Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ (κεφάλαια 38 & 39), του Γιώργου Πανόπουλου

By  |  0 Comments

«Και μη σας φαίνεται παράξενο. Γιατί κι ο ίδιος ο σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός.

Δεν είναι λοιπόν μεγάλο πράγμα όταν και οι υπηρέτες του σατανά μεταμφιέζονται σε υπηρέτες της δικαιοσύνης.

Το τέλος τους θα είναι ανάλογο με τα έργα τους.

Σας επαναλαμβάνω. Μη με θεωρήσει κανείς ανόητο.

Αν όμως δε γίνεται αλλιώς, πάρτε με για ανόητο ώστε να καυχηθώ κι εγώ για λίγο.»  (Επιστολή Β‘ προς Κορινθίους, κεφ.11, 14-16.)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΟΓΔΟΟ

 

Ο Μάρκος κρατούσε στην αγκαλιά του την κοιμισμένη Εύα.ήταν ξαπλωμένη ανάσκελα, ακουμπούσε το κεφάλι της στο λαιμό του και του πρόσφερε το στήθος της να το χαϊδεύει όλο το βράδυ. Μύριζε το άρωμά της και σκεφτόταν ότι έμοιαζε με άγριο λουλούδι. Συνειδητοποιούσε ότι η ευτυχία κρατούσε τόσο λίγο, όσο σύντομες ήταν και οι στιγμές που την έφερναν. αυτή τη νύχτα αναλογιζόταν όλα όσα συνέβησαν τις τελευταίες μέρες και μέσα σε αυτά δεν μπορούσε να παραγκονίσει, όσο ασήμαντο κι αν φάνταζε μπρος στη σωτηρία της αγαπημένης του, το αγκάθι της βίαιης αποχώρησης της Λένας, που τριβέλιζε το νου του. Το κορμί της έτρεμε στα χέρια του καθώς το υδροκυάνιο έπνιγε τα σωθικά της. Η ζωή της σαν ένα ποτήρι, που το τσούγκριζαν στις γιορτές της απώλειας της ψυχής της, γέμισε ρωγμές, κι όταν θέλησε η ίδια να το πουλήσει σε μια προσωπική απέλπιδα γιορτή, θρυμματίστηκε. Ήταν άδικοι μαζί της κι ήταν άδικη με τους άλλους- αυτό ήταν επόμενο. Τώρα το καταλάβαινε κι αυτό ο Μάρκος. Τα είχε σχεδιάσει όλα. Θα αυτοκτονούσε. Γι’ αυτό επέλεξε να μην μιλήσει. Γι’ αυτό επέλεξε να εξαντλήσει όλη της τη βαρβαρότητα. Ήταν σίγουρος ότι αυτή η γυναίκα θα είπε ένα μόνο «σ’ αγαπώ» στη ζωή της. Μόνο που όταν η καρδιά έχει ματώσει μέχρι εξάντλησης των αποθεμάτων, κάθε σ’ αγαπώ τρέφεται από τη σάρκα σου και σε σκοτώνει.

Η Εύα άνοιξε τα μάτια της και ανατρίχιασε αφού η αίσθηση των χειροπεδών ήταν αποτυπωμένη ακόμα στους καρπούς των χεριών της. Γρήγορα όμως ηρέμησε, αισθανόμενη την ασφάλεια της αγκαλιάς του Μάρκου και το ψυχρό αεράκι που εισχωρούσε από το παράθυρο υποδηλώνοντας την ελευθερία της.  Ξύπνησε με ήδη υγραμένα μάτια. Έκλαψε ξανά προκειμένου να καθαρίσει όλα όσα πέρασε. Ο εφιάλτης δεν τελείωνε. Τα όνειρά της θα στοιχειώνονταν. Τα βήματά της θα συνοδεύονταν από καχυποψία αν κάποιος την ακολουθεί. Έτρεμε κι έκλαιγε στην αγκαλιά του.

 

*****

Η Στεφανία μπήκε στο γραφείο της ύστερα από μέρες με ένθερμο φανερό ενθουσιασμό. Η ιστορία της απαγωγής είχε αίσια κατάληξη και ένα πλατύ χαμόγελο φώτιζε το πρόσωπό της. Χαιρέτησε τον Αντρέα, κάθισε στην καρέκλα της κι ήταν έτοιμη για να ξεκινήσουν με γοργό ρυθμό την προετοιμασία για την αυριανή εκπομπή. Είχε σπρώξει στο υποσυνείδητό της ένα άσχημο προαίσθημα πείθοντας τον εαυτό της ότι δεν έπρεπε να μιζεριάζει με το θαύμα που της επέτρεψε ο Θεός.

