Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ (κεφάλαιο 23), του Γιώργου Πανόπουλου

By  |  0 Comments

«Και μη σας φαίνεται παράξενο. Γιατί κι ο ίδιος ο σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός.

Δεν είναι λοιπόν μεγάλο πράγμα όταν και οι υπηρέτες του σατανά μεταμφιέζονται σε υπηρέτες της δικαιοσύνης.

Το τέλος τους θα είναι ανάλογο με τα έργα τους.

Σας επαναλαμβάνω. Μη με θεωρήσει κανείς ανόητο.

Αν όμως δε γίνεται αλλιώς, πάρτε με για ανόητο ώστε να καυχηθώ κι εγώ για λίγο.»  (Επιστολή Β‘ προς Κορινθίους, κεφ.11, 14-16.)

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΚΟΣΤΟ ΤΡΙΤΟ

 

Ο Μάρκος ξύπνησε και συνειδητοποίησε ότι έχανε χρόνο. Τον τελευταίο καιρό συνεχώς ένιωθε αυτό το συναίσθημα, ένα διαρκές άγχος και μια πίεση, σαν κάτι πολύτιμο να άφηνε πίσω του ή κάτι πολύτιμο να κινδύνευε να χάσει. Οδήγησε βόρεια αφήνοντας να σβήνεται στον καπνό της εξάτμισής του η κίνηση της πόλης. Δεν κατάλαβε καλά-καλά πώς βρέθηκε στην είσοδο των Πυλαρινών να ζητά να δει το Διονύση. Αντί για αυτόν, στο σαλόνι κατέφτασε με βαριά βήματα ο πατέρας του.

Ο Αριστοτέλης φορούσε ακριβό κουστούμι, κάπνιζε πούρο με έντονο άρωμα κι υπεδείκνυε μια προκλητική αδιαφορία στο όργανο της τάξης. Όντας αλαζόνας, έδειχνε την αποστροφή σε έναν άνθρωπο που του έτρωγε χρόνο, ο οποίος αντιστοιχούσε σε χρήματα και πιθανά κέρδη. Ήθελε να τον ξεφορτωθεί το συντομότερο. Δε ζητούσε εξηγήσεις για την επίσκεψή του αστυνόμου. Το μόνο που ήθελε ήταν να φύγει.

Ο Μάρκος, μη έχοντας συνηθίσει να βρίσκεται αντιμέτωπος με τόση έπαρση, δύσκολα κατάφερε να συγκρατήσει τον θυμό του, που έκανε τη φωνή του να σπάει. Ζήτησε να δει το Διονύση. Δεν του το επέτρεψαν και αυτό σήμαινε ότι δεν μπορούσε να κάνει τη δουλειά του όπως επιθυμούσε. Μετά από μια σύντομη λογομαχία, ο Αριστοτέλης προκλητικά του δήλωσε ότι ο γιος του βρισκόταν στη Ζάκυνθο για δουλειές της εταιρίας κι έπρεπε να τον αφήσει ήσυχο. Τον απείλησε μάλιστα ότι θα ζητούσε την προστασία από τον αρχηγό και προϊστάμενό του. Ο Μάρκος, φανερά προσβεβλημένος, αναγκάστηκε να υποχωρήσει.

 

