεί καθόλου και το μυαλό του κατακλυζόταν από την εικόνα του μικρού κοριτσιού να αναζητά σωτηρία στο υπηρεσιακό του περίστροφο. Το κορίτσι αυτό είχε μεγαλώσει και είχε διαπλάσει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Η Λένα ζούσε απομονωμένη τόσα χρόνια, παρέμενε στο σκοτάδι κι εμφανίστηκε ξανά στη ζωή του με έναν μοναδικό σκοπό και μια παράλογη επιθυμία. Θα τον έσωζε. Θα θυσιαζόταν για εκείνον. Ήταν τρελή. Σίγουρα είχε παραφρονήσει για να βρίσκει λογική μία τέτοια πράξη! Κι εκείνος ήταν τρελός όμως. Την άκουγε όλη νύχτα λες και ήταν δυνατόν να δεχτεί μια τέτοια κατάφορα άδικη πράξη. Ας έχανε τη θέση του. Ας μην συλλάμβανε ποτέ αυτό το μανιακό. Ήταν προτιμότερο από το να κλείσει στη φυλακή έναν αθώο άνθρωπο.

 

*****

Η Στεφανία εξέφραζε την ανησυχία της για τα περιστατικά στον Αντρέα. Όρθια μπροστά στο γραφείο της μιλούσε, ορμώμενη από το δημοσιογραφικό της ένστικτο. Προαισθανόταν ότι κάτι ετοίμαζε ο απόστολος Κυρίου. Σήμερα, νωρίς το απόγευμα, θα κηδευόταν η σορός του μητροπολίτη Ζακύνθου και διαισθανόταν πως ούτε κι αυτός ο φόνος ήταν τυχαίος, όπως είχε φανεί αρχικά. Ίσως ο απόστολος Κυρίου σκόπιμα τοποθέτησε τη βόμβα προχθές, όχι για να σκοτώσει τον αρχιεπίσκοπο αλλά για να εξουδετερώσει το μητροπολίτη. Κι ίσως σήμερα την ώρα της κηδείας του να  προέβαινε σε μία αποκάλυψη με τον γνωστό ηλεκτρονικό τρόπο. Μπορεί να έκανε λάθος, αλλά οι κινήσεις αυτού του ανθρώπου ήταν τόσο μεθοδευμένες που το θεωρούσε απίθανο να πέφτει έξω.

 

*****

Σαν δυο φλεγόμενα βεγγαλικά που σιγά-σιγά αργοσβήνουν, ο Μάρκος κι η Εύα κινούνταν με το αυτοκίνητο στην εθνική οδό.  Σιωπηλοί συνεπιβάτες οδηγούσαν προς την Κυλλήνη  για να πάρουν το καράβι και να περάσουν απέναντι, στο νησί της Ζακύνθου. Ο  Μάρκος έντονα καταβεβλημένος από την αϋπνία κρατούσε μηχανικά το τιμόνι. Αντιλαμβανόταν μια αχνάδα ψυχρότητας στην Εύα αλλά οι αντοχές του δεν του επέτρεπαν να το επεξεργαστεί. Είχε λάβει εντολή από τον αρχηγό της αστυνομίας  να μεταβεί στο νησί για λόγους δημοσίων σχέσεων και να παραστεί στην κηδεία του αρχιεπισκόπου. Η εικόνα ενός ακόμα θύματος και το ασύλληπτο χέρι του απόστολου Κυρίου αιχμαλώτιζαν τη σκέψη του αναζητώντας διαρκώς μια λύση στο πρόβλημα του. Αποκαμωμένος από το ξενύχτι και τις άκαρπες προσπάθειες, άρχισε να του φαίνεται εφικτή η πρόταση της Λένας.