 

*****

Η Μαρίνα τυλίχτηκε με το σεντόνι της. Δεν έβγαζε λέξη, παρά μόνο αναθυμόταν διαρκώς την ανακοίνωση της είδησης του θανάτου της κόρης της. Είχε πει τόσες φορές στον εαυτό της ότι αυτό το παιδί δεν υπήρχε, ώστε τώρα αισθανόταν ηθική αυτουργός της αυτοκτονίας της. Δεν είχε όρεξη ούτε να φάει, ούτε να μιλήσει, ούτε να σηκωθεί. Δεν μπορούσε ούτε ένα τελευταίο αντίο να της πει. Δεν σκεφτόταν την συγγνώμη γιατί αυτό θα ήταν θράσος από μέρους της. Μόνο να της εξηγούσε θα ήθελε μήπως την καταλάβαινε. Όσο είναι στη ζωή κάποιος, τρέφουμε μια ελπίδα ότι θα δείξει κατανόηση για τις πράξεις μας, κι όσο δεν το κάνει, έχουμε την επιλογή να τον αποκηρύξουμε. Όταν όμως, σβήνει, τότε όσα δεν είχαμε την ευκαιρία να δείξουμε και να πούμε, μετατρέπονται σε χείμαρρο που φουρτουνιασμένος ρέει εναντίον μας. Ο άντρας της δεν είχε αντιληφθεί τίποτα. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσε να συζητήσει μαζί του κάτι που εντέχνως του είχε αποκρύψει τόσα χρόνια. Φίλους δεν είχε και ο γιος της πίστευε πια πως θα τη μισούσε. Δεν έβγαζε δάκρυα. Μόνο ανάσαινε βαριά σαν μελλοθάνατος.

Κάποια στιγμή μέσα στην καταναγκαστική σιωπή της άκουσε το Διονύση να της μιλά με παρακλητικό τόνο… της ζήτησε να τον συνοδεύσει στην κηδεία της Άννας. Ισχυριζόταν ότι της το χρωστούσε. Ναι, έτσι ακούστηκε στο μυαλό της. Ως ένας ισχυρισμός τον οποίο όφειλε να εξετάσει. Του έδωσε δίκιο. Έπρεπε να πάει μαζί του. Όχι γιατί της το χρωστούσε αλλά για να πληρώσει επιτέλους ένα τίμημα.

 

*****

Ο Μάρκος πήγε στο γραφείο του αρχηγού να τον ευχαριστήσει. Αυτό το τριήμερο έχασε τον εαυτό του κι εκείνος του στάθηκε και τον βοήθησε πάνω από το νόμο. Ο αρχηγός τον συνεχάρη για την επιτυχή έκβαση της υπόθεσης αλλά του υπενθύμισε μία άλλη άλυτη, μείζονος σημασίας. Ο απόστολος Κυρίου ήταν ακόμα έξω και δεν ήξεραν, μετά από τόσες μέρες απραξίας, αν είχε λουφάξει σαν σαρκοφάγο θηρίο στην κρυψώνα του και περίμενε την κατάλληλη στιγμή να επιτεθεί ή εγκατέλειψε δια παντώς τα σχέδιά του. Αυτή η πληγή που μόλυνε το κύρος του αστυνομικού σώματος έπρεπε επιτέλους να κλείσει.

 

*****

Η ώρα είχε περάσει κατά πολύ τα μεσάνυχτα κι ο ιερωμένος περίμενε μόνος του στο σπίτι του έχοντας διώξει πρωτύτερα τη γυναίκα του με μια δικαιολογία. Ο απόστολος Κυρίου ξαφνιάστηκε βρίσκοντας την πόρτα ανοιχτή αλλά δεν δίστασε και προχώρησε στο εσωτερικό του σπιτιού. Είδε τον στόχο του στο βάθος ενός δωματίου να είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι με κλειστά μάτια. Χωρίς να κάνει ιδιαίτερο θόρυβο έφτασε ως την πόρτα. Ο άντρας του μίλησε.

«Σε περίμενα. Από χθες που έλαβα την προειδοποίησή σου, αποφάσισα ότι ίσως έχεις δίκιο..»

Ο απόστολος Κυρίου σάστισε. Ο άντρας άνοιξε τα μάτια και συνέχισε.

