Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ (κεφάλαιο 35), του Γιώργου Πανόπουλου

By  |  0 Comments

«Και μη σας φαίνεται παράξενο. Γιατί κι ο ίδιος ο σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός.

Δεν είναι λοιπόν μεγάλο πράγμα όταν και οι υπηρέτες του σατανά μεταμφιέζονται σε υπηρέτες της δικαιοσύνης.

Το τέλος τους θα είναι ανάλογο με τα έργα τους.

Σας επαναλαμβάνω. Μη με θεωρήσει κανείς ανόητο.

Αν όμως δε γίνεται αλλιώς, πάρτε με για ανόητο ώστε να καυχηθώ κι εγώ για λίγο.»  (Επιστολή Β‘ προς Κορινθίους, κεφ.11, 14-16.)

 

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΠΕΜΠΤΟ

 

Δεν ήταν σε καμία περίπτωση μία φυσιολογική ανάκριση, ούτε τύποις ούτε ουσίαν. Δυο άνδρες, ύστερα από εντολή του αρχηγού της αστυνομίας, έφτασαν στο σπίτι της Λένας και την ανάγκασαν να τους ακολουθήσει. Η Λένα δεν είχε φανταστεί αυτή την εξέλιξη. Όταν ένας άνθρωπος για κάποιο λόγο βρεθεί να παραβιάζει για μία φορά το νόμο και βγει αλώβητος από αυτήν την πράξη, τότε του φαίνεται εύκολο το να παίξει ξανά στο περιθώριο. Η Λένα σκότωσε για να γλιτώσει ένα βασανιστήριο και κάποιος τη βοήθησε να τη γλιτώσει. Η φωτεινή οδός για τη σωτηρία της ήταν μια παράνομη πράξη. Και τώρα πάλι, η ένδειξη για τη δικαίωση των ονείρων της ήταν άλλη μία. Καθόταν στο πίσω μέρος του περιπολικού και αισθανόταν όμορφα. Η ζωή τής άνοιγε ένα ακόμα καλό χαρτί κι αυτή κρατούσε όλους τους άσσους στα χέρια της. Ήταν σαν ένα σαρκοφάγο ζώο, πληγωμένο, έτοιμο να πάρει εκδίκηση. Δεν θα υπέκυπτε γιατί πολύ απλά δεν είχε να χάσει τίποτα.

Ο αρχηγός ανέλαβε προσωπικά μαζί με τον Μάρκο την ανάκριση. Μόλις την έφεραν στο γραφείο του της ανακοίνωσε τις κατηγορίες. Ήταν υπόλογη για πιθανή συνέργεια σε αρπαγή, απόκρυψη πληροφοριών και υπόθαλψη εγκληματία. Η Λένα δεν κλονίστηκε. Όταν έχεις υποστεί τόση σωματική βία, ένα κατεβατό από λέξεις δε σου λέει τίποτα. Πολλές φορές μάλιστα ούτε άλλο ένα ποσοστό βίας δε σε σοκάρει. Αψηφούσε τις κατηγορίες. Πίστευε ότι κάποια στιγμή ο Μάρκος θα υποχωρούσε στην πίεση του χρόνου. Αναρωτιόταν αν ο αρχηγός γνώριζε- γιατί αν γνώριζε, τα πράγματα δυσκόλευαν πολύ για εκείνη. Δεν την ένοιαζε για τη ζωή της Εύας. Ήταν ξεκάθαρο. Το μόνο που την ένοιαζε ήταν η δική της ευτυχία.

