Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ (κεφάλαια 5-6), του Γιώργου Πανόπουλου

By  |  0 Comments

«Και μη σας φαίνεται παράξενο. Γιατί κι ο ίδιος ο σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός.

Δεν είναι λοιπόν μεγάλο πράγμα όταν και οι υπηρέτες του σατανά μεταμφιέζονται σε υπηρέτες της δικαιοσύνης.

Το τέλος τους θα είναι ανάλογο με τα έργα τους.

Σας επαναλαμβάνω. Μη με θεωρήσει κανείς ανόητο.

Αν όμως δε γίνεται αλλιώς, πάρτε με για ανόητο ώστε να καυχηθώ κι εγώ για λίγο.»  (Επιστολή Β‘ προς Κορινθίους, κεφ.11, 14-16.)

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ

 

Όποιος νομίζει ότι όταν ανοίξουν οι πύλες της κολάσεως, μπορούν να κλείσουν ξανά με ένα βιαστικό βρόντο, είναι πολύ γελασμένος. Το κακό -ακόμα κι όταν είναι εκ γενετής ή αυθόρμητο- έχει πολλούς τρόπους να εκφραστεί. Κι έχει σχέδιο. Έχει στόχο. Όταν ανοίξει την πόρτα υπάρχει μόνο ένας λόγος για να την κλείσει. Για να μην επιστρέψει ποτέ. Η πόρτα της κόλασης κλειδώνει απ’ έξω. Έτσι, μια φορά μπαίνεις και δεν ξαναβγαίνεις.

Κι όμως, αυτή τη νύχτα, όλοι πίστεψαν πώς είχαν βγει εκτός της κόλασης. Νόμιζαν ότι είχαν γλιτώσει έναν αλαζόνα ιερέα κι είχαν εξουδετερώσει έναν  διεστραμμένο δολοφόνο. Αλλά δεν ήταν έτσι. Κι όχι μόνο αυτό: Ήταν και χειρότερα.

 

*****

Οι αστυνομικοί έσυραν στην κυριολεξία μέχρι το γραφείο του Μάρκου τον άνδρα που πριν μισή ώρα είχαν συλλάβει να στοχεύει τον αστυνομικό, ο οποίος παρίστανε τον πατήρ Νικόλαο. Έμοιαζαν με τον δάσκαλο που έπιασε το μαθητή να αντιγράφει από το διπλανό του και τον πήγαινε στο διευθυντή. Ο άντρας σαστισμένος και τρομαγμένος προσπαθούσε πιο πολύ να τους μιλήσει, παρά να τους ξεφύγει.

Ο Μάρκος ζήτησε να κάνουν ησυχία. Ρώτησε τον άντρα το όνομά του. Τον έλεγαν Σταύρο Παράσχο. Αφού μετά δυσκολίας πήρε τα στοιχεία του, λόγω του πανικού που επικρατούσε στον άντρα και του προκαλούσε ρίγος σε όλο το κορμί και στη φωνή του, προχώρησε στην απαγγελία των κατηγοριών. Στο άκουσμά τους, λίγο έλειψε να λιποθυμήσει.

 

*****

Η Βασιλική χαλάρωνε στο γραφείο της. Πέρασε κι αυτή μια νύχτα όλο αγωνία, αλλά τελικά όλα είχαν πάει καλά. Έπρεπε να εξετάσει το όπλο που κρατούσε ο συλληφθείς ώστε να ταυτοποιηθεί με το φόνο, κάτι που, όμως, θα μπορούσε να περιμένει δέκα λεπτά.

 

*****

Η Εύα ξύπνησε με το τηλεφώνημα της τη Στεφανία, αλλά δεν κρατιόταν. Ήταν πολύ χαρούμενη. Της ανακοίνωσε τη σύλληψη του αποστόλου Κυρίου. Την είχε πάρει ο Μάρκος και της το είχε πει την ώρα που τον μετέφεραν στη ΓΑΔΑ. Τώρα η ίδια ευελπιστούσε σε κάποιο παράσημο για τον αγαπημένο της.

