Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ (κεφάλαια 33 & 34), του Γιώργου Πανόπουλου

By  |  0 Comments

«Και μη σας φαίνεται παράξενο. Γιατί κι ο ίδιος ο σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός.

Δεν είναι λοιπόν μεγάλο πράγμα όταν και οι υπηρέτες του σατανά μεταμφιέζονται σε υπηρέτες της δικαιοσύνης.

Το τέλος τους θα είναι ανάλογο με τα έργα τους.

Σας επαναλαμβάνω. Μη με θεωρήσει κανείς ανόητο.

Αν όμως δε γίνεται αλλιώς, πάρτε με για ανόητο ώστε να καυχηθώ κι εγώ για λίγο.»  (Επιστολή Β‘ προς Κορινθίους, κεφ.11, 14-16.)

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΤΡΙΤΟ

 

Ο Μάρκος ήρθε για ακόμα μία φορά αντιμέτωπος με έναν χυδαίο εκβιασμό της Λένας. Αυτή η γυναίκα, που ξερίζωσαν από την ψυχή της κάθε τι αγνό και αθώο και μετουσιώθηκε σε κάθε τι βρωμερό και πρόστυχο, είχε μάθει να διεκδικεί τα όνειρά της με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο. Χρησιμοποιούσε τον έρωτα ως όπλο και τη σεξουαλική πράξη ως ανταμοιβή, σε μια άκομψη αντιπαράθεση. Ο Μάρκος ήταν αστυνομικός και ήταν λογικό, παρόλη την αναπάντεχη τροπή που είχαν πάρει τα πράγματα, να αναλύει κίνητρα. Η Λένα είχε διδαχθεί από τη ζωή κι ακόμα και η σωτηρία της οφειλόταν σε ένα έγκλημα και καλυπτόταν από ένα άλλο.

Ήταν μόνος στο περιπολικό και σκεφτόταν. Τα χρώματα της ημέρας δεν είχαν ακόμη φανεί κι ένιωθε την αντίστροφη μέτρηση που καθόριζε ο Χάρης να πλησιάζει στη λήξη. Έπρεπε να δράσει. Για την ακρίβεια, έπρεπε να αντιδράσει στον ανήθικο εκβιασμό της Λένας. Μόνο εκεί υπήρχε η ελπίδα να καταφέρει να σώσει την αγαπημένη του. Αλλά αυτό που του ζητούσε ήταν ανεκδιήγητο. Τον άφησε να το σκεφτεί και να συνειδητοποιήσει ότι αυτή θα ήταν μια λυτρωτική λύση για όλους: η Εύα θα γλίτωνε σώα, εκείνος θα κέρδιζε πίσω τη γυναίκα του κι εκείνη θα ζούσε έστω για λίγο το όνειρό της. Η διαδικασία που μετέτρεπε την παράλογη σκέψη της σε λογική τον ξεπερνούσε. Θύμωνε. Η γνώση ότι η Λένα ήξερε και δε μιλούσε τον θύμωνε. Η παράλογη απαίτησή της για να σωθεί ένας άνθρωπος- αυτή η άνιση αντιστοιχία μεταξύ σεξουαλικής ικανοποίησης και αγαθού της ζωής- τον θύμωνε. Οι αριθμοί στο ψηφιακό ρολόι του αυτοκινήτου, που προχωρώντας, άλλαζαν το μέλλον, τον θύμωναν.

 

*****

Η Στεφανία κοιμόταν στο κρεβάτι της Εύας. Στο πλευρό της στεκόταν ο Αντρέας. Ξύπνησε από τους δείχτες του ρολογιού, οι οποίοι έσπαζαν τη σιωπή απειλητικά. Η γλυκιά επαναφορά στην πραγματικότητα έγινε βίαια όταν αμέσως θυμήθηκε ποια έλειπε από τούτο το κρεβάτι.  Τα δάκρυα κι η αντοχή της στέρευαν. Κάποιος της κρατούσε το χέρι. Κι αυτό ακόμα το γεγονός το μισούσε. Δεν ήθελε καμία επαφή με τη ζωή. Ήθελε να βουλιάξει σε έναν λήθαργο, να ξεχάσει και να παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια. Δυστυχώς δεν είχε το δικαίωμα. Έπρεπε να ζήσει για να δει το τέλος της ηθικά, προσωπικά κι επαγγελματικά. Δεν μπορούσε πια να μιλήσει. Δεν υπήρχε λόγος.

