Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ (κεφάλαια 44, 45, 46 τέλος), του Γιώργου Πανόπουλου

By  |  0 Comments

«Και μη σας φαίνεται παράξενο. Γιατί κι ο ίδιος ο σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός.

Δεν είναι λοιπόν μεγάλο πράγμα όταν και οι υπηρέτες του σατανά μεταμφιέζονται σε υπηρέτες της δικαιοσύνης.

Το τέλος τους θα είναι ανάλογο με τα έργα τους.

Σας επαναλαμβάνω. Μη με θεωρήσει κανείς ανόητο.

Αν όμως δε γίνεται αλλιώς, πάρτε με για ανόητο ώστε να καυχηθώ κι εγώ για λίγο.»  (Επιστολή Β‘ προς Κορινθίους, κεφ.11, 14-16.)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

 

Ο απόστολος Κυρίου γονάτιζε για τελευταία φορά μπρος στον ξύλινο σταυρό.

«Κύριε μεγαλοδύναμε και παντοδύναμε Πατέρα, σε ευχαριστώ που με ευλόγησες και κατήλθον στον φθαρτό ετούτο κόσμο να εξαγνίσω από την ανομία όλα τα σιχαμερά μιάσματα του οίκου Σου. Με φώτισες με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, μου έδειξες την οδό την αληθινή και στάθηκες προστάτης στο έργο μου και στήριγμά μου όταν πήγαινα να απελπιστώ. Κύριε, όλοι αυτοί πέθαναν γιατί δεν άξιζαν να φορούν την ενδυμασία του ιερωμένου και να κηρύττουν το λόγο Σου. Τους απέστειλα στο πυρ το εξώτερο, όπως ακριβώς είχες κάνει κι εσύ με τον Ανανία και τη Σαπφίρα που κράτησαν χρήματα από  την πρώτη εκκλησία Σου και είπαν ψέματα στο Άγιο Πνεύμα. Δύο χιλιάδες χρόνια μετά, μου έκανες την τιμή να είμαι εγώ άλλος ένας Σωτήρας και τώρα… Τώρα Κύριέ μου; Τι είναι αυτό που μου ζητάς; Γιατί μου στέλνεις αυτό το ύστατο εμπόδιο; Γιατί με εξομοιώνεις με τον Υιό Σού; Είμαι άνθρωπος, Κύριέ, και το σώμα μου έχει αρκετές πληγές. Δεν αντέχει αυτό που πρόκειται να συμβεί. Δεν θα αντέξω τη φυλακή. Δεν μπορώ να σηκώσω άλλο σταυρό. Τα χέρια μου είναι ποτισμένα με το αίμα που Σου πρόσφερα θυσία και η συνείδηση μου επιζητά γαλήνη τώρα πια. Απομάκρυνε από εμένα το ποτήρι αυτό. Η φυλακή θα είναι η ανταμοιβή μου;

«Ο απόστολος Κυρίου έσκυψε το κεφάλι.

«Ας γίνει το θέλημά σου.»

 

*****

Ο Μάρκος και ο Σπύρος έλιωναν το πάτωμα του γραφείου του πρώτου περπατώντας. Προσπαθούσαν να καταλήξουν σε ένα ασφαλές συμπέρασμα.

«Λοιπόν, η Εύα πυροβόλησε την αδελφή της με το όπλο του απόστολου Κυρίου» είπε ο Σπύρος.

«Έρχεται όμως στη συνέχεια η Στεφανία και καταθέτει ότι δεν την πυροβόλησε η Εύα, αλλά ο Χάρης ήταν αυτός που έβαλε το όπλο στο χέρι της και πίεσε τη σκανδάλη» αντιγύρισε ο Μάρκος.

«Κι εμείς την πιστεύουμε;»

«Τι εννοείς;»

«Ποιος μας λέει ότι η Στεφανία δεν λέει ψέματα προκειμένου να καλύψει την αδελφή της; Στο κάτω κάτω πρόκειται για το κορίτσι που πριν λίγη ώρα πρόδωσε. Γιατί να μην θέλει, παρόλου που πήγε να την δολοφονήσει, να την αθωώσει και να ρίξει το έγκλημα στον άνθρωπο που κόντεψε να την τρελάνει;»

«Δεν ξέρω. Δεν πιστεύω ότι η Εύα είναι ένοχη. Ποτέ δεν το πίστεψα ουσιαστικά. Την τελευταία φορά που έδρασε ο απόστολος Κυρίου ήμασταν μαζί.»

«Αυτό το λες εσύ;»

Ο Μάρκος δεν περίμενε αυτή την αιχμή του Σπύρου.

«Με αμφισβητείς;»

Ο Σπύρος το ξανασκέφτηκε.