Ο Μάρκος, ο οποίος δεν ήταν αισιόδοξος για την έκβαση της ανάκρισης, δεν συμμετείχε τόσο ενεργά. Όταν πέρασε αρκετή ώρα σιωπής από τη Λένα, επιχείρησε να κάμψει την αντίστασή της παίζοντας το ρόλο του καλού αστυνομικού. Της υποσχέθηκε επιείκεια και κατανόηση. Αυτά του τα λόγια έκαναν το πρόσωπό της να σκληρύνει. Άρχισε τις απειλές. Τους προειδοποίησε ότι αν δεν την άφηναν ελεύθερη, θα έκανε μήνυση στο Μάρκο για επικίνδυνη σωματική βλάβη και θα διέσυρε με αυτόν τον τρόπο ολόκληρο το αστυνομικό σώμα. Οι εφημερίδες και τα κανάλια θα έκαναν πάρτυ με τον επίορκο αστυνόμο που χρησιμοποιεί βάναυσες και ξεπερασμένες απάνθρωπες μεθόδους προκειμένου να πείσει τους μάρτυρες να ομολογήσουν αυτά που θέλει. Ο Μάρκος δεν πίστευε στα αυτιά του. Η Λένα σοβαρολογούσε. Η γυναίκα αυτή, το μικρό ανυπεράσπιστο κορίτσι που κάποτε βοήθησε να μη ζήσει άλλον έναν εφιάλτη καταλήγοντας στη φυλακή, που για χάρη της έγινε συνένοχος και πάτησε τον όρκο του ως αστυνομικός, η ίδια γυναίκα τώρα σκόπευε στη διαπόμπευση του και ίσως γινόταν η αφορμή για να του ξηλώσουν τη στολή. Δεν ήταν απλά αχάριστη, αγνώμων και άδικη μαζί του. Ήταν εκδικητική.

 Ο αρχηγός στο άκουσμα αυτών των απειλών έγινε έξαλλος. Υποτίμησε τις προειδοποιήσεις της και της έβαλε τις φωνές. Της υπενθύμισε ότι αν άφηνε αυτήν την ιστορία θα ολοκληρωθεί, αν επέτρεπε δηλαδή στο Χάρη να δολοφονήσει την Εύα, θα ήταν συνεργός του και λίγη σημασία θα είχαν τότε τα λόγια της. Αν αύριο το πρωί ο Χάρης σκοτώσει αυτήν την αθώα γυναίκα, που κρατά αιχμάλωτη εδώ και τρεις ημέρες, εκείνη, που το γνωρίζει αυτό, θα είναι πια μια συνεργός και καμία αξιοπιστία δεν θα έχουν τα λόγια της.

Η Λένα άκουγε τις φωνές και δεν ένιωθε καμία συγκίνηση. Ήξερε. Έβλεπε το Μάρκο πώς κοιτούσε το ρολόι. Δεν παρακολουθούσε την ανάκριση αλλά μετρούσε αντίστροφα.

 

*****

Ο Αντρέας πήγε τη Στεφανία στο σπίτι της και αποδέχτηκε την πρόσκλησή της να ανέβει. Αφού μπήκαν του έβαλε ένα ποτό και γέμισε ένα ακόμα ποτήρι. Ήπιε μια γουλιά κι ύστερα του μίλησε:

«Μείνε εδώ απόψε. Δεν έχω κανέναν κι έχω ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον. Είμαι μόνη μου. Δεν ειδοποίησα τον πατέρα της Εύας. Μένει χρόνια στο Λονδίνο, το ξέρεις. Ήλπιζα ότι θα είχε αίσιο τέλος αυτή η υπόθεση. Τώρα οι ελπίδες μου έχουν εξανεμιστεί.»

Ο Αντρέας σάστισε με την επαναφορά της στην πραγματικότητα.

«Δεν είμαι τρελή, Αντρέα. Ξέρω ότι αυτή η νύχτα είναι η τελευταία της αδελφής μου. Δοκίμασα να δώσω τέλος στη ζωή μου και κατάλαβα ότι είναι πολύ δύσκολο αυτό. Θέλει εκτός από ψυχική αντοχή και πείρα. Έγω είχα το θάρρος αλλά μου έλειπε η εμπειρία. Δεν ξέρω πώς κρατάνε ένα όπλο σε στιγμές πανικού. Το βλέπεις στην τηλεόραση να γίνεται με τόση ευκολία και πιστεύεις πως μπορείς να το κάνεις κι εσύ. Όμως εκείνη την ώρα δεν είναι εύκολο να σκοπεύσεις τον εαυτό σου. Το χέρι μου έτρεμε. Οι χτύποι της καρδιάς μου κι ο ρυθμός της αναπνοής μου ήταν ακανόνιστοι. Δεν μπορούσα να υπολογίσω σωστά, να ζυγίσω στο χέρι μου το βάρος, και να αντισταθμίσω το κλότσημα ενός όπλου. Και απέτυχα! Ξέρεις, πρώτη φορά στη ζωή μου αποτυγχάνω. Πρώτη φορά βάζω κάτι στο μυαλό μου, νομίζω ότι το έχω μελετήσει τόσο καλά και τελικά δε γίνεται τίποτα. Πρώτη φορά ή μάλλον δεύτερη. Ήταν και τότε που βγήκα περιχαρής στις οθόνες των τηλεοπτικών δελτίων και ανήγγειλα τα ονόματα των συλληφθέντων της τρομοκρατικής οργάνωσης ενώ ένας από αυτούς ήταν αθώος.  Και τόσα χρόνια μετά αποδεικνύεται ότι έριξα τότε την πιο μακρόπνοη σφαίρα, μια σφαίρα που έμελλε να βρει και να χτυπήσει την Εύα, αυτό το άτυχο κορίτσι. Από τη γέννησή του αυτό το παιδί ήταν άτυχο. Θέλω να σου εκμυστηρευτώ κάτι. Λίγες ώρες πριν το τέλος θέλω να το βγάλω από μέσα μου. Η Εύα δεν είναι αδελφή μου».