*****

Ο Χάρης καθόταν στην καρέκλα μπροστά στην τραπεζαρία και συλλογιζόταν. Κρατούσε στα δάχτυλά του ένα μολύβι, έτοιμος να γράψει το σημαντικότερο γράμμα της ζωής του. Ήταν η πρώτη φορά που δίσταζε τόσο πολύ. Σκεφτόταν τον πόνο που θα προκαλούσε στον θείο του. Την προδοσία που θα ένιωθε ότι διέπραττε εναντίον του, κι ας μην ήταν έτσι. Ο Χριστόφορος αισθανόταν ήδη πολλές τύψεις και βασανιζόταν. Ίσως αυτός να ήταν και ο λόγος που ανέβηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο: για να κατευνάσει τις ενοχές του για την οικογένεια που δεν υπερασπίστηκε όπως θα έπρεπε, για την αδελφή του και μητέρα του Χάρη , που χάθηκε άδικα, που έγινε θυσία ώστε να γεννηθεί αυτός. Να καταπραΰνει τις ενοχές που η θέση του δεν του επέτρεψε να σταθεί στο πλευρό του γαμπρού του όταν κατηγορήθηκε άδικα, και τις ερινύες που τον κατέτρεχαν νυχθημερόν για τον ανιψιό του, που τον άφησε να μεγαλώσει στα ορφανοτροφεία και να ζήσει μια κόλαση. Και τώρα θα ερχόταν ο ίδιος να του μπήξει το μαχαίρι στην καρδιά. Δεν τολμούσε να συγκινηθεί. Δεν το επέτρεπε στον εαυτό του. Πνιγόταν, αλλά ήταν υποχρεωμένος να το κάνει. Δεν ήξερε πόση ώρα θα του έπαιρνε αλλά αναγνώριζε ότι από όλο το σχέδιό του, αυτό το γράμμα ήταν το πιο δύσκολο μέρος.

 

*****

Οδηγούμενος από επιτακτική ψυχική ανάγκη, ο Μάρκος βρέθηκε κάπου στην παραλιακή να αγναντεύει τη χειμωνιάτικη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Ο κλοιός έσφιγγε γύρω του σαν φίδι, έτοιμο να διακόψει τη ροή του αίματος του. Περπατούσε στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο πλάι στο κύμα σκεφτόμενος το επερχόμενο τηλεφώνημα του αρχηγού με την επίπληξη. Ποια θα ήταν η επόμενη κίνηση άραγε; Αποφάσισε να καθίσει σε ένα παγκάκι και τότε άκουσε δύο ρόδες να κυλούν στο έδαφος.

«Μήπως μπορώ να σου φανώ χρήσιμος, αστυνόμε;»

Άκουσε μια γνώριμη φωνή που τον προσγείωσε σε μια άλλη πραγματικότητα, αυτή από την οποία επιθυμούσε να απέχει.

«Ξέρω από σιωπές, αστυνόμε. Τις αναγνωρίζω. Ζω χρόνια μέσα σε αυτές, εξαρτώμενος από αυτές. Με καθήλωσαν κι αυτές εν μέρει στο αναπηρικό μου αμαξίδιο, να ζω νοσταλγώντας μια ζωή που δεν πρόκειται πια να ζήσω. Μην κάνεις το ίδιο λάθος κι εσύ…»

Το μυαλό του Μάρκου αδυνατούσε να επεξεργαστεί άλλες πληροφορίες.

«Τι λάθος κάνω; Δεν καταλαβαίνω, Θεόφιλε…»

«Ζεις ως αστυνομικός και όχι ως άνθρωπος. Βυθίζεσαι στο επάγγελμά σου και το κάνεις τρόπο ζωής. Αυτό σε οδηγεί σε αδιέξοδο. Θεωρείς τη σύλληψη του απόστολου Κυρίου τη λύση σε έναν γόρδιο δεσμό που ο ίδιος έπλεξες. Κι αν τον βρεις, πόσα κομμάτια θα είσαι αναγκασμένος μετά να μαζέψεις, αστυνόμε; Κι αν δεν τον βρεις, είσαι έτοιμος να καταδικάσεις τη ζωή σου σε μια αιώνια κόλαση; Όταν βγεις έξω από το πρόβλημα, όταν σταθείς απέναντί του, θα βρεις την αλήθεια. Τώρα, όντας μέσα σε αυτό, αποτελείς μέρος του. Άκουσέ με.»

 

*****

«Σας ευχαριστώ που με δεχτήκατε στην αρχιεπισκοπή για μία ακόμα συνέντευξη, μακαριότατε»

Η Στεφανία κι ο Χριστόφορος μόνταραν μια μίνι συνέντευξη που θα προβαλλόταν στην αποψινή εκπομπή.