«Εγώ ίσως όχι αλλά όλοι οι υπόλοιποι πιθανώς.»

«Εγώ όμως μαζί σου μιλάω.»

«Μάρκο, αυτή η υπόθεση συγκλονίζει την κοινή γνώμη γεμίζοντας φυλλάδες και δελτία ειδήσεων. Νομίζεις ότι είναι αρκετός ένας ισχυρισμός ότι ήσασταν μαζί ένα βράδυ; Το πολύ πολύ να σε θεωρήσουν συνένοχο. Πρέπει να βρεθεί μια ξεκάθαρη λύση, μια κοινώς αποδεκτή. Τόσους μήνες ταλανιζόμαστε.»

«Εγώ πιστεύω την Στεφανία. Και μας υποδεικνύεται ως δράστης ο Χάρης. Ο Χάρης είναι ο απόστολος Κυρίου.»

«Δεν είσαι όμως σίγουρος. Κάτι δεν σου κολλάει στο παζλ. Έλα, ομολόγησέ το σε εμένα.»

«Αυτό το αγόρι, ο Θεόφιλος…»

«Τι τρέχει με αυτό το αγόρι;»

Μας κοροϊδεύει όλους. Παριστάνει τον ανάπηρο ενώ η Βασιλική τον είδε να περπατά μια χαρά στα δυο του πόδια. Μπορείς να εξηγήσεις το γιατί; Γιατί εγώ δεν μπορώ.»

*****

Ο Χάρης έδινε χρόνο στον Χριστόφορο. Ήρθε για πρώτη και τελευταία φορά με σκοπό να συναποφασίσουν. Του είχε πει όλη την αλήθεια. Αλλά εκείνος έμοιαζε να μην είχε κάνει το ίδιο. Τόσο πολύ που ο Χάρης άρχισε να υποψιάζεται σοβαρά ότι γνώριζε τόσο καιρό ότι ο απόστολος Κυρίου ήταν ο Θεόφιλος.

«Θείε, δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Εγώ το κατάλαβα. Δεν μπορεί να δοθεί αλλιώτικο τέλος. Αυτός ο απατεώνας πρέπει να τιμωρηθεί. Εγώ δεν μπορώ να φορτωθώ όλες τις αμαρτίες του. Αργά ή γρήγορα η Στεφανία μπορεί να συνέλθει κι όλα θα βγουν στο φως. Πρέπει να παραδοθώ αν δεν θέλω αύριο μεθαύριο να με βρουν στον δρόμο οι μπάτσοι και να με σκοτώσουν εν ψυχρώ. Πρέπει να…»

«Μέχρι χθες υποστήριζες ότι επιτελείς ηθική υποχρέωση και αρνιόσουν να παραδοθείς. Δεν καταλαβαίνω τι άλλαξε.»

«Κατάλαβα! Κατάλαβα ότι η εκδίκηση είναι ένα δίκοπο μαχαίρι που όταν το μπήγεις στον εχθρό σου, ματώνει και το δικό σου χέρι ταυτόχρονα. Αυτό έγινε και με εμένα. Έστησα μια παγίδα στην Εύα και την Στεφανία κι έπεσα ο ίδιος σε μια μεγαλύτερη κινδυνεύοντας να κατηγορηθώ για τα μεγαλύτερα εγκλήματα της σύγχρονης αστυνομικής ιστορίας!

«Δεν μπορώ να σε χάσω για άλλη μια φορά.»

«Θα γίνει έτσι κι αλλιώς. Ως πότε θα ζω κυνηγημένος, ως πότε…»

«Κατάλαβα»

Ο Χριστόφορος έσυρε τα πόδια του, άπλωσε τα χέρια του και ψαχούλεψε το τηλέφωνο. Πληκτρολόγησε αργά τον αριθμό και τοποθέτησε το ακουστικό στο αυτί του.

«Έλα, αστυνόμε. Ο αρχιεπίσκοπος είμαι. Στο σπίτι μου είναι ο Χάρης και θέλει να παραδοθεί.

 

*****

Ο Θεόφιλος γυρνούσε με το αναπηρικό αμαξίδιό του στο αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου. Αναθυμόταν συνεχώς τη σύντομη συνάντησή του με την αστυνόμο. Ήταν σίγουρος ότι τον είχε αναγνωρίσει. Αυτό το γεγονός θα του προξενούσε μπελάδες με την άφιξη του στην Ελλάδα. Από την άλλη, προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του για την αμυδρή πιθανότητα να μην πρόλαβε να γίνει ορατός από τη Βασιλική, να μην τον κατάλαβε, να μην τον πρόσεξε και άλλες τέτοιες υποθέσεις που στο τέλος παραδεχόταν κι ο ίδιος πως ήταν ανοησίες. Η πτήση του ήταν προγραμματισμένη να πετάξει σε τρία τέταρτα. Παρακολουθούσε τον πίνακα ανακοινώσεων και προσευχόταν ο Θεός να τον οδηγούσε στο σωστό μονοπάτι.

