Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος απαντά στο Νέο Ερωτηματολόγιο του L

By  |  0 Comments

Σε ποιο έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας θα θέλατε να είχατε ζήσει;

Στο «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα» του Ιουλίου Βερν – το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο που διάβασα στη ζωή μου. Θα ήθελα όσο τίποτε να δειπνήσω με τον πλοίαρχο Νέμο, σε σερβίτσια με χαραγμένη την επιγραφή «Κινητόν εντός κινητού», και να κουβεντιάσω μαζί του για τις διαψεύσεις που μας εξορίζουν απ’ τον κόσμο και τις μοναχικές διαδρομές.
 

 

Με ποια από τα αντικείμενα που βρίσκονται πάνω στο γραφείο σας διατηρείτε μια φετιχιστική σχέση;

Με τα στιλό μου, φυσικά. Καθένα τους συνδέεται με μια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου, έτσι που να αποτελούν τους οδοδείκτες της προσωπικής μου διαδρομής.

  

Λαμβάνετε υπόψη σας τις κριτικές ή θεωρείτε ότι οι κριτικοί είναι ευνούχοι που μιλούν για την ερωτική πράξη;

Οι κριτικοί κάνουν τη δουλειά τους – όχι πάντα καλά. Οι συγγραφείς κάνουν επίσης τη δουλειά τους – όχι πάντα καλά. Συμβαίνει συχνά οι συγγραφείς να αερολογούν. Συμβαίνει επίσης συχνά η κριτική να φλυαρεί ή να μονολογεί. Μερικές φορές όμως η κριτική καταφέρνει να ανοίξει έναν γόνιμο διάλογο με το συγγραφικό έργο, να ανοίξει δρόμους ανάγνωσής του. Όταν γίνεται αυτό, προσπαθώ να κρατήσω τα αυτιά μου και τα μάτια μου ανοιχτά…

 

Μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις ή η σωστή λέξη είναι χιλιάδες εικόνες;

Υπάρχουν εικόνες που γεννούν χιλιάδες λέξεις όπως υπάρχουν και λέξεις που γεννούν χιλιάδες εικόνες. Μπορούμε να απολαμβάνουμε και τις μεν και τις δε χωρίς να μπούμε στη λογική χρηματιστηρίου αξιών.

                                               

Ποιον συγγραφέα θα χαστουκίζατε δημοσίως και ποιον θα φιλούσατε;

Δεν βλέπω για ποιον λόγο θα μπορούσα να χαστουκίσω δημοσίως κάποιον συγγραφέα. Ευχαρίστως θα επιχειρούσα να φιλήσω το χέρι πολλών για όσα πολύτιμα μου έχουν χαρίσει. Νομίζω όμως πως οι περισσότεροι από εκείνους που εκτιμώ δεν θα με άφηναν… Θα το τραβούσαν την κατάλληλη στιγμή.

 

Με ποια φράση δεν θα μπορούσατε ποτέ να ξεκινήσετε ένα έργο σας;

Ποτέ μην πεις ποτέ…

 

Αν ήσασταν ένα σημείο στίξης, ποιο θα ήταν αυτό;

Νομίζω τα αποσιωπητικά… Είναι αινιγματικά και ταυτοχρόνως περιεκτικά, αφήνουν τα πάντα ανοιχτά, δίνουν υποσχέσεις. Το εντελώς αντίθετο από την τελεία και παύλα.

 

Συνεχίστε τη φράση: Μου λείπει…

…ο χρόνος που απαιτείται για να υλοποιήσω τις ιδέες που συνωστίζονται στο μυαλό μου.

 

Ποιο είναι το μεγαλύτερο ψέμα που σας έχουν πει;

Ότι υπάρχει Θεός.

                                                                                                                                                                                               

Πότε θα γράψετε την αυτοβιογραφία σας;

Αν δεχτούμε ότι η βάση ΚΑΘΕ μυθοπλασίας είναι αυτοβιογραφική, τότε δεν κάνω άλλη δουλειά εδώ και πολλά χρόνια – κι ας μη φαίνεται πάντα. Μη με ρωτάτε όμως πότε θα την ολοκληρώσω… Ελπίζω αυτή η στιγμή να αργήσει πολύ.

       

L transparent

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε το 1963 στο Χαλάνδρι. Σπούδασε Τεχνολόγος Μηχανικός, εργάστηκε ένα φεγγάρι ως δημοσιογράφος, αλλά κατέληξε να γράφει σενάρια και βιβλία. Έχει γράψει σενάρια για τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες και διδάσκει σε σεμινάρια και σχολές κινηματογράφου. Έχει επίσης γράψει δύο συλλογές διηγημάτων και τέσσερα μυθιστορήματα. Το τελευταίο του βιβλίο είναι ο «Γραφικός χαρακτήρας» που κυκλοφόρησε έναν μόλις μήνα πριν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

grafikos xaraktiras

Μια συλλογή από 67 μικρές –έως μικροσκοπικές– ιστορίες, από εκείνες που ξεπηδούν απρόσκλητες καθώς ξεφυλλίζεις, ας πούμε, το άλμπουμ με τις οικογενειακές φωτογραφίες. Ιστορίες ασπρόμαυρες, αφού φαντάζουν κιόλας μακρινές, αν και ο απόηχός τους βρίσκει τρόπο να επιβιώνει, παρηγορητικός, μέσα στη βουή και την αντάρα.  Ιστορίες αληθινές, αν και αυτό έχει ίσως τη μικρότερη σημασία˙ το προσωπικό βίωμα δεν είναι παρά η αφορμή αυτών των ακαριαίων αφηγήσεων που ψηλαφούν το αποτύπωμα μιας εποχής, με αφετηρία τα μέσα της δεκαετίας του ’60.  Ιστορίες που μαρτυρούν πως το παρελθόν βρίσκει πάντα τρόπο να τρυπώνει ανάμεσα στα λόγια μας… Ιστορίες της μιας ανάσας, οι περισσότερες από τις οποίες θα μπορούσαν να διαβαστούν άνετα ακόμα κι ανάμεσα σε δυο σταθμούς του αθηναϊκού μετρό. 

 

359,367 total views, 2 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Ο μινιμαλιστικός κανιβαλισμός του Gesamtkunstwerk, της Αγλαΐας Παντελάκη

Στην αισθητική, ως Gesamtkunstwerk (= συνολικό έργο τέχνης) ορίζεται το καλλιτεχνικό έργο που προκύπτει από τον εν χώρω συγκερασμό και...

Close