Η Εύα καθόταν δίπλα του. Σκεφτόταν ότι αυτήν την ώρα κανονικά θα έψαχνε να βρει εκκλησία για να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα. Ήθελε να παντρευτεί επιτέλους αυτόν τον άντρα που βρισκόταν τώρα στο πλάι της. Τον αγαπούσε παρόλα τα ελαττώματά του κι ήθελε να τον κάνει ευτυχισμένο. Ίσως μάλιστα σήμερα ξεκινούσε να ψάχνει και για νυφικό. Ποιος ξέρει; Αλλά όλα αυτά ήταν απλώς σχέδια. Στη ζωή τους είχε μπει ένας επικίνδυνος κακοποιός με όλα τα παρελκόμενα. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο με την ημέρα που της έκανε την πρόταση γάμου. Το ένιωθε στην ατμόσφαιρα Κάτι είχε αρχίσει να τους απομακρύνει.

Μπήκαν μαζί στο καράβι. Ο Μάρκος κρατούσε το σακβουαγιάζ κι έψαχνε για θέσεις. Χωρίς να το συνειδητοποιήσει σαν εικόνα αντίκρισε τη Λένα. Θα συνταξίδευαν. Αλλά για ποιο λόγο δεν μπορούσε να καταλάβει. Την παρατήρησε και η Εύα και δεν έκρυψε την ενόχλησή της.

Έφτασαν στο λιμάνι. Αφού περπάτησαν για πέντε λεπτά, πρόβαλλε επιβλητική η βασιλική του Αγίου Διονυσίου. Το πλήθος συνέρεε από το πρωί για να προσκυνήσει τη σωρό του αδικοχαμένου μητροπολίτη. Οι πιστοί έμπαιναν ευλαβικά ο ένας πίσω από τον άλλον στο ναό κι εναπόθεταν ένα λουλούδι στο φέρετρο. Είχαν την αφορμή επίσης να προσκυνήσουν τα λείψανα του Αγίου, που φυλάσσονται εκεί πάνω από δυο αιώνες.

 

*****

Η νεκρώσιμος ακολουθία δεν άργησε να ξεκινήσει. Την ιερουργούσε φανερά συγκινημένος ο Χριστόφορος. Τα λόγια του έβγαιναν με δυσκολία. Δεν είχαν τόσο συχνή επαφή τα τελευταία χρόνια, αλλά ήταν παιδικοί φίλοι με το μητροπολίτη και τα παιδικά χρόνια χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη καθενός. Όταν τελείωσε την εξόδιο ακολουθία, πήρε το λόγο για τον επικήδειο.

«Μακαριότατε, σεβασμιότατε αρχιερέα, για εμάς τους θνητούς ανθρώπους δε βρίσκεσαι στη ζωή. Όμως για το Χριστό, που παρεισήγαγε το θάνατο κι ανέστησε το φίλο του Λάζαρο, θάνατος δεν υφίσταται και κοιμήθηκες έως να διαβείς αιωνίως την πύλη του παραδείσου ίνα απολαύσεις τη βασιλεία του Θεού καθόσον κι εσύ εγεγραμμένος εισί στο μεγάλο βιβλίο της ζωής. Ικετεύομεν σήμερον τον αδιάδοχον, πανάγαθον Κύριο ίνα δεχθεί εσέ στους κόλπους του Αβράαμ, Ισαάκ, Δαβίδ και των ακολούθων αποστόλων. Σύγχώρεσον αυτόν φιλέσπλαχνε Ιησού, τον δούλον σου, διότι γαρ εφάνη άξιος της ιεροσύνης που τον έχρησες και πορεύει  βίων χριστιανικό και υποδειγματικό. Πάτερ, επίτρεψέ μου στο τελευταίο σου ταξίδι να σε αποκαλέσω τοιουτοτρόπως, καθόσον απεδείχθης άξιος διδάσκαλος αυτής της μονής και απαράμιλλος ποιμένας αυτής εδώ της ενορίας. Πάτερ σε αποκαλούσαν οι μοναχοί και οι πιστοί που σε σέβονταν, σε συμβουλεύονταν κι έπαιρναν δύναμη από σε. Η μορφή σου και το φιλάνθρωπο έργο σου ήταν θεάρεστο. Ευσταθής  λαμπάδα φωτεινή ίνα φωτίζεις το δρόμο όλων μας. Σε αποχαιρετούμε σήμερον λοιπόν, θυμούμενοι όλοι ότι ο θάνατος είναι κατάστασης προσωρινός κι ευελπιστούμε να φανούμε όλοι αντάξιοι και να ανταμώσουμε ξανά στο στη βασιλεία του Κυρίου μας. Καλό σου ταξίδι μακαριότατε φίλε.»

