Σταφύλια που οργίζονται ακόμα, του Γιώργου Πανόπουλου

By  |  0 Comments

 

Ένα λογοτεχνικό θαύμα που συντελέστη από τον Τζον Στάιμπεκ με κάνει να αναλογίζομαι πόσες εποχές και κοινωνικές αναταραχές μπορούν να απεικονίζονται σε ένα βιβλίο καθώς και να αναθυμάμαι τη μεγάλη φράση του επαναστάτη Μάρτιν Λουθερ Κινγκ: «πόσες γενιές ακόμα πρέπει να περάσουν για να ζήσουμε ακόμα ελεύθεροι».

Η Ελλάδα σήμερα μαστίζεται από τη δική της κρίση συμπορευόμενη με μια ανάλγητη Ευρώπη όπως η Αμερική του 30 που περιγράφεται στα Σταφύλια της οργής του Τζον Στάιμπεκ. Και για άλλη μια φορά η λογοτεχνία έρχεται προπομπός να δώσει τη δική της απάντηση στα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα. Οι διαχρονικές αξίες παραμένουν. Αντηχούν σε κάθε επίπεδο και κρύβονται στις καθημερινές απλές πράξεις. Το ερώτημα ανακύπτει επιτακτικό διαρκώς: πόσες εξαρτήσεις μας έχουν επιβάλλει και πόσες επιβάλλαμε από μόνοι μας στον εαυτό μας;

Μετανάστες που βιώνουν την περιφρόνηση και τον διωγμό εξαιτίας μιας μοίρας που δεν επέλεξαν αναζητούν την καλοσύνη και την μέριμνα από το ψυχρό απρόσωπο κράτος και τους ξένους θεωρητικά ανθρώπους. Φτωχοί που εκδιώχθηκαν για χάρη της συσσώρευσης του πλούτου στους ολίγους επαιτούν για ένα κομμάτι ψωμί άλλες καπιταλιστικές εταιρείες. Εξαρτημένοι είναι όλοι σε ό,τι κατασκεύασαν είτε οι ίδιοι είτε οι άλλοι αλλά όπως και να’ χει, το κατασκεύασαν άνθρωποι.

Αυτό είναι και το πιο συγκλονιστικό μήνυμα του βιβλίου που καρδιοχτυπά στη σημερινή αιμορραγούσα κοινωνία. Ό,τι δημιούργησε ο άνθρωπος με αλαζονεία και ματαιοδοξία, τον εξουσίασε τελικά και τον έκανε μίζερο. Φτάσαμε να μας κυβερνούν οι τράπεζες- ανθρώποι απλούς, τραπεζίτες, κράτη, ηπείρους, τον κόσμο ολόκληρο. Κτήρια και συστήματα πλασμένα από το ανθρώπινο χέρι στράφηκαν εναντίον του.

Κι η λύση είναι μία: ενότητα κι αλτρουισμός. Η συμπόνια και η αλληλοϋποστήριξη ενυπάρχει ανάμεσά μας.

Η φτωχή γυναίκα στο βιβλίο βρήκε κατανόηση από έναν άλλο φτωχό άνθρωπο, ο πεινασμένος στρατιώτης από τη χαροκαμένη μάνα ενώ μια ολόκληρη κοινότητα επιβίωνε με τον αλληλοσεβασμό.

Γιατί όσα συστήματα και να εφεύρει ο άνθρωπος αν δεν υπάρχει πίστη στις ανώτερες ιδέες καταλήγει υπόδουλος. Όταν εργάζεσαι μόνος σου, όταν εργάζεσαι για το προσωπικό σου συμφέρον κι όταν αναμένεις λύσεις από ουδέτερα αντικείμενα, τότε εργάζεσαι για την καταδίκη σου και δεν το γνωρίζεις. Ο πλούτος κι η εξουσία είναι οι μάταιες έννοιες που στρέφουν το άτομο εναντίον της υπόλοιπης ανθρωπότητας αφού τον εγκαθιστούν εγωκεντρικό είδωλο κι είναι ανόητος όποιος πιστεύει ότι η εγωκενταρία του θα του επιτρέψει να ρίξει το βλέμμα γύρω του κι ακόμα πιο ανόητος όποιος θελήσει να τον μιμηθεί.

131,303 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Stoforos cover
«Ένα παιδί, αναγνωρίζει συχνά πότε ο βασιλιάς είναι γυμνός. » Ο Κώστας Στοφόρος σε μια συνέντευξη στο Literature.gr

Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για να προλογίσουν  τον Κώστα Στοφόρο.  Δημοσιογράφος στο επάγγελμα, έχει συνεργαστεί με περιοδικά για γονείς, έχει...

Close