 

*****

Ήταν λες και έδινε διάλεξη στην Όαση, μία απέλπιδα προσπάθεια να του αλλάξει γνώμη. Εκείνος καθόταν ήρεμος απέναντί της στο πάτωμα και την άκουγε.

«Με μία ακόμα άσχημη πράξη διαιωνίζεις το κακό, Χάρη. Προκαλείς κι εσύ με τη σειρά σου μια αλυσίδα κακού. Σου προκάλεσαν πόνο κι επιθυμείς να πράξεις το ίδιο, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό θα επιστρέψει σε εσένα. Οι πράξεις μας δεν είναι μόνο ο καθρέφτης της ψυχής μας αλλά και ένας καθρέφτης που αν κοιτάξουμε μέσα του, θα προβλέψουμε το μέλλον μας. Κι αν εσύ Χάρη, που νιώθεις τόσο πόνο, προκαλέσεις τον αντίστοιχο και παραπάνω, θα ανταμειφθείς με τον ίδιο τρόπο. Γιατί η ζωή προσαρμόζεται και παίρνει το σχήμα και το νόημα που εσύ της δίνεις. Αν προχωρήσεις σε αυτήν την κατεύθυνση, δεν θα γνωρίσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που πρόσφερες. Δώσε άφεση και συγχώρεση. Μόνο κάνοντας το καλό, θα επέλθει η λύτρωση που τόσο αποζητάς. Είναι μάταιο όλο αυτό.»

Ο Χάρης σκεφτόταν  όλα αυτά που του έλεγε η Εύα. Ενδεχομένως τα είχε ξανακούσει και τα περιφρονούσε αλλά τώρα τα σκεφτόταν παρόλα αυτά.

«Όλοι οι άνθρωποι ζουν το παρόν, αφήνοντας πίσω το παρελθόν και κάνοντας όνειρα για το μέλλον. Εγώ, αντίθετα, επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι άλλοι, ζω το παρόν, καλυμμένος στο παρελθόν και διαγράφοντας το μέλλον. Όλες οι σκηνές: η αυτοκτονία του πατέρα μου, η ορφάνια μου, ο εγκλεισμός στο ορφανοτροφείο, οι ξυλοδαρμοί, οι βιασμοί,  ακόμα κι η απόρριψη μου από το θείο μου και η υποκριτική αγκαλιά της εκκλησίας, όλα αυτά  είναι εντυπωμένα στο μυαλό μου και δεν μου επιτρέπουν να πάω παρακάτω. Παίζουν σε επανάληψη και κραυγάζουν για δικαίωση. Όλοι αυτοί οι εφιάλτες, όχι εγώ, ζητούν την λύτρωση. Στέκονται εμπόδιο στη ζωή μου και δεν μου επιτρέπουν να προχωρήσω. Και σε όλα αυτά το εναρκτήριο σύνθημα έδωσε η αδελφή σου.  Κι εγώ έχω υποσχεθεί στους εφιάλτες μου να πληρώσουν όλοι όσοι έφταιξαν.»

«Κι εγώ; Πού έφταιξα εγώ;»

«Ούτε εγώ έφταιξα, Εύα. Ούτε εγώ.»

 

*****

Οι εξελίξεις γύρω του δεν τον άφηναν ανεπηρέαστο. Αντίθετα, τον ανάγκασαν να κλειστεί στο καβούκι του. Αλλά τώρα η έπαρση ξύπνησε την επιθυμία του για δράση. Πληκτρολόγησε τον αριθμό στο τηλεφωνικό θάλαμο και τοποθέτησε το ακουστικό στο αυτί. Μετά από τρία χτυπήματα, η Στεφανία Στύλβη απάντησε κι εκείνος συστήθηκε.

«Απόστολος Κυρίου εδώ!»