 

*****

Ο Χριστόφορος περπάτησε αργά στο σαλόνι και πλησίασε την τζαμόπορτα. Κοίταξε τη σκοτεινιά, τις πολυκατοικίες απέναντι, τον άδειο δρόμο, ώσπου διέκρινε ένα κουρασμένο χλωμό φεγγάρι. Άκουσε τις ρόδες πίσω του να έρχονται. Χωρίς να γυρίσει να μίλησε στο Θεόφιλο:

«Σε όλους τους αιώνες της ανθρωπότητας αυτό κάθεται αγέρωχο και μας συντροφεύει. Λένε ότι όσοι λατρεύουν τη φύση, όσοι εξετάζουν να βρουν την αληθινή μας προέλευση και  όσοι ερευνούν το πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος, είναι ειδωλολάτρες. Όμως εγώ αναρωτιέμαι. Ποιος είναι αυτός που πιστεύει περισσότερο από αυτόν που αγωνιά και επιζητά να εμφυσήσει ακόμα περισσότερο στη δημιουργία του Θεού; Όλα γύρω μας τα έπλασε ο Κύριος, αυτή η παντοδύναμη μορφή που κυριαρχεί αιώνες τώρα και συντηρεί τις ισορροπίες. Ένας πάνσοφος Κύριος που έπλασε τα πάντα τόσο αρμονικά κι εμείς στιγματίζουμε όποιον ψάχνει την αλήθεια μέσα στη φύση. Η Ιερά Εξέταση απειλούσε το Γαλιλαίο γιατί ισχυριζόταν ότι η γη γυρίζει και σήμερα όλοι οι χριστιανοί το αποδέχονται χωρίς να έχουν αλλαξοπιστήσει γιατί δεν επηρεάζει ασφαλώς την ύπαρξη του Θεού. Βάζω στοίχημα ότι αν ακόμα υπήρχε Ιερά Εξέταση, θα έκαιγαν ζωντανό το Δαρβίνο που επικαλέστηκε ότι προερχόμαστε εξελικτικά από τους πιθήκους. Ούτε αυτό αναιρεί τα ιερά κείμενα και την ύπαρξη αυτού του πανάγαθου όντος. Αλλά η εκκλησία είναι άλλο ένα θρησκευτικό κατεστημένο, που φιλοδοξεί διακαώς να συγκρατεί τις μάζες με δόγματα και κανόνες κι όποιον πάει να διαταράξει αυτά τα στερεότυπα τον αποκηρύσσει. Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία. Είναι η μία και μοναδική αλήθεια. Κοίτα το φεγγάρι, αυτό το θείο δημιούργημα. Σίγουρα κάποτε ήταν πιο λαμπερό. Τώρα έχει χάσει αυτή τη λάμψη γιατί θωρεί όλες τις ανομίες μας επάνω στη φύση, στον άνθρωπο, που αποτελούν ύβρη προς το Θεό. Το βλέπω απόψε και χαίρομαι. Χαίρομαι γιατί ξέρω ότι θα προλάβει να σβήσει και δε θα δει το παιδί μου, το δικό μου δημιούργημα να σκοτώνει εν ψυχρώ ένα πλάσμα του Θεού.

