Ρεαλιστικοί άξονες στο ελληνικό μυθιστόρημα, του Δημήτρη Σωτάκη

By  |  0 Comments

Μπορεί κανείς να ξεκινήσει με τη διαπίστωση ότι η λογοτεχνία του φανταστικού δεν ευδοκίμησε ποτέ στην Ελλάδα.

Είχε εκπροσώπους, όμως ποτέ δεν αναδείχθηκε σε ένα είδος δόκιμο και ευρύ, χωρίς αυτό να σημαίνει, από την άλλη, ότι δεν απέκτησε φανατικούς φίλους. Οι Έλληνες συγγραφείς εναρμονίζονταν πάντα με την προδιάθεση των Ελλήνων αναγνωστών, κινούνταν σε θεματικούς άξονες που ακουμπούσαν στην απόλυτη πραγματικότητα, έξυναν πληγές που σχετίζονταν με τις πολιτικές συνθήκες, τις πληγές του εμφυλίου, κι αν ακόμα παρέκκλιναν από αυτά, πάλι ο ρεαλισμός, σαν μια σφιχτή ίνα, ένα σκληρό απροσπέλαστο δέρμα, έστεκε ακλόνητος σε κάθε μυθιστορηματική μορφή.

Και για να το πάω λίγο παραπέρα, δεν πρόκειται ακριβώς, μόνο για ρεαλισμό, αλλά και για μία ψυχαναγκαστική ανάγκη για λύση ενός γρίφου, το μυθιστόρημα θα έπρεπε να αποδομηθεί  ηθικά, ικανοποιώντας το μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού ψυχισμού. Θα έλεγα ότι η ιδιοσυγκρασία του έθνους «απαιτεί» ένα είδος χειροπιαστού ρεαλισμού. Αντιλαμβάνεται συχνά ένα έργο, ως μία μαθηματική εξίσωση που αναζητά λύση, κι αν δεν τηρούνται αυτές οι παράμετροι, κάτι αρχίζει να μην ισορροπείται σωστά. Εδώ ανοίγει, βέβαια, μια ενδιαφέρουσα κουβέντα σχετικά με το πώς συγκεκριμένοι λαοί, ανάλογα με τον ψυχισμό και το ιστορικό παρελθόν τους, αντιδρούν σε συγκεκριμένες μορφές Τέχνης και εν προκειμένω στο μυθιστόρημα, πώς δηλαδή μορφοποιείται τελικά η αισθητική λαμβάνοντας υπόψη τον κοινωνικό ιστό, στον οποίον απευθύνεται ο συγγραφέας.

Η ελληνική μυθιστοριογραφική συγκομιδή μαρτυρά ότι το «φανταστικό» δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό, περισσότερο θα έλεγα, δε γίνεται αποδεκτό, μιας που ο μέσος αναγνώστης πασχίζει και αγωνιά να σχηματίσει μια εκλογικευμένη εικόνα για το βιβλίο που διαβάζει, να το «τακτοποιήσει» ψυχολογικά, οριοθετώντας εν τέλει τι μπορεί να σημαίνει μυθιστόρημα και ποιος ο ρόλος του αναγνώστη κατά τη διαδικασία της ίδιας της ανάγνωσης.

Το παράδοξο είναι ότι ακόμη και σήμερα, μια εποχή που έχουν γραφτεί και διαβαστεί τόσα έργα, αυτός ο συσχετισμός δεν έχει μετακινηθεί ιδιαίτερα, ο σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας αναζητά ρεαλιστικά μονοπάτια για να ξεδιπλώσει τις ιστορίες του, πατάει σε φαινομενικά στέρεες βάσεις, αναπαράγοντας μυθοπλαστικές φόρμες, ως ένα ιδιότυπο έργο ανακύκλωσης ύφους, αφήνοντας τη λογοτεχνία του φανταστικού να μάχεται σε μια δύσκολη αρένα.

114,946 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Εφιάλτες & Παραμύθια Rumpelstiltskin από τον Αντώνη Τουμανίδη

  Φλόγες,             φλόγες που δυνάμωναν και μετέτρεπαν τη χωρίς αστέρια νύχτα σε μέρα.             Τη στιγμή που οι φλόγες...

Close