Η Στεφανία δεν είχε περιθώρια να τρομάξει περισσότερο. Ζούσε ήδη κυκλωμένη από απειλητικές σκιές που της αφαιρούσαν την αντοχή της. Έψαξε το βλέμμα του Αντρέα κι ενεργοποίησε την ανοιχτή ακρόαση.

«Κατάπιες τη γλώσσα σου. Πήρα για να σου πω ότι δικαιώνομαι. Κάποιος άλλος αντί για μένα με τη βοήθεια του Θεού επιβάλλει σε εσένα την πρέπουσα τιμωρία. Κάποτε θέλησες να εμποδίσεις το έργο μου και τώρα βγήκε στην επιφάνεια άλλη μια σου μεγάλη αμαρτία. Καταδίκασες ένα αθώο παιδί να ζήσει ορφανό για χάριν της επιτυχίας όπως ακριβώς καταδίκαζες τη θεάρεστη αποστολή μου για χάριν της τηλεθέασης. Ήγκηκεν η ώρα να πληρώσεις για όλα, Στεφανία Στύλβη.  Κι αναρωτιέμαι, γιατί δε δίνεις τέλος στην αμαρτωλή και παρασιτική ζωή σου; Σώσε την Εύα. Κάνε κι εσύ μια καλή πράξη.»

Το μήνυμα από την κόλαση τελείωσε. Ήταν η συμβουλή ενός παράφρονα ή ένα κακόγουστο αστείο του Χάρη.

 

*****

Απέμεναν λιγότερο από εικοσιτέσσερις ώρες πριν εκπνεύσει το τελεσίγραφο του Χάρη και το κλίμα στο γραφείο του Μάρκου γινόταν βαρύ. Ο Σπύρος και η Βασιλική προσπαθούσαν να του δώσουν κουράγιο, ελπίζοντας ότι θα εντοπίσουν το κρησφύγετο. Οι έρευνες συνεχίζονταν. Τα μπλόκα καθώς και η άρση του απορρήτου των κινητών τηλεφώνων, δεν απέφεραν καρπούς. Και δυστυχώς είχαν βάλει στην άκρη μια άλλη σημαντική υπόθεση, κάτι που ίσως τους έβαζε σε μπελάδες. Ένα ακόμα δυσάρεστο περιστατικό ήρθε για να χλομιάσει το τοπίο στην αστυνομική ομάδα. Η αδελφή της Βασιλικής τηλεφώνησε για να της αναγγείλει ένα ατύχημα που είχε στην εργασία του ο άντρας της. Ο σύζυγός της δούλευε σερβιτόρος στο HighLevelHotel, ξενοδοχείο του Λονδίνου, του οποίου η κουζίνα σήμερα το πρωί πήρε φωτιά εξαιτίας διαρροής υγραερίου. Στο άκουσμα της είδησης, η Βασιλικήη σωριάστηκε σε μια καρέκλα. Θα έπρεπε να ζητήσει άμεσα άδεια προκειμένου να ταξιδέψει στο εξωτερικό.

 

*****

Την είχε αφήσει για λίγο πάλι μόνη. Η Εύα απελπιζόταν κι όσο απελπιζόταν τόσο ήταν αναγκασμένη να σκέφτεται το τέλος της. Ήταν βέβαιη ότι η Στεφανία κι ο Μάρκος δεν μπορούσαν να την βοηθήσουν. Αυτός την έφερε σε ένα άγνωστο μακρινό μέρος, που είχε μελετήσει καλά ώστε να μην μπορέσουν να την ανακαλύψουν ποτέ. Δεν άκουγε τόσες ώρες τίποτα απ’ έξω. Κι ήταν βέβαιη ότι ο Χάρης ήταν ο απόστολος Κυρίου. το αποκάλυπτε η ροπή του στο έγκλημα και οι άλογες πράξεις του. Φοβόταν.