«Απορώ ακόμα πώς ανακάλυψες το έγκλημά μου αλλά εδώ που τα λέμε δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Κατέληξα ότι ο Θεός επέλεξε εσένα να είσαι η τιμωρία μου. Για να το πω καλύτερα: Επέτρεψε σε εσένα να είσαι η τιμωρία μου. Θέλω μια χάρη να μου κάνεις. Θέλω όταν σηκώνεις το όπλο και με σημαδεύεις για να πατήσεις την σκανδάλη, να βλέπω το πρόσωπό σου. Θέλω να ξέρω ποιος είναι αυτός που θα με απαλλάξει από τις τύψεις και τις ενοχές και θα με στείλει στην κόλαση, το αέναο βασανιστήριο των ψυχών.»

Ο απόστολος Κυρίου συλλογίστηκε για ένα λεπτό κι αποφάσισε.

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΕΝΑΤΟ

 

Οι ακτίνες του ήλιου δεν έφταναν στην υπόγεια εκκλησία, μα τα κεριά δημιουργούσαν το κατανυκτικό κλίμα που άρμοζε στο ναό, όπου λατρευόταν ο μεγαλοδύναμος. Το αγόρι, καθισμένο στο αναπηρικό αμαξίδιο μέσα από την Ιερά Πύλη, τελούσε τη Θεία Λειτουργία για χάρη του ευεργέτη του. Ο Χριστόφορος την πρέπουσα ώρα πλησίασε και δέχτηκε από το χέρι του τη θεία κοινωνία. Έκανε το σταυρό του, γονάτισε και προσευχήθηκε.

 

*****

Ο ρασοφόρος πέρασε στο γραφείο του Μάρκου. Τέτοιες μέρες συνιστούσε ρίσκο να φοράς άμφια και να διαβαίνεις το αστυνομικό μέγαρο. Αφού αντάλλαξαν τυπικούς χαιρετισμούς, κάθισαν αντικριστά να μιλήσουν.

«Ασφαλώς θα υποψιάζεστε για ποιο λόγο ζήτησα να σας δω.» Ο ιερέας τον κοιτούσε με δυο μικρά μάτια που απέπνεαν τρυφερότητα.

«Δυστυχώς μάλλον έχει να κάνει με τον απόστολο Κυρίου.» ο Μάρκος καταλάβαινε εύκολα από το ένδυμα του επισκέπτη του ότι είχε γίνει στόχος του κατά συρροήν δολοφόνου.

«Ακριβώς. Έλαβα το καθιερωμένο πια τελεσίγραφο από τον απόστολο Κυρίου.»

Ο Μάρκος σκέφτηκε ότι ο άνθρωπος απέναντί του ήρθε να ομολογήσει κάποια παράνομη πράξη. Συνέχισε όμως κάπως περίεργα.

«Θα ήθελα τη διακριτικότητά σας σε αυτή την ιστορία. Δεν θα ήθελα να γίνει γνωστό.»

«Μιλήστε μου και θα κάνω ό,τι μπορώ. Σας το υπόσχομαι.»

«Μου ζήτησε να βγω και να ομολογήσω το αμάρτημά μου δημόσια. Δεν το έκανα. Επέλεξα να τον περιμένω σπίτι μου έχοντας διώξει τη γυναίκα μου. Άφησα την πόρτα ανοιχτή και κάπου αργά στα μεσάνυχτα ήρθε. Φορούσε μαύρο μπουφάν και κασκόλ από το οποίο ήταν δυνατό να διακρίνεις τα δυο του μάτια να πετούν σπίθες. Αλήθεια σας λέω. Πρώτη φορά έγινα θεατής αληθινού μίσους. Ήμουν βέβαιος ότι θα με σκότωνε εν ψυχρώ.»

«Θέλετε να μου πείτε ότι ήρθατε σε επαφή με τον απόστολο Κυρίου;»

«Ναι, χθες το βράδυ αυτός ο τρελός ήρθε στο σπίτι μου με σκοπό να με σκοτώσει.»