 

*****

Η Εύα καθόταν στην καρέκλα ενός απομονωμένου γραφείου στον όγδοο όροφο της ΓΑΔΑ κι αδιαφορούσε για τον αστυνομικό που τη φρουρούσε έξω από την πόρτα. Οι οθόνες του μυαλού της αρνούνταν να γυρίσουν στην εικόνα του πυροβολισμού, λες και η στιγμιαία εκείνη εικόνα αποτελούσε καμένο φιλμ. Η άρνηση της πραγματικότητας ήταν τόσο ισχυρή. Αναπάντεχα μέσα από το μεθύσι των σκέψεων που σκίαζαν την όρασή της, αντίκρισε τον άσπρο τοίχο απέναντί της και τα πόδια της έπεσαν βαριά στο πάτωμα όπως στο όνειρο που κάποιος πέφτει από ύψος. Συνειδητοποίησε για δεύτερη φορά ότι έπρεπε να  είναι στο πλευρό της Στεφανίας για να της αποδείξει ότι δεν ήθελε να της κάνει κακό. Εκείνη μπορεί να την διέσυρε δημόσια αλλά εκείνη όφειλε να είναι ο εαυτός της.

 

*****

Άντρες του Μάρκου οδήγησαν τον Χάρη στο γραφείο του. Ο Μάρκος και ο Σπύρος δεν έχασαν χρόνο.

«Άργησες αλλά τελικά έκανες το σωστό» μίλησε πρώτος ο Σπύρος.

«Θέλω να ζητήσω συγγνώμη.»

Ο Μάρκος εξαγριώθηκε με αυτή την πρόταση του Χάρη.

«Να ζητήσεις συγγνώμη; Για ποιο από όλα να ζητήσεις συγγνώμη; Που απήγαγες μία αθώα κοπέλα, που αποπειράθηκες να δολοφονήσεις…»

Ο Σπύρος του έγνεψε με το χέρι να ηρεμήσει και στράφηκε στον Χάρη.

«Πες μας, Χάρη, έχει δίκιο ο συνάδελφος; Εσύ πήγες να σκοτώσεις τη Στεφανία Στύλβη;»

Ο Χάρης δείλιασε για μια στιγμή αλλά είπε αποφασιστικά.

«Ναι, εγώ το έκανα.»

Ο Μάρκος δεν κρατήθηκε.

«Ώστε ομολογείς; Ομολογείς ότι εσύ αποπειράθηκες να σκοτώσεις τη Στεφανία Στύλβη;»

«Ναι, εγώ πήγα να σκοτώσω αυτήν τη γυναίκα.»

«Κι εσύ είσαι λοιπόν ο απόστολος Κυρίου;»

«Όχι!»

«Μη λες ψέματα! Το όπλο που βρέθηκε πλάι στο θύμα είναι το ίδιο όπλο με αυτό που ο απόστολος Κυρίου διέπραττε τα εγκλήματά του.»

«Ναι, αλλά το όπλο δεν είναι δικό μου.»

Ο Σπύρος διέκοψε πάλι τον Μάρκο.

«Πώς γίνεται αυτό;»

«Το έκλεψα.»

«Από πού;»

«Από το σπίτι του Θεόφιλου. Μπήκα με σκοπό να κλέψω χρήματα. Έσπασα ένα κλειδωμένο συρτάρι και το βρήκα μαζί με ένα σωρό άλλα ενοχοποιητικά στοιχεία.»

Ο Μάρκος ρώτησε.

«Τι στοιχεία.»

«Ένα κόκκινο σπρέι και διάφορα αποκόμματα εφημερίδων.»

«Τι αποκόμματα;»

«Δεν ξέρω. Φοβήθηκα να τα αγγίξω.»

Ο Σπύρος ρώτησε από την άλλη.

«Και πού ξέρουμε εμείς ότι δεν τα έκρυψες εσύ εκεί μέσα; Πού ξέρουμε ότι δεν διέρρηξες εσύ το σπίτι του Θεόφιλου προκειμένου να τον ενοχοποιήσεις;»

«Σας είπα. Δεν έχουν τα δικά μου δακτυλικά αποτυπώματα. Δεν τα έχω αγγίξει.»

Ο Μάρκος γύρισε και μίλησε στον Σπύρο.