Η Στεφανία βαριόταν να τα ακούει όλα αυτά. Και μάλιστα την ώρα ακριβώς που είχε ξυπνήσει. Που την είχαν ξυπνήσει. Μα τώρα που συνερχόταν, θυμήθηκε. Δεν ήταν ο ήχος του τηλεφώνου που της διέκοψε τον ύπνο. Δυο δευτερόλεπτα πριν είχε χτυπήσει το τάμπλετ της. Συνέχισε να μιλά με την αδελφή της και τράβηξε το τάμπλετ με το ελεύθερο χέρι από το κομοδίνο. Και ναι, ήταν αυτός. Ένα e-mail από τον απόστολο Κυρίου που της προσέφερε ένα ανατριχιαστικό πρωινό.

 

*****

Ο Μάρκος και ο Σπύρος άκουγαν μια παραμυθένια ιστορία για το πώς βρέθηκε ο Σταύρος στο ναό της Αγίας Φωτεινής. Ο Σταύρος δούλευε σε ένα φούρνο και κατά τις 3.30 που κατέβηκε από την πολυκατοικία όπου μένει να πάρει το αυτοκίνητο τον πλησίασε ένας μαυροντυμένος άντρας με μακριά μαλλιά και μούσια. Δεν μπορούσε να διακρίνει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Του έκανε μια πρόταση. Του έδινε 200 ευρώ για να πάει να κάνει μία πλάκα σε ένα φίλο του, παπά. Ήθελε να τον τρομάξει και να παραστήσει αυτόν το μανιακό. Όταν έκανε να φύγει ο μαυροντυμένος του έβαλε στο χέρι τα λεφτά και του έδειξε άλλα 200. Και κάπως έτσι, αποδέχτηκε την πρόταση.

Οι ένστολοι άνδρες όμως δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι ο άνθρωπος απέναντι τους το μόνο που ήθελε να κάνει ήταν μία φάρσα. Και τότε άνοιξε την πόρτα η Βασιλική. Δε ζήτησε άδεια για να μπει κι ο Μάρκος εκνευρίστηκε. Ήταν ανώτερός της και εκεί μέσα λάμβανε χώρα μια ανάκριση. Όμως οι διακοπές δεν σταμάτησαν. Το τηλέφωνο χτύπησε και ο Αγαμέμνονας επεφύλασσε άσχημα νέα γι’ αυτούς. Μα τι συνέβαινε; Την ώρα που ανέκρινε έναν από τους χειρότερους δολοφόνους, αυτοί ήθελαν να του σπάσουν τα νεύρα;

 

*****

Ο απόστολος Κυρίου παρουσιάζει… Μάλιστα, σκέφτηκε η Στεφανία, η ίδια παραγωγή. Είχε όρεξη για χιούμορ. Παρακολούθησε το βίντεο με κομμένη την ανάσα. Αυτή τη φορά ήταν πιο ευδιάκριτο. Έδειχνε καθαρά έναν ιερέα να κλέβει από το παγκάρι της εκκλησίας ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Στο κλείσιμο του βίντεο έπεφταν σαν κουρτίνα δέκα γράμματα. «Μετανοείτε»

Ήταν μπερδεμένη. Η αδελφή της τής είχε πει ότι αυτός είχε συλληφθεί. Μήπως πιάστηκε όταν διέπραττε τον τελευταίο του φόνο; Και πώς έστειλε μετά το μήνυμά του; Κάτι δεν πήγαινε καλά!