«Δυστυχώς, η κοινωνία θρηνεί άλλο ένα θύμα του παρανοϊκού δολοφόνου που αυτοαποκαλείται απόστολος Κυρίου. Αυτήν τη φορά πρόκειται για έναν ιεράρχη, που αν και δεν διακόρευσε ανήλικο ή δεν εμπορεύτηκε το θάνατο, ή δε λήστεψε τον οβολό του λαού, ωστόσο διέπραξε ένα αδίκημα. Κι είμαι αναγκασμένη, μακαριότατε, να γίνω πιεστική απόψε το βράδυ γιατί ο ελληνικός λαός επιθυμεί διακαώς απαντήσεις, απαντήσεις που θα τον ικανοποιήσουν. Πείτε μου, σεβασμιότατε, αρχικά πώς γίνεται να έχουν εισχωρήσει στην εκκλησία τέτοια άνομα στοιχεία; Μάλιστα, το ένα ήταν μέλος της Ιεράς Συνόδου, το τελευταίο θύμα.»

«Καλησπέρα και με τη σειρά μου και σε εσάς και στον ελληνικό λαό. Είμαι εδώ και -δε σας το κρύβω- σε ακόμα πιο δεινή θέση από την προηγούμενη φορά, για να σας αποσαφηνίσω ό,τι είναι απαραίτητο. Αρχικά να σας εξηγήσω ότι εγώ είμαι ένας αρχιεπίσκοπος και η φύση του αξιώματος αυτού δεν αντιστοιχεί στο αξίωμα του πρωθυπουργού, όπως συμβαίνει στην πολιτική ζωή. Δηλαδή είμαι ο προκαθήμενος της μητρόπολης Αθηνών και μόνον. Η κάθε μητρόπολη λειτουργεί αυτόνομα κι ελέγχει τους κληρικούς της. Σαφώς, αν λάβω γνώση για ένα θέμα, μπορώ να κάνω σύσταση στον υπεύθυνο μητροπολίτη, αλλά δεν μπορώ να καθαιρέσω ή έστω να θέσω σε διαθεσιμότητα τον οποιονδήποτε. Η εκκλησία λειτουργεί σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες που συνέταξαν οι πατέρες των οικουμενικών συνόδων. Θέλω να πω ότι δεν είμαι υπεύθυνος για όλα τα κακώς κείμενα. Ωστόσο, δέχομαι ως κεφαλή της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας την ευθύνη για το πλήγμα που υφίσταται αυτήν την περίοδο η εκκλησία μας λόγω των σφοδρών αποκαλύψεων που κάνει αυτός ο ψυχοπαθής. Πρέπει να ξέρετε κι εσείς και ο ελληνικός λαός, ότι η επιλογή του να γίνεις ιερέας, είτε έγγαμος είτε άγαμος, είναι μια υπερφύση διαδικασία, που απαιτεί τη Θεία Χάριν και τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος. Ο δρόμος αυτός είναι δύσβατος για τον άνθρωπο και υπάρχουν πειρασμοί. Μοναδική διέξοδος είναι η προσευχή. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που δεν τα καταφέρνουν στην πορεία της ιεροσύνης και δεν αρνείται κανείς ότι επιβάλλεται να στηλιτεύονται και να απέχουν από την αγιοσύνη της εκκλησίας. Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει να θανατώνονται, όπως και κανένας άλλος εγκληματίας. Ομολογώ ότι ντρέπομαι και θλίβομαι για αυτήν την κατάσταση.»

«Θα τολμήσω να κάνω μία ερώτηση, μακαριότατε, για ένα θέμα που ακούγεται έντονα τις τελευταίες ώρες. Σκέπτεστε ή σκεφτήκατε να παραιτηθείτε;»

«Ποτέ! Βρέθηκα σε αυτήν τη θέση και θα παραμείνω μέχρι να περάσει αυτή η κρίση.»