«Λοιπόν, Σπύρο, πάρ’του εσύ κατάθεση για την απόπειρα δολοφονίας κατά της Στεφανίας κι εγώ τρέχω να ζητήσω ένταλμα να ερευνήσω το σπίτι του Θεόφιλου. Αυτό το κουβάρι πρέπει να ξετυλιχθεί σήμερα.»

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΟ ΠΕΜΠΤΟ

 

Ο Θεόφιλος ταξίδευε με το αεροπλάνο από Λονδίνο προς Αθήνα. Τα σύννεφα του κανόνιζαν μια αναπάντεχη επιστροφή. Τρεις ώρες και ένα τέταρτο που διήρκησε η πτήση ήταν αρκετό για να πάρει ο Μάρκος το απαιτούμενο ένταλμα και να ερευνήσει το σπίτι του Θεόφιλου. Εκεί, αφού έμεινε έκθαμβος από τον λιτό αλλά επιβλητικό ναό με τα μανουάλια και τα σβησμένα κεριά εντός τους, καθώς και τις επιλεγμένες εντυπωσιακές εικόνες που κοσμούσαν αυτόν τον μικρό χώρο, προχώρησε στη διερεύνηση ενός σπασμένου συρταριού που ήταν ορατό ακόμα κι από την πόρτα, έτσι όπως το είχε παρατήσει μισάνοιχτο ο Χάρης. Μέσα ανακάλυψε πράγματι ένα κόκκινο σπρέι και διάφορα αποκόμματα εφημερίδων που μιλούσαν για τα εγκλήματα του απόστολου Κυρίου. Αυτός ο ψυχοπαθής φαίνεται ότι συγκέντρωνε άρθρα και θαύμαζε τον εαυτό του. Όταν τα σήκωσε, φάνηκαν μερικές φωτογραφίες: ένας ιερέας να θωπεύει ένα κοριτσάκι, κάποιες φυτείες ινδικής κάνναβης, το σπίτι του μητροπολίτη κ.α. που άφησε για να τα εξετάσει αργότερα. Στη γωνία ήταν παραχωμένα κάποια DVD. Αυτά υποπτεύθηκε ο Μάρκος τι ήταν.

Όσο σύντομα εκδόθηκε το ένταλμα έρευνας, ακόμα πιο σύντομα εκδόθηκε το ένταλμα σύλληψης για τον Θεόφιλο Καζάκο. Τώρα ο Μάρκος διέσχιζε με το περιπολικό την Αττική οδό και πλησίαζε το αεροδρόμιο. Ο Θεόφιλος περνούσε από την αίθουσα παραλαβής των αποσκευών στην έξοδο όταν είδε τον γνώριμο άντρα. Ο Μάρκος του έγνεψε να έρθει κοντά του με το καροτσάκι. Συγκρατώντας το χαμόγελό του είπε:

«Νομίζω ότι αυτό δεν το χρειάζεσαι.»

 

*****

Ο Θεόφιλος πέρασε την είσοδο της ΓΑΔΑ περπατώντας. Το μεγάλο ψέμα του είχε αποκαλυφθεί και θα ήταν μάταιο να συνεχίσει να παριστάνει τον ανάπηρο. Την είσοδό του πρόλαβαν να απαθανατίσουν και οι τηλεοπτικές κάμερες. Η σύλληψη του απόστολου Κυρίου ήταν γεγονός. Επιτέλους. Η ζωή έμπλεξε με περίεργο τρόπο τους θνητούς της. Ο Χάρης έκλεψε το όπλο του Θεόφιλου και βάζοντας το στο χέρι της Εύας, πυροβόλησε τη Στεφανία. Στήθηκε το πιο απίστευτο γαϊτανάκι υπόπτων μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο.

Η μεγάλη στιγμή για τον Μάρκο έφτασε. Είχε στα χέρια του τον απόστολο Κυρίου. κρατούσε ένα ακόμα παράσημο αλλά πάνω απ’όλα κατείχε την ατράνταχτη απόδειξη για την αθωότητα της γυναίκας του.

Τον έβαλαν να καθίσει και πρώτος ξεκίνησε ο Μάρκος:

«Πριν λίγο βρήκαμε στο σπίτι που διαμένεις ένα κόκκινο σπρέι, διάφορα αποκόμματα εφημερίδων που εξιστορούν τα εγκλήματα του απόστολου Κυρίου, ενοχοποιητικές φωτογραφίες και DVD. Τι έχεις να πεις για όλα αυτά; είναι δικά σου;»

Ο Θεόφιλος έσκυψε το κεφάλι και με μια μικρή καθυστέρηση απάντησε.

«Δικά μου είναι!»

Αυτή η φράση ανακούφισε τον Μάρκο. Ο Σπύρος ρώτησε:

«Ομολογείς λοιπόν ότι είσαι εσύ ο απόστολος Κυρίου;»

«Ναι, ομολογώ.»