 

*****

Ο Μάρκος άκουσε τον Αγαμέμνονα να του διηγείται τι περιείχε το δεύτερο βίντεο που έκανε εκείνη τη στιγμή το γύρο της Ελλάδας. Όταν το έκλεισε, η Βασιλική του είχε ακόμα πιο δυσάρεστα νέα. Το όπλο ήταν ψεύτικο. Πολύ αληθοφανές, αλλά ψεύτικο. Και πριν λίγο βρέθηκε νεκρός στην είσοδο του σπιτιού του ο πατήρ Νικόλαος. Τον βρήκε μια γειτόνισσα. Η γυναίκα πήρε το ασανσέρ κι αντίκρισε το μήνυμα του απόστολου Κυρίου στον καθρέφτη. Ψυλλιάστηκε τι συνέβαινε κι ειδοποίησε την αστυνομία. Μόλις είκοσι λεπτά αφού είχε φύγει από δίπλα του ο δικός τους αστυνομικός. Έφτασαν πριν λίγο και βρήκαν το θύμα. Δυστυχώς, απόψε ο απόστολος Κυρίου τους έπαιξε μια καλοστημένη φάρσα.

 

*****

Ο Χριστόφορος μάταια περίμενε το Χάρη να γυρίσει. Ωστόσο, όλη νύχτα του έστελνε μηνύματα από το κινητό κι εκείνος του απαντούσε. Αν μπορεί κανείς να θεωρήσει απαντήσεις κάτι κοφτές λέξεις. Τουλάχιστον ήξερε ότι ήταν καλά. Μεθυσμένος δηλαδή, αλλά ζωντανός. Στο νου του ήρθε εκείνο το αγόρι. Δεν έμοιαζε καθόλου στον ανιψιό του. Τον είχε πάρει υπό την προστασία του. Ήταν πράος. Σαν ένας Άγιος από εκείνους που περιγράφει η Καινή Διαθήκη. Θα του άξιζε να γίνει ιερέας. Και θα γινόταν, αν δεν υπήρχε το πρόβλημα στη μέση.

 

*****

Ο Μάρκος δεν ήταν απελπισμένος. Ντρεπόταν. Φάνηκε τόσο ηλίθιος! Υποτίμησε έναν παρανοϊκό. Σκεφτόταν πώς ήταν δυνατόν να νομίσει ότι ο δολοφόνος θα έκανε ένα τέτοιο στοιχειώδες λάθος και θα τους παραδινόταν τόσο εύκολα. Από την αρχή είχε εμπνευστεί την εξέλιξη της ιστορίας. Αυτό ήταν το πρόβλημα. Εκείνος είχε χρόνο. Τόσο καιρό θα σχεδίαζε τα εγκλήματα του. Ενώ εκείνοι τώρα θα έπρεπε να δράσουν γρήγορα.  Ίσως να υπήρχαν διαρροές στο σχέδιό του. Αλλά ίσως, απ’ την άλλη, ο απόστολος Κυρίου να ήταν πιο έξυπνος απ’ όλους τους. Βρίσκονταν πάλι στο μηδέν.

Ζήτησε συγγνώμη από το Σταύρο και τον άφησε ελεύθερο. Δεν μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια τους συναδέλφους του. Ήθελε να μείνει μόνος. Κι αυτό έκανε: Έφυγε από την υπηρεσία.

Ήταν αλαζόνας. Όλοι τους ήταν αλαζόνες. Ο ίδιος γιατί υποτίμησε τον εχθρό, πίστεψε ότι μπορούσε να τα καταφέρει και δεν υπολόγισε τίποτα σωστά. Κι εκείνος ήταν αλαζόνας. Νόμιζε ότι κρατούσε στα χέρια του το νόμο. Νόμιζε ότι επέβαλλε δικαιοσύνη εις το όνομα του Θεού και θέριζε το θάνατο. Τώρα που το σκεφτόταν καλύτερα, γελούσε. Και ο Μάρκος και ο απόστολος Κυρίου κυνηγούσαν εγκληματίες.

 

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ

 

Η θάλασσα είναι πολύ ανεύθυνη. Ειδικά όταν μπαίνει το φθινόπωρο και πλησιάζει ο χειμώνας αγριεύει. Πλάθει σχήματα στην άμμο. Ο ουρανός θαυμάζει την αλισάχνη της. Κι ύστερα δίνει μια με ένα κύμα και το χαλάει για να φτιάξει άλλο. Δε δίνει αναφορά γι’ αυτή της την επιπολαιότητα.