Ο Χάρης άκουγε το θείο του συνεπαρμένος από την ικανότητά του να πιστεύει όσα λέει. Αυτό ίσως ήταν τελικά το πρόβλημά του. Ήταν πολύ καλός, αφελής για την ακρίβεια. Πίστευε στην καλοσύνη και στην ανιδιοτέλεια των άλλων. Κι ακόμα κι όταν η πραγματικότητα γινόταν συντρίμμια, μπροστά του έβρισκε πάντα δικαιολογίες και βυθιζόταν σε ένα πλασμένο ψέμα που κι ο ίδιος το πίστευε. Δυστυχώς τον αγαπούσε κι ανεξάρτητα από αυτό, τον εκτιμούσε. Αλλά ήταν αναγκασμένος να τον προδώσει.

Ο Θεόφιλος, από την άλλη, καθισμένος στο αναπηρικό καρότσι, προσπαθούσε να καταπνίξει αυτό το συναίσθημα ζήλειας που ανέδυε από τα κατάβαθα της ψυχής του. Άκουγε τον ευεργέτη του και σκεφτόταν ότι κι αυτός αν του δινόταν η ευκαιρία θα είχε γίνει ιερέας κι ένα φωτεινό παράδειγμα. Αγαπούσε το Θεό του κι ήθελε να τον υπηρετήσει αλλά εξαιτίας της αναπηρίας του είχε αποκλειστεί.

Οι διάκονοι σήκωσαν το φέρετρο και το οδήγησαν έξω από το ναό. Οι πιστοί ακολουθούσαν. Ο ήλιος είχε πάρει την κλίση του προς τη δύση και φώτιζε με ένα έντονο πορτοκαλί χρώμα το μπροστινό μέρος της εκκλησίας.

Ανάμεσα στο συντετριμμένο πλήθος βρισκόταν και κάποιος που χαμογελούσε. Ο απόστολος Κυρίου ετοίμαζε σε λίγη ώρα έναν τέτοιο επικήδειο για το μητροπολίτη, που ο πανάγαθος δε θα άνοιγε ποτέ τις πόρτες της βασιλείας του για χάρη του.

Ο μητροπολίτης ετάφη σεμνά κι όπως έπρεπε κι όλοι πήραν ήσυχα το δρόμο της επιστροφής. Σχεδόν μία ώρα αφότου διαλύθηκε το πλήθος, ακούστηκε το χαρακτηριστικό ειδοποιητικό μήνυμα στους υπολογιστές των δημοσιογράφων για τη λήψη ηλεκτρονικού μηνύματος. Ήταν αυτός πάλι. Και κάτι είχε να πει ή μάλλον να δείξει! Ο απόστολος Κυρίου παρουσίαζε μια μικρή δασική έκταση με πεύκα, η οποία μετά από πέντε δευτερόλεπτα αντικαταστάθηκε από μία μονοκατοικία.

 

                                  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

 

Ένας ελαφρύς άνεμος φυσούσε προκαλώντας μικρές αναπηδήσεις των κυμάτων και διατάραζε με αυτόν τον τρόπο την αντανάκλαση της σελήνης στο νερό της θάλασσας. Το καράβι ταξίδευε φωτισμένο στο Ιόνιο. Οι επιβάτες, οι περισσότεροι ερχόμενοι από την κηδεία, προσπαθούσαν να περάσουν όσο πιο ήσυχα αυτήν τη βραδινή ώρα.