Όλοι πάγωσαν. Και οι αστυνομικοί και ο γραμματέας που κατέγραφε την κατάθεση. Ο άνθρωπος που καθόταν και παραδεχόταν με ψυχραιμία μια σειρά εγκλημάτων μετατράπηκε από το αγόρι που όλοι λυπόνταν ή τουλάχιστον συμπονούσαν σε έναν άντρα, σκέτο τρομακτικό κτήνος. Αγόρι και άντρας: δύο λέξεις που μπορεί να υποθάλψουν ένα ειδεχθές ρατσιστικό νόημα. Για τόσους μήνες η λέξη αγόρι ισοδυναμούσε με τον ανάπηρο άνθρωπο και τώρα, ύστερα από την αποκάλυψή του η λέξη ανετράπη κι έγινε ο άντρας που δολοφονούσε εν ψυχρώ τα θύματά του.  Τη σιωπή διέκοψε ένα χτύπημα στην πόρτα. Ο Χριστόφορος την άνοιξε και μπήκε.

«Με συγχωρείτε. Θέλω πολύ να μάθω αν αυτός ο άντρας ομολόγησε τα αποτρόπαια εγκλήματά του.» ακόμα κι ο Χριστόφορος δεν το αποκάλεσε αγόρι.

«Μακαριότατε, δεν επιτρέπεται να είστε παρών…» ο Μάρκος προσπάθησε να τον βγάλει έξω.

«Μια στιγμή!» ο Θεόφιλος ύψωσε τη φωνή του. «Αυτά που θα πω θέλω να τα ακούσει κι ο αρχιεπίσκοπος. Ήμουν μικρό παιδάκι όταν πέθαναν οι γονείς μου. Με μεγάλωσε η γιαγιά μου, πολύ καλή και θεοσεβούμενη γυναίκα. Εκκλησιαζόμαστε κάθε Κυριακή. Έτσι μου εμφυτεύτηκε ο σπόρος. Ήθελα να γίνω ιερέας. Όταν πήγα στην Ιερατική σχολή κατάλαβα ότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον. Τα δυο μου σακάτικα πόδια θα με εμπόδιζαν λέει να επιτελέσω αυτό το λειτούργημα. Η εκκλησία απαιτεί αρτιμέλεια. Η εκκλησία απαιτεί τα πάντα όμορφα και άριστα. Παραβλέπει τον Χριστό που τους δέχτηκε όλους όπως είναι. Που διαχώρισε την αρρώστια από την αμαρτία. Γι’ αυτούς τους πατέρες ασθένεια ισοδυναμεί με ανομία. Κι έτσι εγώ έμεινα έξω από τον οίκο του Θεού. Τότε είναι που πήρα την μεγάλη απόφαση. Ήθελα να καταρρίψω αυτήν την ιδέα. Όλοι αυτοί οι υγιείς και δήθεν άσπιλοι ιερείς έκρυβαν μια σάπια ψυχή που την έβγαλε στο φως ο απόστολος Κυρίου. Ορίστε. Δείτε ποιους θαυμάζετε και με τι κριτήρια. Δείτε ποιους καταδικάζετε. Κάνατε την εκκλησία, την μόνη Νύφη του Ιησού Χριστού, όπως την ψυχή σας: ένα επιχρυσωμένο μαυσωλείο κολλημένο σε στερεότυπα και προκαταλήψεις για να καταχωνιάζετε καλά ό,τι πιο σάπιο υπάρχει. Ό,τι ανέτρεψε ο Υιός του Θεού ήρθε και το αποκατέστησε η εκκλησία! Τα συγχαρητήριά μου! Απορρίψατε εμένα και δεχτήκατε εμπόρους της ψυχής και του σώματος, καταπατητές και βλάσφημους μόνο και μόνο επειδή ήταν φαινομενικά υγιείς.   Και ναι, έγινα κι εγώ καλά. Στάθηκα στα δυο μου πόδια αλλά ήταν αργά για μένα. Είχαν κλειδώσει οι πόρτες και μοναδικός μου σκοπός ήταν αυτή η θεόσταλτη αποστολή για να αποδείξω σε όλους εσάς αυτόν τον τεράστιο μεσαίωνα που επιβάλλετε. Πού είναι το «αγαπάτε αλλήλους», το «μην κρίνεις για να μην κριθείς», το μάγουλο που γυρίζει όποιος τον χαστουκίζουν, ο χιτώνας που προσφέρει όποιος ευημερεί; Αντίθετα πόλεμοι, μίση, φτώχεια. Σε ποια ψυχή κατοικεί η αγάπη; Σας ρωτώ ποιος διδάσκει το αληθινό μήνυμα του χριστιανισμού; Κι όλοι εσείς διώξατε εμένα. Και γιατί; Γιατί δεν μπορώ να περπατήσω. Μάθετε λοιπόν, από εμένα, ότι η εκκλησία είναι ό,τι πιο σημαντικό έχει μια κοινωνία. Και η κοινωνία είναι ο καθρέφτης της. Εγώ σας γύρισα τον καθρέφτη ανάποδα.»