 

*****

Τη θάλασσα κοιτούσε ο Μάρκος κι ήθελε να της μοιάσει. Είχε κατηφορίσει με το αυτοκίνητο από τους Αμπελόκηπους κάπου στο Καλαμάκι. Μακάρι να μην έδινε αναφορά! Μακάρι να μη σήκωνε το φορτίο! Πάντα ήταν ευθυνόφοβος. Απορούσε πώς διάλεξε αυτό το επάγγελμα. Πίστευε πολύ στην τάξη. Θεωρούσε ότι μέσα από μια θέση στο αστυνομικό σώμα μπορούσε να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο. Αυτό ίσως ήταν το πρόβλημα. Όλο πίστευε. Κάποια στιγμή όμως θα τα κατάφερνε.

Τον πλησίασε η Εύα. Μόλις της τηλεφώνησε έτρεξε. Ταλαιπωρούσε κι αυτό το πλάσμα με τις φοβίες του μόνο και μόνο επειδή έκανε το λάθος να τον αγαπήσει. Και είχε το θράσος για ανταμοιβή όλης αυτής της αγάπης, να τη ζητήσει σε γάμο χθες. Τι θα γινόταν κάπου παρακάτω; Τι θα γινόταν αν δεν έπιαναν τον απόστολο Κυρίου. Μα τι σχέση είχαν όλα αυτά με εκείνους; Πάντα τα έμπλεκε όλα στο μυαλό του. Μακάρι να ήταν σαν τη θάλασσα. Να έχτιζε και μετά να διέλυε και να ξανάχτιζε χωρίς να συμβαίνει τίποτε το σημαντικό.

Η Εύα τον αγκάλιασε. Ήταν όμορφη για εκείνον κι εκείνος το ήξερε. Φορούσε ένα θαλασσί φόρεμα, να θυμίζει την ευτυχία και να φέρνει στα μάτια του τη γαλήνη. Ήταν ερημιά. Δεν είπαν πολλά γιατί δεν έπρεπε. Φιλήθηκαν και έκαναν έρωτα στην άμμο. Ας χαλούσαν λίγο τα σχέδια της θάλασσας εκείνη τη μέρα.

 

*****

«Εγώ, ο απόστολος του Κυρίου, εύχομαι ο Πατέρας μας και ο Σωτήρας μας, Ιησούς Χριστός να δίνει χάριν, έλεος και ειρήνη σε όλον τον κόσμο. Σας γράφω για να σας θυμίσω τις διδαχές του αποστόλου Παύλου:

«Πρεσβύτερος να γίνεται όποιος είναι αδιάβλητος, άντρας μιας μόνο γυναίκας και με παιδιά πιστά, που δεν κατηγορούνται για άσωτη ζωή ή είναι ανυπάκουα. Γιατί ο επίσκοπος ως διαχειριστής του Θεού πρέπει να είναι αδιάβλητος, να μην είναι υπεροπτικός, ευέξαπτος, μέθυσος, φιλόνικος και να μην επιδιώκει αθέμιτα κέρδη. Αντίθετα πρέπει να είναι φιλόξενος, να αγαπάει το καλό, να είναι συνετός, δίκαιος ευσεβής, να κυριαρχεί στον εαυτό του, να είναι προσηλωμένος στο κήρυγμα που συμφωνεί με τη διδαχή που μας παραδόθηκε, και συνεπώς είναι αξιόπιστος». (Επιστολή προς Τίτον, κεφ.1,6-9)

