«Χιονισμένος μαυροπίνακας», κυκλοφόρησε η νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Καριώτη

By  |  0 Comments

Κάθομαι στ’ αυγά μου και κλωσάω. Μα το μολύβι, επίγονος του Ευρυσθέα, με προκαλεί φιλάρεσκα: «Γράψε κάτι». Τσιμπάω εγώ και γράφω κάτι. Γίνεται δύο κάτι, μετά… Αποικία από πεταλίδες σε ηλικία αναπαραγωγής, κατακλύζουν οι λέξεις το χαρτί. «Κόψε κάτι» λες «πολυλογείς». Μάταια. Λερναία Ύδρα οι λέξεις. Μία κόβεις δύο φυτρώνουν. Να, το ένα ποίημα, να, το άλλο. Να, το βιβλίο που περιμένει καρτερικά να διαβαστεί, να ξεγελάσει εφήμερα τη λήθη. Σε σας εναποθέτει τις ελπίδες του.

Γιώργος Καριώτης 

 

Η ΒΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΝΗ

Μια παύλα χωρίζει

την αρχή από το τέλος.

Τελεία παύλα, τελεία παύλα παύλα

το άλφα και το ωμέγα μας.

Ανάμεσά τους ατάκτως

συγκροτημένες τελείες και παύλες

επίγονοι σφηνοειδούς γραφής

αποκρυπτογραφημένες με φωτιές

με φανάρια

με ταμ ταμ.

Μια παύλα μόνο

μεταμφιέζει ασύρματα

όλη τη διαδρομή μας.

Σε φως, σε σκότος

σε ήχους, σε σιωπή

σε τούφες καπνού

σε μια διάτρητη

αποκριάτικη κορδέλα.  

 

 

ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΙΝΟΚΙΟ

Μεγάλες ψεύτικες μύτες

μικρές πικρές αλήθειες.

Μεγάλα ασύστολα ψέματα

μικρά υπάκουα αυτιά.

Δυο ξυλουργοί

διακοσμούν τη ζωή μας

με σκαρπέλα, ράσπες και ροκάνια

τη σκαλίζουν μέχρι

να μας βγει το λάδι.

Ο ένας μετεμψύχωσε μια κούκλα

που μας πείθει με τη συναίνεσή μας

με γαλιφιές

και παραμύθια.

Ο άλλος μια θρησκεία

που μας πείθει με το ζόρι

με θαύματα

και την ιερά εξέταση.

Γέννηση, βάπτιση, θάνατος, ανάσταση

και πάλι από την αρχή.

Ψευδόμαστε αληθώς

εις τους αιώνας των αιώνων.

ΑΜΗΝ.

 

ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ

Πάσχισα να ζωγραφίσω το σεληνόφως.

Η σονάτα σε ντο δίεση ελάσσονα του Μπετόβεν

με τις ποιητικές ενοχές της

τα καταφέρνει καλύτερα.

Προσπάθησα να πονέσω το παριανό μάρμαρο

χαρίζοντάς του τις πλαστικές καμπύλες

του κορμιού σου.

Η τρομπέτα του Μάιλς τα καταφέρνει καλύτερα

ναυαγισμένη στον δώριο τρόπο

των μουσικών της ατοπημάτων.

Αποπειράθηκα να σκηνοθετήσω

τις παλινδρομικές αμφιθυμίες μου.

Οι μιγαδικές συναρτήσεις

θα τα κατάφερναν καλύτερα

αρκεί να με καταλάβαιναν.

Δεν το ’βαλα κάτω όμως.

Είπα να κολυμπήσω στη θάλασσα

μα πνίγηκα

σε μια απλή χημική ένωση. 

 

  

 

  

 

Ο Γιώργος Καριώτης γεννήθηκε στη Φρεαττύδα. Μεγάλωσε στην Κυψέλη. Ζει στον Χολαργό και στους Ζάρακες της Εύβοιας. Ταξιδεύει αλλού όσο πιο συχνά μπορεί. Σπούδασε οικονομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και γεωγραφία του αγροτικού χώρου στο πανεπιστήμιο του Montpellier. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Από μία οπτική γωνία(ιδιωτική έκδοση 1998), Άνυδρη θάλασσα (το ανώνυμο βιβλίο 2015). Ποιήματα από την Άνυδρη θάλασσα έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και κυκλοφορούν με τον τίτλο Waterless sea (το ανώνυμο βιβλίο 2017). Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη μουσική.

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Για το σκοτεινό διαμάντι του Μαρκήσιου ντε Σαντ, γράφει ο Χρήστος Χ. Θεοφιλάτος [Οι 120 μέρες των Σοδόμων]

Αν η "Φιλοσοφία του Μπουντουάρ" δεν είναι παρά ένας χλιαρός και υποτονικός προθάλαμος για αρχαρίους προκειμένου να εισέλθει κανείς στο...

Close