 

*****

Ο Χριστόφορος πληροφορήθηκε από τον Τίμο ότι ζητήθηκε από την πλειοψηφία των μελών της Ιεράς Συνόδου να συγκληθεί εκτάκτως. Καταλάβαινε τι προμήνυε μια τέτοια κίνηση. Θα του ζητούσαν την παραίτησή του. Ίσως είχαν δίκιο. Δεν ήταν άξιος να κάθεται στον αρχιεπισκοπικό θρόνο όταν δεν μπορούσε να νουθετήσει τον ίδιο του τον ανιψιό. Έπρεπε να υποκύψει και να έρθει αντιμέτωπος με τα λάθη του.

 

*****

Το κουδούνι χτύπησε και η Λένα άνοιξε την πόρτα. Είδε το Μάρκο να διστάζει να περάσει το κατώφλι του σπιτιού της.

«Πέρασε μέσα. Έτσι κι αλλιώς σε περίμενα.»

Ο Μάρκος με βαριά βήματα προχώρησε. Δεν είχε το υποτακτικό ύφος που περίμενε η Λένα. Ήταν ψυχρός και αποφασιστικός. Της μίλησε από απόσταση.

«Όπως λες, μου χρωστάς τη ζωή σου. Σε γλίτωσα από ένα κάθαρμα που κατέστρεφε κατ’ εξακολούθηση τα παιδικά σου χρόνια και σε βοήθησα να μην πας στη φυλακή ύστερα από το φόνο που διέπραξες.»

Η εισαγωγή του δεν ήταν καθόλου ευοίωνη.

«Ξέρεις για ποιο λόγο αναγκάστηκα να σκοτώσω αυτόν τον άντρα!»

«Ξέρω. Η πραγματικότητα παραμένει ίδια όμως. Τον σκότωσες κι εγώ σε βοήθησα να τη γλιτώσεις. Και τώρα ξέρεις τι πας να κάνεις; Πας να σκοτώσεις άλλον έναν άνθρωπο- αθώο αυτή τη φορά. Και μάλιστα, έναν άνθρωπο, που ο σωτήρας σου λατρεύει.»

«Όχι, Μάρκο. Εγώ σου δίνω την ευκαιρία…»

«Εσύ ζητάς κάτι αδύνατον, κάτι ανήθικο. Δεν είναι δυνατόν…»

«Αν ήρθες εδώ να με προσβάλλεις, καλύτερα να πηγαίνεις.»

«Οι πράξεις σου οι ίδιες είναι προσβλητικές και τέλος πάντων ήρθα εδώ για να σε πείσω να μιλήσεις.»

«Τον τρόπο για να μιλήσω τον ξέρεις.»

«Λένα, αυτή η γυναίκα είναι αιχμάλωτη σε μια άγνωστη τοποθεσία κι από στιγμή σε στιγμή ένας τρελός που διψά για εκδίκηση απειλεί να τη σκοτώσει. Μίλα, γιατί αλλιώς θα γίνεις συνεργός σε μια ανθρωποκτονία.»

Η Λένα σιωπούσε. Ήταν ανένδοτη γιατί είχε την ευκαιρία στα χέρια της.

«Μπορώ να σε συλλάβω για υπόθαλψη εγκληματία και απόκρυψη σημαντικών στοιχείων. Μίλα όσο είναι νωρίς. Θα σε σύρω και θα σε πετάξω ξανά σε ένα κελί μιας φυλακής και θα σαπίσεις για όλη σου τη ζωή εκεί μέσα.»

Η σιωπή της Λένας τον ερέθιζε. Όρμησε προς το μέρος της και την έπιασε σφίγγοντας της το λαιμό.

«Μίλησέ μου! Θα σε σκοτώσω, καταλαβαίνεις; Η Εύα κινδυνεύει. Μια κοπέλα που δεν έφταιξε σε τίποτα είναι στα δίχτυα ενός εγκληματία. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να την βασανίζει. Ίσως είναι ο απόστολος Κυρίου.»

Η Λένα ένιωθε την ανάσα της να κόβεται κι ύστερα το πρώτο χαστούκι να έρχεται στο πρόσωπό της. Κι ύστερα κι άλλο, κι άλλα χτυπήματα και επιτακτικές εντολές να μιλήσει. Αλλά δεν μίλησε. Δάκρυα μούσκεψαν το πρόσωπό της κι αίματα έτρεξαν από τα χείλη της ώσπου έχασε τις αισθήσεις της.