Ο Θεόφιλος δάκρυσε στη θέαση αυτού του άντρα. Φανερά γερασμένος και με βαθιά χριστιανική συνείδηση, ντρεπόταν για τις πράξεις ενός άλλου ανθρώπου κι ένιωθε ένοχες που δεν μπόρεσε να τον νουθετήσει. Έμειναν σε αυτήν τη θέση αρκετά λεπτά. Μοιράστηκαν τη σιωπή και ένιωσαν συνένοχοι για ό,τι θα συνέβαινε την επόμενη μέρα. Προσευχήθηκαν μαζί κι ένιωσαν την παρουσία του Θεού να τους εφησυχάζει. Αυτοί οι δύο άντρες αναμφισβήτητα, πέρα από αμαρτίες και λάθη, είχαν στη ψυχή τους αγάπη. Κι όπου υπάρχει αγάπη, εκεί παρουσιάζεται και ο Θεός. Ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι.

 

*****

«Γιατί δε θες να μιλήσεις; Γιατί επιλέγεις να θάψεις τη ζωή σου σε ένα κελί φυλακής; Μίλα και σου υπόσχομαι εγώ, ο αρχηγός της ελληνικής αστυνομίας, ότι θα πέσεις στα μαλακά. Εκεί έξω ένα αθώο κορίτσι βρίσκεται αιχμάλωτο στα χέρια ενός αδίστακτου κακοποιού. Απειλεί να την σκοτώσει σε λίγες ώρες κι εσύ ξέρεις πού είναι αυτό το μέρος που την κρατάει. Μίλα να σωθείς κι εσύ, να σωθεί και η κοπέλα.»

Η Λένα καθόταν με σκυμμένο κεφάλι. Αναδεύτηκε στη θέση της όταν κάποιος χτύπησε την πόρτα και ζήτησε να μιλήσει για λίγο εμπιστευτικά στον αρχηγό. Εκείνος ζήτησε συγγνώμη για λίγο κι αποχώρησε. Μόλις ο ήχος από το κλείσιμο της πόρτας έδωσε τη θέση του στη σιωπή, αυτή η σιωπή έφτασε για άλλη μία φορά στα όριά του τον Μάρκο. Έβγαλε από την τσέπη του το υπηρεσιακό του περίστροφο και σημάδεψε τη Λένα στο κεφάλι.

«Εγώ σου χάρισα τη ζωή. Σε εμένα χρωστάς το ότι είσαι ελεύθερη, το ότι δεν καταδικάστηκες και δεν κλείστηκες στη φυλακή για έναν φόνο! Εγώ σου έδωσα τη ζωή, εγώ μπορώ να σου την πάρω κιόλας! Γι’ αυτό μίλα! Μίλα γιατί θα πατήσω τη σκανδάλη κι εσύ θα πεθάνεις πρώτα από την Εύα! Μίλα γιατί έτσι κι αλλιώς χωρίς αυτήν δεν έχω ζωή! Σε σκοτώνω αυτή τη στιγμή και τινάζω τα μυαλά μου στον αέρα! Σε λίγο ξημερώνει. Πες μου, πού την κρύβει αυτός ο άντρας; Πού την έχει;»

«Φίλησέ με…» ψιθύρισε.

Ο αρχηγός άνοιξε την πόρτα και ο Μάρκος πρόλαβε να ξαναβάλει το όπλο στην τσέπη του.

 

*****

Ο Αντρέας παρακολουθούσε αποσβολωμένος την εκ βαθέων εξομολόγηση της Στεφανίας. Δεν τη θεωρούσε μια απλή συνάδελφο. Τόσα χρόνια η σχέση τους λόγω βεβαρυμμένου φόρτου εργασίας επικεντρωνόταν σε επαγγελματικό επίπεδο αλλά την ένιωθε φίλη του και αυτό το μικρό κορίτσι το συμπαθούσε. Την άφησε να του τα πει όλα.