 

*****

Ο Μάρκος κοιτούσε τη θάλασσα από ένα φινιστρίνι. Η Εύα καθόταν δίπλα του παίζοντας αμήχανα με το φόρεμά της. Δεν ήξερε πού θα κατέληγε αυτή η ιστορία και πόσο βαθιά είχε εισβάλει στη σχέση τους η υπόθεση του απόστολου Κυρίου. Επιπλέον, εκείνη η κοπέλα από την ομάδα της είχε αρχίσει να γίνεται αδιάκριτη και ενοχλητική με τη σχεδόν συνεχή παρουσία της ανάμεσά τους. Θυμήθηκε το πρωί μετά τον τσακωμό τους που είχε πάει να τον βρει και τον είδε να μιλά μαζί της. Ίσως τίποτα να μην ήταν τυχαίο τελικά. Όλες αυτές οι σκέψεις μαζί τη βασάνιζαν και τη βύθιζαν στη σιωπή. Πήρε μια βαθιά ανάσα κι ένα κουδούνισμα την επανέφερε στην πραγματικότητα.

Ο Μάρκος απάντησε στο κινητό του:

«Παρακαλώ!» η φωνή του ήταν βραχνή.

«Ο Αγαμέμνων είμαι. Δε σου έχω καλά νέα.»

Ξαναχτύπησε, σκέφτηκε ο Μάρκος και η επιστροφή του εφιάλτη τον έκανε να ανατριχιάσει.

«Έχουμε μήνυμά του», συνέχισε ο Αγαμέμνων. «Θα στο στείλω να το δεις κι εσύ. Αυτή τη στιγμή ερευνώ από πού έχει σταλεί.»

Παρακολούθησε το μικρό βίντεο μαζί με την Εύα. Η σύντροφός του υποψιάστηκε τι συνέβαινε.

«Μάλλον έχει να κάνει με την καταπάτηση δασών.»

«Εννοείς…» αποκρίθηκε τρομαγμένος ο Μάρκος.

«Κάποιος καταπάτησε μια δασική έκταση προκειμένου να κτίσει την περιουσία του.»

«Κι αυτό το αρρωστημένο μυαλό τον τιμώρησε επειδή η γη ανήκει στο Θεό κι όποιος την καταπατά για να χτίσει ελεύθερα είναι αμαρτωλός. Θεέ μου, πόσο παρανοϊκός μπορεί να είναι;»

 

*****

Η Στεφανία λειτουργούσε με το δημοσιογραφικό της ένστικτο κι είχε προβλέψει την επόμενη κίνηση. Συμβουλεύτηκε τον Αντρέα κι ανακάλυψε αυτό που ήθελε. Από το αρχείο τους ταυτοποιήθηκε ότι το σπίτι που απεικονιζόταν στο βίντεο ήταν του μητροπολίτη Ζακύνθου. Ήταν πια προφανές. Δεν ήταν τυχαία η τοποθέτηση της βόμβας στο σπίτι του αρχιεπισκόπου εκείνην την ημέρα. Ο απόστολος Κυρίου τον σκότωσε επειδή ήταν άλλος ένας αμαρτωλός που μόλυνε τον κλήρο.

 

*****

Οι τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα βούιζαν. Το νέο έγκλημα του κατά συρροήν δολοφόνου συγκλόνιζε την κοινή γνώμη. Οι προγενέστερες πιθανές συμπάθειες είχαν αποδυναμώσει. Φαινόταν αδιανόητη, όσο κατακριτέο  κι αν ήταν, η ποινή του θανάτου για ένα τόσο ευτελές έγκλημα. Κι όμως, η καταπάτηση των δασών είναι ένα μείζον πρόβλημα. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να χτίζει αυθαίρετα κόβοντας δέντρα και αφανίζοντας την πράσινη γη. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κατακαίει τη δημιουργία του Θεού ώστε να πλουτίζει, στερώντας τη ζωή. Για τον απόστολο Κυρίου, όπως και για κάποιες περιβαλλοντικές οργανώσεις, οι οποίες ασφαλώς δεν επιδοκίμαζαν την πράξη του αλλά τουλάχιστον την κατανοούσαν, αυτό το γεγονός αντιστοιχούσε σε θάνατο.

 

*****

Ο Μάρκος οδηγούσε προς την Αθήνα. Είχαν φτάσει πια χαράματα ακούγοντας τον σάλο στα ραδιόφωνα. Η Εύα δίπλα του δεν άντεξε.