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

 

Ο Μάρκος είχε παρεκτραπεί. Έφτασε στα όρια της αντοχής του κι αδύνατος από το χαρακτήρα του να παρακαλέσει, προχώρησε σε βαναυσότητες. Τώρα φοβισμένος μετέφερε με το αυτοκίνητό του τη Λένα στο πλησιέστερο εφημερεύον νοσοκομείο. Οδηγούσε και κρυφοκοιτούσε από τον κεντρικό καθρέφτη τη γυναίκα να αρχίζει να συνέρχεται. Όταν έφτασαν, πάρκαρε στο εσωτερικό πάρκινγκ,  την πήρε αγκαλιά και πέρασαν στο τμήμα των επειγόντων. Ήταν η δεύτερη φορά που κατέφθανε εκεί σε λίγο χρονικό διάστημα. Το ίδιο όμως συναίσθημα κυριαρχούσε: αγωνία. Αγωνία για τις τόσες ζωές που είχαν ρίξει την ευθύνη στην πλάτη του.

Οι γιατροί διέγνωσαν ελαφριά διάσειση. Στεκόταν όλες τις ώρες δίπλα της,  ανεχόμενος τα υποτιμητικά και καχύποπτα βλέμματα των νοσοκόμων και νιώθοντας τα λεπτά να διανύουν την αντίστροφη πορεία που επιθυμούσε διακαώς να διακόψει. Έπρεπε αυτή τη στιγμή να βρίσκεται αλλού και να πασχίζει αποτελεσματικά για τη διάσωση της Εύας. Αντ’ αυτού οι συνέπειες των πράξεών του τον έκαναν να παρεκκλίνει, κάτι που δεν θα συγχωρούσε ποτέ στον εαυτό του. Σιωπηλοί πήραν το δρόμο πάλι για το σπίτι της.

 

*****

Ο Αντρέας άνοιξε την πόρτα του γραφείου της Στεφανίας. Έκπληκτος την είχε δει να φτάνει πριν λίγες ώρες και τώρα ακόμα πιο έκπληκτος την είδε να  περνάει κόκκινο χρώμα στα νύχια της.

«Τι κάνεις εκεί;» τη ρώτησε.

«Δε βλέπεις; Βάφω τα νύχια μου. Μην διαμαρτύρεσαι. Είναι ο μόνος τρόπος για να μην τρελαθώ. Προσπάθησα να απασχολήσω τον εαυτό μου με τη δουλειά αλλά μου ήταν αδύνατον. Το κοκτέιλ ηρεμιστικών και αντικαταθλιπτικών χαπιών μου έχουν αδρανήσει τα νεύρα, έχουν καταστείλει με επιτυχία κάθε λογική εγκεφαλική λειτουργία, αλλά δυστυχώς δεν μπορούν να καταπραΰνουν τα δυσβάσταχτα συναισθήματα στα οποία, μην μπορώντας υπό τέτοια επήρεια να αντιδράσω, κάθομαι απλά και τα παρατηρώ. Ε, κάπου κουράστηκα κι αποφάσισα πως για να μην τρελαθώ, όπως θα ήθελε αυτό το κάθαρμα, ο απαγωγέας της αδελφής μου, και προκειμένου να αντέξω το τέλος, αποφάσισα να κάνω κάτι άλλο.»

Έδειχνε να προσπαθεί να διαμαρτυρηθεί αλλά η Στεφανία τον απέτρεψε.

«Άφησέ με στην ησυχία μου, Αντρέα. Απομένουν λίγες ώρες.»

 

*****

Ο Μάρκος κάθισε σε μία πολυθρόνα ενώ η Λένα βολεύτηκε στον καναπέ απλώνοντας επάνω του τα πόδια της. Ήταν σημαδεμένη στο πρόσωπο κι ένα καρούμπαλο που έκανε πέφτοντας, ήταν το νέο της απόκτημα.

«Με συγχωρείς» ψιθύρισε ο Μάρκος.