Όλοι παρακολουθούσαν το παραλήρημα αυτού του άντρα. Και, ναι, για πρώτη φορά φάνηκε μπρος στα μάτια τους άντρας και όχι το μικρό κακόμοιρο κι ανυπεράσπιστο αγόρι. Ήταν ένας αγανακτισμένος εγκληματίας που μέσα από την παραφροσύνη του προσπαθούσε να εδραιώσει τη δική του λογική. Ένιωθαν ένοχοι. Ήταν συνυπαίτιοι σε αυτό το έγκλημα. Αρχιεπίσκοπος και αστυνομικοί ήταν το κατεστημένο. Μεταξύ νόμου και ηθικής σχηματίζονταν προσωπικότητες. Και ένα από τα δημιουργήματά τους ήταν κι ο απόστολος Κυρίου. όμως θα στέκονταν στις πράξεις και τις επιπτώσεις. Θα ξεχνούσαν σύντομα επιμελώς τα αίτια. Ο απόστολος Κυρίου θα αποσυρόταν από την κυκλοφορία μέχρι να τους αφυπνίσει ένα άλλο ηχηρό σοκ.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΟ ΕΚΤΟ

 

Πέρασε ένα χρονικό διάστημα για να δρομολογηθεί η κατάσταση και να αποκατασταθεί η ηρεμία. Ο Θεόφιλος οδηγήθηκε στον εισαγγελέα, ο οποίος τον παρέπεμψε σε τακτική ανάκριση.  Εκεί περιέγραψε τα εγκλήματά του ομολογουμένως όχι με τόσες λεπτομέρειες όσες θα ήθελαν. Η κοινή γνώμη ήταν ευχαριστημένη και οι τηλεοράσεις είχαν βρει άλλο ένα θέμα να σπαταλούν τις ώρες τους. Η Στεφανία είχε βγει από την εντατική και νοσηλευόταν πια σε κανονικό δωμάτιο του νοσοκομείου. Η αποκατάστασή της θα ήταν πιο σύντομη από ό,τι θα περίμεναν οι γιατροί. Η Εύα δεν την είχε επισκεφτεί ούτε μια φορά. Στο πλευρό της στάθηκε ο φίλος της ο Αντρέας, ενώ τις δύο φορές που πέρασε ο Μάρκος προσπάθησε να την δικαιολογήσει. Στο αρχηγείο πάλι, στήθηκε μια σύντομη τελετή όπου ο αρχηγός της ελληνικής αστυνομίας, παρουσία του υπουργού, παρασημοφόρησε τον Μάρκο. Η ευτυχία του Μάρκου θα ήταν μεγαλύτερη αν η σχέση του με την Εύα είχε επανέρθει στην πρότερη κατάσταση. Εκείνη προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει όλα αυτά τα απροσδόκητα γεγονότα που της συντάραξαν τη ζωή. Δεν ήταν εύκολο. Είχε γίνει σκληρή κι ευέξαπτη.

 

*****

Ο Χριστόφορος έφτασε στο επισκεπτήριο. Μέρες περίμενε τούτη τη στιγμή. Τον είδε να τον πλησιάζει στα κάγκελα.

«Είσαι καλά;» Τον ρώτησε.

«Όσο μπορώ.» απάντησε ο Θεόφιλος.

«Γιατί;»

«Έτσι έπρεπε.»

«Πόσο καιρό το ήξερες;»

«Το υποψιαζόμουν κάθε φορά που ερχόσουν σε εμένα να σε μεταλάβω.»

«Γιατί ομολόγησες εσύ;»

«Έτσι κι αλλιώς ήμουν χαμένος. Καταδικασμένος σε μια καρέκλα, ύστερα σε ένα ψεύτικο ναό και τώρα σε μια φυλακή. Ύστερα είναι και το άλλο. Ξέρεις πόσων η πίστη αφελέστατα θα κλονιζόταν αν αποκαλυπτόταν ότι ο περιβόητος απόστολος Κυρίου ήσουν εσύ; Δεν αντέχει τέτοιες συγκρούσεις η κοινωνία. Εσύ θα είχες κάνει τα εγκλήματα κι ο χριστιανισμός θα την πλήρωνε. Καλύτερα έτσι.»