«Μάρκο, ξέρω ότι δεν είναι η κατάλληλη ώρα, αλλά, αγάπη μου, θα πρέπει να χαλαρώσεις κάποια στιγμή. Θα πρέπει να δούμε κι εμείς τι θα κάνουμε.»

Το κεφάλι του Μάρκου πονούσε και δεν είχε καμία όρεξη για τίποτα.

«Να κάνουμε; Τι εννοείς;»

«Να συζητήσουμε για το γάμο μας.»

Για το γάμο, σκέφτηκε αυτός. Αν είναι δυνατόν! Εδώ κινδύνευε η καριέρα του, απειλούνταν με παραίτηση και εκείνη ήθελε να συζητήσουν για το γάμο τους! Πώς θα μπορούσε να γίνει ένας γάμος κάτω από τέτοιες συνθήκες;»

«Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για το γάμο μας, Εύα. Μέχρι να βρω αυτό το κάθαρμα που έχει βάλει στόχο της ζωής του…»

«Τι σχέση έχει με εμάς;»

«Δεν έχει; Εύα, θα με αναγκάσουν σε παραίτηση έτσι και δεν τον συλλάβω! Καταλαβαίνεις;»

«Εσύ καταλαβαίνεις; Είχαμε πει… μου πρότεινες δηλαδή…»

«Σε παρακαλώ, τα πράγματα δεν είναι όπως θα θέλαμε.»

Τα πράγματα ποτέ δε θα είναι όπως τα θέλουμε.»

«Κάνε λίγη υπομονή…»

«Όχι, Μάρκο. Δεν μπορώ να κάνω υπομονή. Θέλω να χαρώ τη ζωή μου. Δε θέλω να μείνω εγκλωβισμένη για χάρη ενός μανιακού. Απαιτώ…»

«Εύα, παρ’ το απόφαση. Προτεραιότητα έχει αυτή η υπόθεση.»

Οι φωνές δυνάμωσαν και οι δυο αγαπημένοι ήταν πια σβηστά βεγγαλικά στην εθνική οδό. Ο Μάρκος αναλογιζόταν τη θυσία που ήθελε να κάνει για εκείνον η Λένα, μία ξένη κι εξοργιζόταν με την Εύα που δεν καταδεχόταν να κάνει λίγη υπομονή. Από την άλλη, η Εύα θεωρούσε πως γινόταν υπερβολικός και δεν μπορούσε να ανεχτεί αυτήν την κατάσταση. Η ρήξη μεταξύ τους προμηνυόταν ισχυρή.

Μετά το τρίτο κουδούνισμα ο Μάρκος προσπάθησε να συγκρατήσει το θυμό στη φωνή του και σήκωσε το κινητό.

«Έλα Αγαμέμνονα, τι άλλα νέα μου έχεις απόψε;»

«Το μήνυμα ο απόστολος Κυρίου το έστειλε από την πλατεία Διονυσίου Σολωμού.»

«Πού στο καλό είναι αυτή η πλατεία; Δεν την ξέρω.»

«Δεν την ξέρεις γιατί είναι η κεντρική πλατεία της Ζακύνθου.»

«Κλείσε. Θα σε πάρω σε λίγο» Έψαξε τις επαφές του και έκανε μια νέα κλήση.

«Έλα Σπύρο. Έχουμε νεότερα. Ψάξε τώρα να βρεις ποιοι από την ομάδα της Όασης πήραν καράβι για τη Ζάκυνθο σήμερα.»