«Όχι, Μάρκο, έχω δεχτεί πολλή βία για να μπορέσω να συγχωρέσω. Δεν θα αντέξω να σε συγχωρέσω.»

«Και πώς θα αντέξεις να προξενήσεις έναν ακόμα θάνατο;»

«Φύγε, Μάρκο. Τελειώσαμε. Ό,τι καλό είχα για σένα το σκότωσες. Κι ό,τι καλό  έκανες σε εμένα σου το ξεχρέωσα απόψε.»

«Αν ο Χάρης σκοτώσει την Εύα, να ξέρεις ότι την ίδια ώρα θα έρθω εδώ και θα σου τινάξω…»

«Φυσικά, είσαι κι εσύ σαν όλους τους άλλους. Σου είναι πολύ πιο εύκολο να έρθεις να με σκοτώσεις παρά να μου δώσεις λίγη αγάπη. Φύγε, Μάρκο, κι έλα αύριο να με θανατώσεις. Αφού αυτό προτιμάς.»

Τη δυσοίωνη παγωμένη σιωπή ανάμεσά τους διέκοψε το κινητό του Μάρκου. Ήταν ο αρχηγός που τον κάλεσε αμέσως στο γραφείο του.

 

*****

«Τι θα ήθελες να φας απόψε;» ρώτησε την Εύα ψυχρά.

«Είναι το τελευταίο γεύμα ενός μελλοθάνατου κι έχω δικαίωμα να ζητήσω ό,τι θέλω;  Μήπως θα μου φέρεις και παπά να με διαβάσει, να εξομολογηθώ και να μεταλάβω; Δεν ξέρω, αλλά έχω την εντύπωση ότι και οι δήμιοι αυτές τις ώρες θα είναι πιο συμπονετικοί στους κατάδικους από σένα. Εσύ φαίνεσαι τόσο ψυχρός και τόσο διεκπεραιωτικός…»

«Έχω καθήκον απέναντι στον πατέρα μου…»

«Αυτό ακριβώς. Διεκπεραιώνεις ένα ψεύτικο καθήκον απέναντι, όχι σε εσένα, αλλά σε έναν άνθρωπο που δενζει πια. Εσύ ουσιαστικά από το θάνατό μου δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα και το ξέρεις. Έχεις πειστεί για αυτό. Θα επιβαρυνθεί η ψυχή σου και θα μετανιώνεις…»

«Δεν πρόκειται να μετανιώσω ποτέ. Θα λυτρωθεί η ψυχή μου και θα δικαιωθεί ο πατέρας μου.»

«Έχεις αρχίσει κι εσύ ο ίδιος να αμφιβάλλεις. Αν όχι, έλα σκότωσέ με τώρα. Πάρε ένα περίστροφο, ένα μαχαίρι ή δεν ξέρω εγώ τι έχεις διαλέξει και τελείωνε μαζί μου. Γιατί δεν το κάνεις;»

«Θα το κάνω. Αλλά έχω μια τελευταία δουλειά.»

 

*****

Ο αρχηγός επέπληξε το Μάρκο και ζητούσε εξηγήσεις. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είχαν πάρει φωτιά μεταδίδοντας ότι ο επικεφαλής των ερευνών για την εξιχνίαση του απόστολου Κυρίου αστυνόμος, σήμερα το μεσημέρι μετέφερε τραυματισμένη τη Λένα, μια ύποπτη, σύμφωνα με τα λεγόμενά τους. Ο Μάρκος αναγκάστηκε να ομολογήσει την αλήθεια στον προϊστάμενό του. Δεν είχε άλλη επιλογή. Έφταναν στο τέλος κι ίσως θόλωνε η κρίση του και κάποιος άλλος σκεφτόταν καλύτερα από εκείνον.

«Γιατί δεν τη συνέλαβες για απόκρυψη στοιχείων από την αστυνομία και υπόθαλψη εγκληματία; Το ξέρεις ότι η πράξη της, αυτή της η παράληψη να ενημερώσει τις αρχές πού κρατάει όμηρο την Εύα ο Χάρης, μπορεί να θεωρηθεί και συνέργεια στην απαγωγή. Γιατί δεν τη συνέλαβες;»

«Δεν έχει νόημα αρχηγέ μου. Δε θα μιλήσει.»