«Ήξερες ότι θα σε συλλάβουν. Το ήξερες όταν σε είδε η αστυνομικός στο Λονδίνο.»

«Ναι, το ήξερα.»

«Γιατί ήρθες τότε; Γιατί δεν έμεινες εκεί;»

«Και να αδιαφορήσω; Ξέρεις ότι για ένα πράγμα μόνο ντρέπομαι;»

«Για ποιο;»

«που είπα για πρώτη φορά ψέματα. Δεν είμαι δολοφόνος κι όμως αυτό ισχυρίστηκα.»

«Έλεγες τόσο καιρό ψέματα. Ούτε σε εμένα δεν είχες πει ότι είχες γίνει καλά.»

«Δεν σε ενδιέφερε να το μάθεις. Αν σε ενδιέφερε θα το είχες καταλάβει. Λυπάμαι που στο λέω αλλά από ένα σημείο το μόνο που σε ενδιέφερε ήταν πώς θα σκοτώνεις και σε εμένα ερχόσουν για να πάρεις συγχώρεση. Ποιος; Εσύ! Ο αρχιεπίσκοπος, ένας θρησκευτικός ηγέτης σκότωνες και ζητούσες συγχώρεση από έναν ψεύτικο ιερέα. Σε βόλευε να με βλέπεις στο καρότσι. Έμεινα στο καρότσι για χάρη σου. Γιατί κανείς άλλος δεν θα δεχόταν να κοινωνήσει τον αμαρτωλό αρχιεπίσκοπο τόσο αθόρυβα. Έμεινα στο καρότσι για την δική σου ψυχή.»

«Θα μπορούσε να κάνεις αυτό που ήθελες από παιδί. Τώρα που έγινες καλά θα μπορούσες…»

«Δεν ήθελα έτσι. Ήθελα να με αποδεχτούν όπως ήμουν από την αρχή. Αν γινόμουν τώρα θα ήταν σαν να γινόμουν μέρος της υποκρισίας τους.»

«Τι μπορώ να κάνω για σένα;»

«Να προσεύχεσαι.»

Με αυτά τα λόγια ο Θεόφιλος απομακρύνθηκε. Ο Χριστόφορος όμως δεν έφυγε. Είχε και κάποιον άλλον να δει. Ο Χάρης του φάνηκε πιο ήρεμος από ποτέ.

«Σου χρωστάω μια τελευταία αλήθεια, παιδί μου.» του είπε ο Χριστόφορος.

«Τι είναι;»

«Ο Θεόφιλος είναι αθώος.»

«Θείε, επιτέλους παραδέξου…»

«Εγώ είμαι. Ήμουν δηλαδή.»

«Τι πράγμα;»

«Ο απόστολος Κυρίου.»

«Πώς είναι δυνατόν; Μην λες ψέματα. Ο απόστολος Κυρίου πήγε να σε σκοτώσει. Ο Θεόφιλος…»

«Εγώ το έστησα και αυτό. Έβαλα μια ωρολογιακή βόμβα στην είσοδο του σπιτιού μου και πήγα στο μπάνιο που βρίσκεται στο πίσω μέρος και περίμενα.»

«Είσαι άρρωστος! Γιατί; Για ποιο λόγο;»

«Δεν κατάφερα να βοηθήσω ούτε εσένα. Δεν σε πήρα κοντά μου όταν ο πατέρας σου αυτοκτόνησε γιατί φοβήθηκα την κοινωνική κατακραυγή. Θα μεγάλωνα το παιδί ενός τρομοκράτη. Ο πατέρας σου ήταν αθώος αλλά το στίγμα θα υπήρχε. Αργότερα όταν σε βασάνιζαν και πέρασες ό,τι πέρασες πάλι δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα. Και όταν γνώρισα τον Θεόφιλο, ούτε αυτόν μπόρεσα να βοηθήσω να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Βρήκα παντού πόρτες κλειστές. Έτσι πήρα τον νόμο στα χέρια μου. Ένιωσα αυτή τη θεία δύναμη, αυτή τη φωτιά να μπαίνει εντός μου και να με κατακαίει. Μου μιλούσε καθημερινά μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου και μου έλεγε «επιτέλους κάνε κάτι». Τότε ξεκίνησα να οργανώνω σιγά σιγά το σχέδιό μου. Να βάζω κάμερες, να τραβώ βίντεο, όλα αυτά. Δεν ήμουν εγώ. Ήταν το χέρι του Θεού. Τους χρειαζόταν ένα μάθημα.»

«Είναι βλασφημία να το λες αυτό. Ο Θεός είναι αγάπη. Εσύ μου το’ μαθές. Ο Θεός ποτέ δεν θα επικροτούσε τη θανάτωση ανθρώπων.»