 

*****

Ο Χριστόφορος, αν δεν είχε να αντιμετωπίσει το νέο πλήγμα για την εκκλησία, θα έπλεε σε πελάγη ευτυχίας. Είχε ενωθεί ξανά με τον ανιψιό του κι ο Θεόφιλος αποτελούσε πια μέρος της οικογένειας. Είχε πιστέψει ότι τα προβλήματα θα έπαυαν ανάμεσά τους. Χρόνια ζούσε με το άγχος ότι ο Χάρης ήταν αποξενωμένος αλλά τις τελευταίες μέρες έδειχνε να αλλάζει διάθεση. Ήλπιζε πως ο Θεόφιλος θα βοηθούσε ακόμα περισσότερο σε αυτό. Ήταν ένα παιδί που, παρόλη την αδικία που του επιφύλασσε η ζωή και η κοινωνία, είχε μεγάλη κατανόηση και αγάπη για τον κόσμο. Ήταν χαρισματικός. Περπάτησε αργά πάνω στο κόκκινο χαλί της Ιεράς Μητρόπολης και ύστερα γονάτισε μπροστά στον Εσταυρωμένο. Ευχαρίστησε για πρώτη φορά από τα βάθη της ψυχής του τον Κύριο. Δεν είχε νιώσει τόση ευλογία στη ζωή του ούτε όταν έλαβε το χρίσμα της ιεροσύνης. Ένιωθε ντροπή. Και τότε και τώρα. Δεν άξιζε τόση ευτυχία.

 

*****

Η Εύα σχεδόν εισέβαλε στο γραφείο της Στεφανίας μαζί με ένα ρεύμα παγωμένου αέρα και ανατάραξε από τη θέση της την αδελφή της. Ήθελε κάπου να εκφράσει τα παράπονά της. Κάθισε στην καρέκλα κι αναλογίστηκε όλα όσα έχει κάνει για το Μάρκο. Θυμήθηκε τις στιγμές που ήταν δίπλα του και την κατανόηση που του έδειχνε. Πίστευε στη σχέση τους. πίστευε ότι είναι πιο πάνω από όλα και τώρα την έβαζε στο περιθώριο για να κυνηγήσει έναν εγκληματία και να πάρει παράσημα! Έθετε το θέμα του γάμου τους σε διαθεσιμότητα, για την προσωπική του φιλοδοξία και την ανέλιξη της καριέρας του κι αυτό εκείνη δεν μπορούσε να το ανεχτεί! Η Στεφανία, αν και δεν το περίμενε ούτε η ίδια, την αντέκρουσε. Της εξήγησε ότι ο Μάρκος προσπαθεί να βρει τον άνθρωπο που πριν από λίγες μέρες έκανε το σπίτι της πεδίο βολής. Μόλις σήμερα τα ξημερώματα παραδέχτηκε ότι σκότωσε έναν άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή καταπάτησε ένα κομμάτι γης. Δεν ήταν ούτε δολοφόνος, ούτε έμπορος ναρκωτικών, ούτε βιαστής. Κι όμως, γι’ αυτό το κτήνος δεν υπήρχαν διαβαθμίσεις. Όλα τα εγκλήματα ήταν ίσης αξίας και η ποινή μία: ο θάνατος. Κάτι τέτοιο είναι επόμενο να σπείρει τον πανικό.

 

*****

Η Βασιλική τρόμαζε στην ιδέα ότι αυτός ο παρανοϊκός θα ξεκινούσε να σκοτώνει ανεξέλεγκτα όποιον, κατά τη γνώμη του, αμάρτανε. Ένιωθε πραγματικά να βρίσκονται μπροστά σε ένα βιβλικό θηρίο έτοιμο να εξαλείψει κάθε είδους ανομία. Ο Μάρκος την άκουγε κι αναγκαζόταν να συμφωνήσει. Φοβόταν ότι οι μέρες που ακολουθούσαν θα γίνονταν εφιαλτικές. Ο Σπύρος τους διέκοψε κρατώντας ένα χαρτί με τέσσερα ονόματα. Τέσσερα μέλη της Όασης είχαν ταξιδέψει για τη Ζάκυνθο: ο Θεόφιλος, ο Χάρης, η Λένα και ο Διονύσης.