Ο Μάρκος φαινόταν αποκαρδιωμένος.

«Κι εγώ σου λέω ότι θα μιλήσει. Θα δώσω εντολή να τη φέρουν εδώ και θα την ανακρίνουμε όλη νύχτα μέχρι να σπάσει. Μόνο να μη θελήσει να σου κάνει μήνυση γιατί τότε θα αναγκαστώ να σε αποπέμψω από το Σώμα, κάτι που δεν το θέλω. Έπρεπε να την είχες συλλάβει εξ αρχής. Πώς άφησες τον εαυτό σου να κάνει τέτοιο σφάλμα;»

«Λυπάμαι που σας το ξαναλέω. Δεν πρόκειται να μιλήσει.»

«Να είσαι σίγουρος ότι θα το κάνει. Έχω ανακρίνει πολύ πιο σκληρούς εγκληματίες από αυτό το εγωιστικό γύναιο. Αυτή η νύχτα θα είναι μεγάλη αλλά θα τελειώσει αίσια. Στο υπόσχομαι.»

 

*****

Συνέχιζε να βάφει για ώρες τα νύχια της όταν ο  Χάρης μπήκε στο οπτικό της πεδίο.

«Σε περίμενα. Ήξερα ότι θα έρθεις.»

«Το ήξερες;»

«Ναι, θα ερχόσουν να θαυμάσεις, όπως κάθε εγκληματίας, το έργο σου. Θα ήθελες πολύ να με δεις να καταρρέω. Ωραία, παίρνεις την εκδίκησή σου. Μπορείς να χαίρεσαι. Σου αξίζουν συγχαρητήρια.»

«Θέλω να δώσω ένα μάθημα σε όλους αυτούς που, ασκώντας εξουσία, δεν υπολογίζουν κανέναν στο πέρασμά τους.»

«Τίποτα δε θέλεις. Κι εσύ είσαι σαν όλους τους άλλους. Υποκρίνεσαι γιατί φοβάσαι να παραδεχτείς πως το μόνο που θέλεις είναι να ικανοποιήσεις τα εγωιστικά σου κατάπτυστα απωθημένα και να μην παραδεχτείς πως τόσα χρόνια έκανες λάθος να σκέφτεσαι με αυτόν τον τρόπο. Άδικα θα πεθάνει η αδελφή μου.»

Ο Χάρης γύρισε την πλάτη και φεύγοντας της είπε:

«Τώρα είναι αργά για όλους. Αύριο θα τελειώσουμε όλοι μαζί.»

 

 

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ του Γιώργου Πανόπουλου

Επιμέλεια: Εύα Φωτεινιά

Παραγωγή εικονογράφησης εξωφύλλου: Δημήτρης Κορμπάς

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Ελίνα Παυλιδάκη  
 

Για την εξέλιξη και την πορεία του βιβλίου μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα κάνοντας like και στη σελίδα μας στο facebook:

https://facebook.com/profile.php?id=658844804230067

 

το παρόν έργο συνιστά προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας και προστατεύεται από το ελληνικό δίκαιο με το Ν2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Επομένως απαγορεύεται η οποιαδήποτε αναπαραγωγή του κειμένου με οποιοδήποτε μέσο χωρίς τη γραπτή άδεια του δημιουργού. Παραχωρείται στην ιστοσελίδα www.literature.gr με σκοπό τη αποκλειστική πρώτη δημοσίευση και η όποια αναδημοσίευση του κειμένου στο διαδίκτυο επιβάλλει να αναφέρει  την πηγή της συγκεκριμένης και μόνο ιστοσελίδας.. ως δημιουργός δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν παραιτούμαι του δικαιώματός μου της κατόπιν έντυπης και ηλεκτρονικής έκδοσης.

 

 

5,921 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
“ΣΥΓΓΡΑΦΗ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ” με τον συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη  

Μια σειρά μαθημάτων που ως θέμα της έχει το πώς περνάμε από μια ιδέα στη συγγραφική πράξη. Απευθύνεται σε όσους...

Close