«Το κατάλαβα. Το κατάλαβα όταν αυτό το παιδί ομολόγησε με αυτοθυσία όλα αυτά. Είδα την αγάπη και την πίστη στα μάτια του. Την αληθινή πίστη ενός Άγιου και κάτι έσπασε μέσα μου. Ο απόστολος Κυρίου συνετρίβει. Ο καθρέφτης που είχα κατασκευάσει για να απεικονιστούν όλα τα εγκλήματα αυτής της κοινωνίας θρυμματίστηκε πάνω μου και ξέρεις γιατί; Γιατί ήταν παραμορφωμένος. Τον πραγματικό καθρέφτη τον κρατά μόνο ο Θεόφιλος.»

«Και τώρα τι θα γίνει δηλαδή; Θα κλειστεί ένας αθώος στη φυλακή για το υπόλοιπο της ζωής του;»

«Πίστεψέ με είναι το καλύτερο για την ψυχή του. Δεν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτή τη θυσία.»

«Έτσι εφησυχάζεις τον εαυτό σου.»

«Τιμωρήθηκα κι εγώ…»

«Σήκω και φύγε. Έρχεσαι και μιλάς σε έναν άνθρωπο, ο οποίος μετάνιωσε, ομολόγησε και τώρα δέχεται την τιμωρία του, σε έναν άνθρωπο που ο πατέρας του πέθανε αθώος στη φυλακή. Τι θες από μένα;»

Ο Χάρης δεν έμεινε να τον ακούσει άλλο. Βγήκε στο προαύλιο και κάθισε δίπλα στο Θεόφιλο. Κοιτάχτηκαν με κατανόηση. Συνοδοιπόροι ενός μεγάλου μυστικού.

 

*****

Η Εύα είδε ένα αεροπλάνο να απογειώνεται. Ο Μάρκος έκατσε απέναντί της.

«Δεν καταλαβαίνω. Γιατί με φώναξες να έρθω εδώ;»

«Θα φύγω, Μάρκο.

«Θα φύγεις; Πού θα πας;»

«Στο Λονδίνο στον… στον πατέρα μου τέλος πάντων.»

«Μπορώ να σου αλλάξω γνώμη;»

«Θα γυρίσω. Η αγάπη μας άντεξε τόσα ραγίσματα. Ας αντέξει και το δικό μου εγωιστικό ατόπημα. Έχω την ανάγκη να μείνω μακριά από όλα. Δεν πάει άλλο.»

«Εύα…»

«Θα βρω την ταυτότητά μου και θα επιστρέψω. Μόνο έτσι θα είναι τα πράγματα ξανά ίδια.»

Την αγκάλιασε και την φίλησε. Ήξερε ότι πραγματικά αυτό ήταν το καλύτερο για εκείνη. Η Εύα περπάτησε το διάδρομο του αεροπλάνου κάνοντας ένα άλμα προς την ελευθερία που θα την έφερνε πίσω σε εκείνον κι αυτός έμεινε να κοιτάζει την υπόσχεση που αφήνει κάθε αεροπλάνο ότι θα επιστρέψει στη βάση του.

ΤΕΛΟΣ

 

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ του Γιώργου Πανόπουλου

Επιμέλεια: Εύα Φωτεινιά

Παραγωγή εικονογράφησης εξωφύλλου: Δημήτρης Κορμπάς

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Ελίνα Παυλιδάκη  

Για την εξέλιξη και την πορεία του βιβλίου μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα κάνοντας like και στη σελίδα μας στο facebook:

https://facebook.com/profile.php?id=658844804230067

 

το παρόν έργο συνιστά προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας και προστατεύεται από το ελληνικό δίκαιο με το Ν2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Επομένως απαγορεύεται η οποιαδήποτε αναπαραγωγή του κειμένου με οποιοδήποτε μέσο χωρίς τη γραπτή άδεια του δημιουργού. Παραχωρείται στην ιστοσελίδα www.literature.gr με σκοπό τη αποκλειστική πρώτη δημοσίευση και η όποια αναδημοσίευση του κειμένου στο διαδίκτυο επιβάλλει να αναφέρει  την πηγή της συγκεκριμένης και μόνο ιστοσελίδας.. ως δημιουργός δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν παραιτούμαι του δικαιώματός μου της κατόπιν έντυπης και ηλεκτρονικής έκδοσης.

 

2,293 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
manta_book_psichogios_2015_cover
Κερδίστε 3 αντίτυπα από το βιβλίο της Λένας Μαντά «Μια συγγνώμη για το τέλος»

Κερδίστε 3 αντίτυπα από το βιβλίο της Λένας Μαντά «Μια συγγνώμη για το τέλος» Το Literature.gr σε συνεργασία με τις...

Close