Το κλίμα ανάμεσά τους υποδήλωνε μία συγκρατημένη αντιπαράθεση. Κανείς δεν ήθελε να προσβάλλει τον άλλον και προσπαθούσαν να φαίνονται τουλάχιστον ευγενικοί. Η Στεφανία δεν μπορούσε να φερθεί όπως θα φερόταν σε οποιονδήποτε συνεντευξιαζόμενο και ο Χριστόφορος όφειλε να βγάλει το πιο πράο και αθώο του προφίλ. Όταν τελείωσε ο διάλογος κι αποχώρησε και το συνεργείο, ο Τιμόθεος έθεσε ξανά το θέμα της παραίτησης, αλλά ο αρχιεπίσκοπος δεν είχε τέτοιο σκοπό σε καμία περίπτωση. Θα έμενε ως το τέλος.»

 

*****

Ο Χάρης επισκέφτηκε τον Θεόφιλο. Του ζήτησε για αδιευκρίνιστους λόγους να σταθεί στον θείο του σαν πραγματικός ανιψιός, γιατί ο ίδιος δεν μπορούσε να το πράξει. Ο Θεόφιλος τον παρατηρούσε με προσοχή, καθώς ο Χριστόφορος έπλεε τις τελευταίες μέρες σε πελάγη ευτυχίας. Ο Χάρης δήλωσε αναγκασμένος να μείνει μακριά.

 

*****

Ο Σπύρος έψαχνε τον Μάρκο, αλλά αυτός δεν ήταν πουθενά κι ούτε απαντούσε στο κινητό του. Είχε μια πολύ σημαντική πληροφορία να του δώσει την οποία αποκάλυψε πρώτα στη Βασιλική. Άρχισαν μαζί να αισιοδοξούν ότι έφταναν επιτέλους στη λύση του μυστηρίου. Στην πλατεία Σολωμού στην Ζάκυνθο για καλή τους τύχη υπήρχε ένα μαγαζί  -ψιλικατζίδικο-  που είχε κλειστό κύκλωμα και κατέγραψε ένα πρόσωπο την ώρα που επιθυμούσαν. Αυτό το πρόσωπο ήταν γνωστό κι, ασφαλώς, μέλος της Όασης.

 

*****

Ο Μάρκος περπατούσε στους διαδρόμους του υπουργείου Δημόσιας Τάξης για να φτάσει στο υπουργικό γραφείο. Εκεί βρισκόταν μια τριανδρία, υπουργός, αρχηγός και Πυλαρινός, έτοιμη για μαζική επίπληξη. Ο υπουργός σε αποδοκιμαστικό τόνο έψεξε τον αδαή αστυνομικό που πήγε να εμπλέξει έναν υπεράνω πάσης υποψίας νεαρό με μια σειρά από διαστροφικά εγκλήματα. Ο αρχηγός απολογούταν ότι είχε επιστήσει την προσοχή στον νεαρό αξιωματικό κι ότι παρόλη την ανωριμότητα που υποδείκνυε στην προκειμένη περίπτωση, ήταν ένας ικανός αξιωματικός, αλλά αυτή η πρωτοφανής κατάσταση τους είχε μπερδέψει όλους. Ο Πυλαρινός απαιτούσε να τεθεί ένας τέλος πια σε αυτήν την ιστορία. Ο Μάρκος ένιωθε τώρα τον κλοιό να μετατρέπεται σε αγχόνη έτοιμη να τον αποκεφαλίσει. Σαν κεραυνός εν αιθρία ήχησε το κινητό του αρχηγού. Αφού μίλησε για δύο λεπτά, ανακουφισμένος τους ενημέρωσε ότι ο υπαρχηγός τον πληροφορούσε για τον εντοπισμό ενός υπόπτου από τις κάμερες. Ο υπουργός έδωσε εντολή στο Μάρκο να τελειώνει απόψε. Δεν είχε άλλα περιθώρια.