«Ο πατέρας μου ήταν γιατρός, γυναικολόγος συγκεκριμένα. Πριν είκοσι δύο χρόνια ήρθε στην κλινική που δούλευε να ξεγεννήσει μια νεαρή κοπέλα. Ήταν ανήλικη. Είχε έρθει μόνη της. Η γέννα που είχε ήταν πολύ δύσκολη. Έκανε ένα κοριτσάκι, που δυστυχώς, για απροσδιόριστους τότε λόγους, έπασχε από ένα είδος μυασθένειας. Η μητέρα του μόλις γέννησε, εξαφανίστηκε. Τα στοιχεία που είχε δώσει στο νοσοκομείο ήταν ψεύτικα. Ο πατέρας μου περίμενε κάποιο διάστημα μήπως επιστρέψει αλλά μάταια. Έτσι, προκειμένου να μην οδηγηθεί αυτό το ανάπηρο κοριτσάκι σε ίδρυμα και για να έχει την καλύτερη περίθαλψη, αποφάσισαν με την μητέρα μου να το δηλώσουν στο ληξιαρχείο ως δικό τους παιδί. Αυτό το παιδί ήταν η Εύα. Η Εύα, που με τη βοήθεια των γονιών μου κατάφερε να ξεπεράσει το πρόβλημά της, κατάφερε να σταθεί στα πόδια της και να αφήσει στο παρελθόν την αναπηρία της. Λίγοι σήμερα γνωρίζουν ότι η Εύα δεν περπατούσε κάποτε. Και κανείς δεν ξέρει ότι αυτό το κορίτσι σώθηκε από μία μητέρα ανίκανη να το περιθάλψει. Τη μεγάλωσε η οικογένειά μου και τώρα ήρθε αυτός ο αλήτης, την άρπαξε και θα την σκοτώσει, Αντρέα. Θα την σκοτώσει, καταλαβαίνεις;»

Η Στεφανία ξέσπασε ξανά σε κλάματα κι έπεσε στην αγκαλιά του Αντρέα, ο οποίος προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει τις αποκαλύψεις της φίλης του.

 

*****

Ο άντρας που πέρασε το κατώφλι του σπιτιού του Χριστόφορου ήταν καλοντυμένος αν και έδειχνε ταλαιπωρημένος.

«Τι θα θέλατε τέτοια ώρα στο σπίτι μου;»

«Με συγχωρείτε για το ακατάλληλο της ώρας. Μόλις έφτασα με το αεροπλάνο από Αμερική. Είμαι φίλος του ανιψιού σας του Χάρη. Τον παίρνω στο κινητό αλλά δεν το σηκώνει. Είναι ανάγκη να μου δώσει τα κλειδιά του εξοχικού που του έχω δώσει για όσο καιρό θα λείπω στο εξωτερικό. Η μητέρα μου προχθές το βράδυ αρρώστησε ξαφνικά κι αναγκάστηκα να κάνω εσπευσμένα αυτό το μεγάλο ταξίδι. Δε μένουμε στην Αθήνα, ξέρετε. Με συγχωρείτε…»

Μια λάμψη φώτισε το μυαλό του Χριστόφορου.

«Δεν πειράζει, παιδί μου. Φαντάζομαι δεν έχεις δει ειδήσεις.»

«Όχι, έλειπα. Τώρα ήρθα. Γιατί; Τι συνέβη; Έχει πάθει τίποτα ο Χάρης;»

«Ο Χάρης;», μούγκρισε ειρωνικά «πες μου, παιδί μου, πού μένεις; Πού είναι το εξοχικό σου;»

 

 

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ του Γιώργου Πανόπουλου

Επιμέλεια: Εύα Φωτεινιά

Παραγωγή εικονογράφησης εξωφύλλου: Δημήτρης Κορμπάς

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Ελίνα Παυλιδάκη  
 

Για την εξέλιξη και την πορεία του βιβλίου μπορείτε να ενημερώνεστε άμεσα κάνοντας like και στη σελίδα μας στο facebook:

https://facebook.com/profile.php?id=658844804230067

 

το παρόν έργο συνιστά προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας και προστατεύεται από το ελληνικό δίκαιο με το Ν2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικών δικαιωμάτων. Επομένως απαγορεύεται η οποιαδήποτε αναπαραγωγή του κειμένου με οποιοδήποτε μέσο χωρίς τη γραπτή άδεια του δημιουργού. Παραχωρείται στην ιστοσελίδα www.literature.gr με σκοπό τη αποκλειστική πρώτη δημοσίευση και η όποια αναδημοσίευση του κειμένου στο διαδίκτυο επιβάλλει να αναφέρει  την πηγή της συγκεκριμένης και μόνο ιστοσελίδας.. ως δημιουργός δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν παραιτούμαι του δικαιώματός μου της κατόπιν έντυπης και ηλεκτρονικής έκδοσης.

5,576 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Πίπη η Φακιδομύτη, ένα παιδί του πολέμου, της Αγλαΐας Παντελάκη

Όπως αναφέρει ο βιογράφος της, ο Δανός Jens Andersen, η Astrid Lindgren (1907-2002), από το σουηδικό Vimmerby των 3.000 ψυχών,...

Close