«Και τι έγινε τελικά;»

«Του είπα ότι τον περίμενα, ότι ήταν η λύση μου στις τύψεις και τις ενοχές που με μαστίγωναν όλα αυτά τα χρόνια, ότι μπορούσε να με λυτρώσει ευχαρίστως από το μαρτύριό μου, ότι αυτός άξιζε να είναι η τιμωρία μου. Ξέρετε, πάνε πολλά χρόνια, ήμουν μικρός ακόμα, έκανα ένα φόνο. Κατά λάθος την ώρα που παίζαμε με τον καλύτερό μου φίλο, εγώ τον έσπρωξα με αποτέλεσμα να πέσει και να χτυπήσει στο κεφάλι θανάσιμα. Κανείς δεν με είδε τότε. Κανείς δεν το ήξερε και δεν ξέρω πώς αυτός ο άνθρωπος το ανακάλυψε. Ποινικά το έγκλημά μου έχει παραγραφεί αλλά η ψυχή μου ακόμα υποφέρει από την ανάμνηση, από τη ζωή που δεν έζησε αυτό το παιδί, από τις ενοχές που εγώ μεγάλωνα κι έκανα ό,τι ήθελα στη δική μου ζωή. Ξέρετε, γι’ αυτό έγινα υπηρέτης του Θεού. Μήπως καταφέρω να κατευνάσω λίγο την οργή του προς το πρόσωπό μου. Αλλά κάθε βράδυ, κάθε φορά που ξεκινώ να εξομολογήσω μία άλλη ψυχή, να δώσω άφεση αμαρτιών, να προσφέρω τη Θεία κοινωνία, να μιλήσω στο ποίμνιό μου για την αγάπη και τη συγχώρεση που δίδαξε ο Ιησούς Χριστός, κάθε φορά νιώθω αυτό το αγκάθι να είναι στην καρδιά μου και να με ντροπιάζει. Ήλπιζα ότι ο απόστολος Κυρίου απόψε θα έδινε τέλος στους εφιάλτες μου.»

«Πείτε μου, πάτερ, τι συνέβη τελικά;»

«Έφυγε. Ναι, αυτός ο σχιζοφρενής εγκληματίας, που είναι πεπεισμένος ότι έχει κατέβει στη γη να ρίψει τη ρομφαία της δικαιοσύνης, με άφησε να ζήσω. Και ξέρετε γιατί; Για να συνεχίσω να βασανίζομαι. Κατάλαβε ότι ζωντανός θα υποφέρω περισσότερο και σηκώθηκε κι έφυγε.»

 

*****

Ο Χάρης περιπλανιόταν στην πόλη. Είχε ξεμείνει από χρήματα. Δεν τολμούσε να πλησιάσει ξανά το θείο του. Αφενός θα παραμόνευε η αστυνομία, αφετέρου είχε εξαντλήσει την καλοσύνη του. Σκέφτηκε να στραφεί αλλού. Ήξερε ότι ο Θεόφιλος είχε μετακομίσει πια στον Χριστόφορο κι αποφάσισε να παραβιάσει το σπίτι του και να κλέψει.

 

*****

Ο Χριστόφορος οδηγούσε με το αυτοκίνητό του τον Θεόφιλο στο αεροδρόμιο. Επρόκειτο να ταξιδέψει για το Λονδίνο. Αιτία ήταν ένα προγραμματισμένο ταξίδι για λόγους υγείας. Έπρεπε οι γιατροί του να τον εξετάσουν προκειμένου να διαπιστώσουν την πρόοδό του. Όποτε μιλούσε στον Χριστόφορο γι’ αυτό το θέμα, ήταν επιφυλακτικός κι απόδιωχνε κάθε ελπίδα που επεδίωκε να του εμφυτεύσει εκείνος. Ήθελε να είναι προσγειωμένος και να αντιμετωπίζει ως βέβαιη την πιθανότητα να μείνουν καθηλωμένα τα πόδια του για το υπόλοιπο της ζωής του. Ένιωθε άσχημα που τον άφηνε μια τέτοια δύσκολη περίοδο, μα δεν γινόταν διαφορετικά.

 

*****

Οι αστυνομικές έρευνες διεξήχθησαν με γρήγορο ρυθμό. Ο Σπύρος ανέφερε στο Μάρκο ότι ο πατήρ Βαρθολομαίος διέμενε τα τελευταία χρόνια πλησίον της ενορίας του στο Κολονάκι. Οι κάτοικοι μιλούν για έναν σεβάσμιο ιερωμένο ενώ κανείς δεν παρατήρησε τίποτα το ύποπτο εκείνη την νύχτα. Παρόλα’ αυτά υπάρχει μια καταγγελία ενός περιπτερά, ο οποίος έχει το περίπτερό του μεταξύ Συντάγματος και Πανεπιστημίου και αναγνώρισε στη φωτογραφία του Διονύση που του υπέδειξαν οι αστυνομικοί, ένα άτομο που ψώνισε από αυτόν λίγο μετά την ώρα της επίσκεψης του απόστολου Κυρίου στο επικείμενο θύμα του. Ακούγοντας την πληροφορία αυτή ο Μάρκος, αποφάσισε να κινηθεί διπλωματικά. Αυτή τη φορά τηλεφώνησε στον Διονύση και τον παρακάλεσε να έρθει αυθορμήτως και οικειοθελώς να ξεκαθαρίσουν ένα ζήτημα στο γραφείο του.