Ο Μάρκος βγήκε και τηλεφώνησε στον Σπύρο. Όταν άκουσε το όνομα του υπόπτου ανατρίχιασε. Είχε αγγίξει στο ικρίωμα.

 

*****

Η Εύα παρακολουθούσε την εκπομπή της αδελφής της, αν και περισσότερο σκεφτόταν το Μάρκο.  Είχε απογοητευτεί με τη συμπεριφορά του και δεν μπορούσε να το διαχειριστεί. Έπεσε διαφημιστικό διάλειμμα στην τηλεόραση και λίγα δευτερόλεπτα μετά χτύπησε το τηλέφωνό της. Ήταν η Στεφανία. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες από το αστυνομικό ρεπορτάζ, βρέθηκε ο απόστολος Κυρίου.

«Ποιος είναι;» ρώτησε όλο αγωνία η Εύα.

 

*****

Ο Χριστόφορος μπήκε στο σπίτι του.  Ο Χάρης έλειπε, πράγμα που το κατάλαβε όταν αντίκρισε ένα κομμάτι χαρτί πάνω στο τραπέζι του σαλονιού. Το πήρε στα χέρια του και άρχισε να το διαβάζει.

«Αγαπημένε μου θείε, δε θα σου πω ευχαριστώ γιατί ξέρεις πόσα στερήθηκα, αλλά θα σου ζητήσω συγγνώμη που με τις πράξεις μου σε πληγώνω. Έφτασε η ώρα να τελειώσουν όλα αύριο. Τόσο καιρό προετοιμάζομαι γι’ αυτή τη στιγμή. Ίσως νιώσεις ότι σε προδίδω, αλλά δεν είναι έτσι. Είμαι αναγκασμένος να σηκώσω τη σπάθα της δικαιοσύνης και να απονείμω τα δέοντα. Δεν έχω κατάλληλες λέξεις να σου μιλήσω. Άφησέ με μόνο να βρω γαλήνη. Μη με εμποδίσεις. Βασανίζομαι.»

Έπεσε βαρύς στον καναπέ.

«Θα ανοίξουν οι πύλες της κολάσεως, αγόρι μου.» μονολόγησε.

 

 

 

 

 

 

 

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ του Γιώργου Πανόπουλου

Επιμέλεια: Εύα Φωτεινιά

Παραγωγή εικονογράφησης εξωφύλλου: Δημήτρης Κορμπάς

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Ελίνα Παυλιδάκη  
 

Για την εξέλιξη και την πορεία του βιβλίου μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα κάνοντας like και στη σελίδα μας στο facebook:

https://facebook.com/profile.php?id=658844804230067

 

το παρόν έργο συνιστά προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας και προστατεύεται από το ελληνικό δίκαιο με το Ν2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Επομένως απαγορεύεται η οποιαδήποτε αναπαραγωγή του κειμένου με οποιοδήποτε μέσο χωρίς τη γραπτή άδεια του δημιουργού. Παραχωρείται στην ιστοσελίδα www.literature.gr με σκοπό τη αποκλειστική πρώτη δημοσίευση και η όποια αναδημοσίευση του κειμένου στο διαδίκτυο επιβάλλει να αναφέρει  την πηγή της συγκεκριμένης και μόνο ιστοσελίδας.. ως δημιουργός δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν παραιτούμαι του δικαιώματός μου της κατόπιν έντυπης και ηλεκτρονικής έκδοσης.

5,740 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Alexander Soderberg_Metaixmio
Το Literature.gr προτείνει: «Ο Άλλος Γιος» , του Alexander Soderberg

Στην έκθεση βιβλίου της Φρανκφούρτης το 2011, πριν ακόμη εκδοθεί το πρώτο μέρος της, η τριλογία της Σοφί Μπρίνκμαν έγινε...

Close