Εγώ αναγεννήθηκα και βαφτίστηκα με Πνεύμα Άγιο. Έτσι, ως αναμάρτητος πλέον, χρήστηκα  απεσταλμένος του Θεού και θα επιβάλλω δικαιοσύνη.  Αποστολή μου είναι να καθαγιάσω τη Νύφη του Ιησού Χριστού. Θα αποβάλλω στο πυρ το εξώτερο όλα τα μιάσματα! Θα αποδώσω θυσία στον Κύριο το αμαρτωλό τους αίμα. Κρατώ στα χέρια μου μία εκ των εφτά σφραγίδων. Ήρθα να προαναγγείλω τον ερχομό του Ιησού στη γη ξανά. Ήρθα να του παραδώσω την Εκκλησία του καθαρή. Οκνηροί, αλαζόνες, λαίμαργοι, λάγνοι, άπληστοι, μνησίκακοι, ζηλόφθονες, δεν έχουν θέση στον οίκο Του. Κι αν δε μετανοήσουν από μόνοι τους, θα τους εξαγνίσω εγώ. Γιατί όσο μένουν εκεί να ποιμαίνουν ένα αθώο ποίμνιο το μολύνουν και το σπιλώνουν κι αυτό αδίκως».

Σταμάτησε να πληκτρολογεί. Ό,τι ήθελε να γράψει το είχε ολοκληρώσει. Έπρεπε να απολογηθεί στο χριστιανικό λαό. Στον αθώο λαό, που παρασύρεται και καθοδηγείται από λάθος διδασκάλους. Μα τώρα ήρθε αυτός…

 

*****

Η Στεφανία έλαβε το παρανοϊκό παραλήρημα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Ακουγόταν σαν ένα μήνυμα από την κόλαση, σαν έναν μανιασμένο τέρας από τα έγκατα της γης. Φράσεις αλλόκοτες, νοήματα αρρωστημένα και προφητείες αγριευτικές, συνέθεταν έναν πίνακα πιο τρομακτικό και από την κόλαση του Δάντη.

 

*****

Ο αρχιεπίσκοπος έλαβε κι αυτός τον φρενήρη παροξυσμό. Ανατρίχιασε όταν ο δολοφόνος αυτοανακηρυσσόταν προφήτης, που ήρθε να προαναγγείλει τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού και -σαν άλλος Μεσσίας- θα ξεντρόπιαζε όλους τους Φαρισαίους. Θα αποκάλυπτε όλη τη διαφθορά στην εκκλησία με τον πιο επονείδιστο τρόπο. Ίσως σε ένα σημείο να υπήρχε αλήθεια. Αυτός ο άνθρωπος ετοιμαζόταν να σπάσει και τις εφτά σφραγίδες του Σατανά. Η Αποκάλυψη του ευαγγελιστή Ιωάννη σε όλο της το μεγαλείο…

 

*****

Ο Μάρκος, ο Σπύρος, ο Αγαμέμνων κι η Βασιλική κάθονταν πάλι γύρω από το ίδιο τραπέζι. Δύο κηδείες τώρα τους βάραιναν την πλάτη. Δύο φόνοι με ισχυρό αντίκτυπο στην κοινωνία. Και πόσοι άλλοι έμελλε να γίνουν; Κάποιος είχε το χρόνο να κάνει πολύ καλή δουλειά. Έμπαινε σε εκκλησίες, τοποθετούσε κρυφές κάμερες και συνέλεγε υλικό. Κι όμως, όπως όλοι οι δολοφόνοι, κάπου θα κάνει λάθος. Το κακό είναι βέβαια πως για να κάνει λάθος, πρέπει να ξανασκοτώσει. Εύχονταν μόνο να ξαναπροειδοποιήσει κι ίσως στέκονταν πιο τυχεροί αυτή τη φορά.

 

*****

Το αγόρι είχε μαγειρέψει απόψε για τον ευεργέτη του. Σέρβιρε στα πιάτα ψητό κοτόπουλο με πατάτες και στα ποτήρια λευκό κρασί. Ο Χριστόφορος τον θαύμαζε σαν μάγειρα καιρό τώρα και κρυφά τον έβαζε να μαγειρεύει κάποιες φορές για τους φτωχούς που έρχονταν κάθε μέρα στην εκκλησίας για να πάρουν φαγητό.