 

*****

Η Στεφανία διάβαζε τις ειδήσεις στον υπολογιστή της όταν μπήκε η Εύα στο γραφείο της. Ήταν ακόμα χλωμή και φανερά καταβεβλημένη. Της εκμυστηρεύτηκε τους φόβους της. Σε όλη τη διαδρομή περπατούσε κοιτάζοντας πίσω από τον ώμο της, ελέγχοντας αν την ακολουθεί κανένας. Δεν θα ξεπερνούσε ποτέ τις  συνέπειες της απαγωγής της. Η Στεφανία της συνέστησε να χαίρεται που γλίτωσε από τα χέρια αυτού του τρελού κι αν είναι απαραίτητο να απευθυνθεί σε έναν ψυχολόγο. Κάπου εκεί ήχησε το τηλέφωνο της Στεφανίας. Αλλάζοντας τη διάθεση της σε πιο κατατονική και μιλώντας με απότομο ύφος και μισόλογα έκλεισε ένα μυστηριώδες ραντεβού.

 

*****

Ο απόστολος Κυρίου γονάτισε μπροστά στον Εσταυρωμένο και προσευχήθηκε. Ζήτησε συγγνώμη επειδή δεν εκτέλεσε την τελευταία αποστολή του. Κλονίστηκε από τις τύψεις που ένιωθε αυτός ο άνθρωπος και προτίμησε να τον αφήσει να συνεχίσει να καίγεται στην προσωπική του κόλαση. Ίσως αυτό ήταν ένα μοιραίο λάθος. Ίσως να άφησε κάποιο ίχνος πίσω του. Τώρα ήταν αργά να γυρίσει και να διορθώσει τα πράγματα. Τώρα μόνο ο Κύριος θα μπορούσε να φροντίσει την ασφάλειά του. Εναπόθετε σε εκείνον την ψυχή του. Τα πικρά του δάκρυα μαλάκωναν αυτήν και του έδιναν σημάδι ότι ο Θεός του συγχωρούσε το ατόπημά του. Προαισθανόταν όμως ότι αυτή η αλλοίωση στο καλά οργανωμένο σχέδιό του και στην τυφλή υπακοή στην αποστολή που του είχε ανατεθεί, θα γινόταν η απαρχή μια σειράς αλυσιδωτών εξελίξεων που θα οδηγούσαν στην αποκάλυψή του. Στέγνωσε τα δάκρυά του και κατέληξε ότι ο Κύριός του ήξερε καλύτερα.

 

 

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ του Γιώργου Πανόπουλου

Επιμέλεια: Εύα Φωτεινιά

Παραγωγή εικονογράφησης εξωφύλλου: Δημήτρης Κορμπάς

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Ελίνα Παυλιδάκη  
 

Για την εξέλιξη και την πορεία του βιβλίου μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα κάνοντας like και στη σελίδα μας στο facebook:

https://facebook.com/profile.php?id=658844804230067

 

το παρόν έργο συνιστά προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας και προστατεύεται από το ελληνικό δίκαιο με το Ν2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Επομένως απαγορεύεται η οποιαδήποτε αναπαραγωγή του κειμένου με οποιοδήποτε μέσο χωρίς τη γραπτή άδεια του δημιουργού. Παραχωρείται στην ιστοσελίδα www.literature.gr με σκοπό τη αποκλειστική πρώτη δημοσίευση και η όποια αναδημοσίευση του κειμένου στο διαδίκτυο επιβάλλει να αναφέρει  την πηγή της συγκεκριμένης και μόνο ιστοσελίδας.. ως δημιουργός δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν παραιτούμαι του δικαιώματός μου της κατόπιν έντυπης και ηλεκτρονικής έκδοσης.

4,283 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
fones_tis_polis2
Φωνές της πόλης- Ιστορικές διαδρομές με θεατρικά δρώμενα, στην Θεσσαλονίκη

Το ΟΞΥΓΟΝΟ (Ολύμπου 81) σας καλεί σε μια πρωτότυπη περιπατητική παράσταση (walking performance) στο ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης.   το Σάββατο...

Close