Ο Μάρκος σάστισε. Χρειαζόταν ένα λεπτό για να συγκεντρώσει τη σκέψη του. Ο Θεόφιλος, λόγω της αναπηρίας του, δε θα μπορούσε να κάνει όλα αυτά τα εγκλήματα τα όποια βαραίνουν τον απόστολο Κυρίου. Ο Χάρης και ο Διονύσης παρέμεναν ύποπτοι από την κατάθεση της Θάλειας ότι ο απόστολος Κυρίου είναι άντρας- αν δε μεταμφιεζόταν φυσικά. Και τώρα προστίθετο και η Λένα, η οποία προχθές ήταν έτοιμη να πάρει στην πλάτη της όλους τους φόνους. Εκτός κι αν αυτό ήταν το αρχικό της σχέδιο. Να πιστέψει στην αθωότητα της κι όταν παρουσιαστούν στοιχεία να την αποκλείσει. Δεν ήξερε από πού να ξεκινήσει. Τρελαινόταν. Αποφάσισε να κάνει μια επίσκεψη στον Διονύση, όσο επικίνδυνο κι αν ήταν. Στο κάτω κάτω, από το σπίτι του είχαν κλέψει το όπλο ενός φόνου. Είχε κάθε δικαίωμα. Στο μεταξύ, έδωσε εντολή να ψάξουν από τον αστυνομικό σταθμό στη Ζάκυνθο αν παρελπίδα στην πλατεία Σολωμού υπήρχε κατάστημα με κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης καμερών, μήπως μπορέσουν να διακρίνουν κάτι.

Διονύσης, Χάρης, Λένα. Έλεγε τρία ονόματα ασταμάτητα, με διαφορετική σειρά. Από αυτά τα τρία ονόματα κρεμόταν η ζωή του. Λες και κρατούσε ένα κομπολόι με τρεις χάντρες και το ψηλάφιζε για να δει ποια είναι σπασμένη. Αδιέξοδο μπροστά και πίσω η σωτηρία. Αν τα παρατούσε όλα και παντρευόταν τώρα την Εύα; Κι ύστερα τι; Θα ζούσαν μια συμβατική ζωή; Με τίποτα! Έπρεπε να ανακαλύψει τον απόστολο Κυρίου. Έπρεπε να ξεσκεπάσει αυτό το πρόσωπο που κόντευε να τους στοιχίσει ζωή και καριέρα. Χαλάρωσε και τότε το ένιωσε. Ήταν κοντά του. Τόσο κοντά του, που δεν μπορούσε να τον δει καθαρά. Πλησίαζε στην αποκάλυψη. Κοιμήθηκε έτσι απλά, χωρίς όνειρα.

 

 

 

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ του Γιώργου Πανόπουλου

Επιμέλεια: Εύα Φωτεινιά

Παραγωγή εικονογράφησης εξωφύλλου: Δημήτρης Κορμπάς

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Ελίνα Παυλιδάκη  
 

Για την εξέλιξη και την πορεία του βιβλίου μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα κάνοντας like και στη σελίδα μας στο facebook:

https://facebook.com/profile.php?id=658844804230067

 

το παρόν έργο συνιστά προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας και προστατεύεται από το ελληνικό δίκαιο με το Ν2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Επομένως απαγορεύεται η οποιαδήποτε αναπαραγωγή του κειμένου με οποιοδήποτε μέσο χωρίς τη γραπτή άδεια του δημιουργού. Παραχωρείται στην ιστοσελίδα www.literature.gr με σκοπό τη αποκλειστική πρώτη δημοσίευση και η όποια αναδημοσίευση του κειμένου στο διαδίκτυο επιβάλλει να αναφέρει  την πηγή της συγκεκριμένης και μόνο ιστοσελίδας.. ως δημιουργός δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν παραιτούμαι του δικαιώματός μου της κατόπιν έντυπης και ηλεκτρονικής έκδοσης.

7,819 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
PESSOA_COVER_MIONOAS
Το Literature.gr προτείνει: Ο ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ του Φερνάντο Πεσσόα, από τις εκδόσεις Μίνωας

Το κορυφαίο και επίκαιρο κείμενο του Φερνάντο Πεσσόα, κυκλοφορεί σε νέα μετάφραση του Έντσον Ρέις Μέιρα από τα πορτογαλικά, με πρόλογο του...

Close