«Ξέρεις, κάπου τον συμπαθώ αυτόν τον απόστολο Κυρίου», είπε το αγόρι και στο τελείωμα της φράσης του κοκκίνισε.

«Σε καταλαβαίνω, αλλά είναι ένας…»

«Ένας άνθρωπος απελπισμένος κι ίσως απογοητευμένος από την εκκλησία. Έχει χάσει την πίστη του στους ανθρώπους, στους ιερείς. Αγαπά τόσο πολύ το Θεό που θέλει να του φτιάξει μια νέα εκκλησία άσπιλη, που θα έχουν θέση οι καλοί, όσοι απλά αγαπούν το συνάνθρωπό τους και φροντίζουν γι’ αυτόν, όσοι  δε βλέπουν απλώς τον άλλο πώς είναι εξωτερικά, όμορφος, άσχημος, υγιής, ανάπηρος…» βούρκωσε. «κι ίσως τότε να έχω και εγώ μία θέση στην εκκλησία.»

Ο Χριστόφορος σώπασε. Δεν είχε τι να πει στο αγόρι. Στην πραγματικότητα είχε πολλά να του πει, σαν αυτά που είχε πει χθες στο Χάρη, αλλά προτίμησε να σφραγίσει τα χείλη του. Αυτός ο νέος δεν ήταν κακός. Ήθελε μόνο να ξεσπάσει για την ατυχία στη ζωή του. Γιατί κάποιοι άλλοι έθεσαν λάθος κριτήρια και αποφάσισαν γι’ αυτόν.

Ο Χριστόφορος δε μίλησε και για έναν ακόμη λόγο. Γιατί για πρώτη φορά ένιωσε κι αυτός οίκτο για τον απόστολο. Και μίσος για τον ίδιο.

 

*****

Η νύχτα συνταίριαζε με τη βαριά ατμόσφαιρα της ημέρας. Τα αστέρια προσπαθούσαν να δώσουν έναν ευχάριστο τόνο, μα έσβηναν γρήγορα. Μόνο το φεγγάρι κράτησε πολύ εκείνη τη νύχτα. Δυο φόνοι δεν ήταν λίγο. Και η προοπτική νέων λειτουργούσε σαν καταλύτης στην εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Την επόμενη μέρα όλοι θα μάζευαν κομμάτια και δυνάμεις και θα έστηναν ξανά το παζλ της ζωής.

 

 

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ του Γιώργου Πανόπουλου

Επιμέλεια: Εύα Φωτεινιά

Παραγωγή εικονογράφησης εξωφύλλου: Δημήτρης Κορμπάς

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Ελίνα Παυλιδάκη  
 

Για την εξέλιξη και την πορεία του βιβλίου μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα κάνοντας like και στη σελίδα μας στο facebook:

https://facebook.com/profile.php?id=658844804230067

 

το παρόν έργο συνιστά προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας και προστατεύεται από το ελληνικό δίκαιο με το Ν2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Επομένως απαγορεύεται η οποιαδήποτε αναπαραγωγή του κειμένου με οποιοδήποτε μέσο χωρίς τη γραπτή άδεια του δημιουργού. Παραχωρείται στην ιστοσελίδα www.literature.gr με σκοπό τη αποκλειστική πρώτη δημοσίευση και η όποια αναδημοσίευση του κειμένου στο διαδίκτυο επιβάλλει να αναφέρει  την πηγή της συγκεκριμένης και μόνο ιστοσελίδας.. ως δημιουργός δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν παραιτούμαι του δικαιώματός μου της κατόπιν έντυπης και ηλεκτρονικής έκδοσης.

7,482 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Τα όμορφα βιβλία… όμορφα διαβάζονται! του Κώστα Στοφόρου

Αναρωτιέμαι πάντα κατά πόσο ένα βιβλίο «διδακτικό» μπορεί να γίνει και διασκεδαστικό. Αν ακούγατε τα γέλια μας, όταν ένα βράδυ...

Close