Δραπετεύοντας από τον Κήπο της Εδέμ: ένας μύθος… αλλιώς, της Σωτηρίας Γεωργαντή  

By  |  0 Comments

Ο κήπος της Εδέμ σαν ιδέα φέρνει αμέσως στον νου τον ονειρεμένο τόπο από τον οποίο τόσο σκληρά εξορίστηκε ο Άνθρωπος, τον τόπο εκείνο στον οποίο λαχταρά να επιστρέψει.

Μια στιγμή αδυναμίας ήταν αρκετή για να καταδικάσει τους Πρωτόπλαστους στη σκληρή δουλειά για τον επιούσιο, στα βάσανα της γέννας και στον τρόμο του θανάτου, λέει ο μύθος. Όλα έξω και πέρα απ’ τον Παράδεισο ζοφερά, μια διαρκής πάλη για την επιστροφή και ο πειρασμός, ο Όφις ο πονηρός, υπεύθυνος για όλα τα δεινά.

Μυστηριωδώς όμως, ακόμα και το απόλυτο αρχέτυπο της γαλήνιας και ευτυχισμένης ύπαρξης μπορεί να ερμηνευτεί εντελώς διαφορετικά. Η ατάραχη ηρεμία, η απόλυτη σιγή, η αιωνιότητα η ίδια, όσο ελκυστικές κι αν μοιάζουν, δεν παύουν να επισύρουν πολύ συγκεκριμένες συνέπειες. Η αιωνιότητα σημαίνει και στασιμότητα, η σιγή μεταφράζεται και σε απουσία σκέψης επειδή όλα τα ερωτήματα είναι ήδη απαντημένα, η ηρεμία γίνεται αντιληπτή και ως έλλειψη κάθε ζωογόνου σπινθήρα.

Το μήλον της Έριδος; Το μήλο στο Δέντρο της Γνώσης, το οποίο δεν πρέπει να φαγωθεί ό,τι και να γίνει – ο μοναδικός περιορισμός που έβαλε ο, φιλεύσπλαχνος και στοργικός κατά τα άλλα, πατέρας-Θεός. Γιατί όμως να μπει περιορισμός, στη Γνώση μάλιστα, από κάποια φιγούρα εξουσίας, ή ανώτερη αρχή; Όσο κι αν μια τέτοια αρχή διατυμπανίζει ότι απόλυτη προτεραιότητα είναι “το καλό” του περιοριζόμενου, η αλήθεια είναι ότι, συνήθως, πάνω απ’ όλα αξιολογείται η διατήρηση του status quo. Όταν τηρούνται κατά γράμμα οι ρητοί ή σιωπηροί κανόνες μιας τέτοιας συνύπαρξης υπάρχει μια βαθιά ανακούφιση, μια ανομολόγητη ικανοποίηση ότι τα πράγματα “βαίνουν καλώς”, έτσι όπως τα συμφωνήσαμε, έτσι όπως τα περιμέναμε. Δεν δημιουργείται κανένας κίνδυνος, δεν διακυβεύεται καμιά ισορροπία. Όταν όμως γίνει η υπέρβαση –ή η παραβίαση– ξαφνικά η τράπουλα ανακατεύεται. Εξαίφνης το κοντέρ μηδενίζεται, τα δεδομένα ανατρέπονται και δίνεται μια πολύτιμη ευκαιρία να μετρηθεί αν αλήθεια αυτό που έμοιαζε με αξιοζήλευτο επίτευγμα δεν ήταν άλλη μια φυλακή, άλλη μια θηλιά στον λαιμό.

Ο μοναδικός τρόπος να αναμετρηθεί κανείς με τη διάλυση των ψευδαισθήσεών του είναι να τολμήσει να δαγκώσει το μήλο. Το αντάλλαγμα θα είναι πόνος, δάκρυα, αγωνία, κι ένα έδαφος που κουνιέται κάτω από τα πόδια του. Θελκτική περιγραφή; Μάλλον όχι, αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Μαζί με την ψυχή στα δόντια έρχεται και η συνειδητότητα, η υποδόρια εκείνη γνώση ότι η ζωή είναι πολύ όμορφη για να την περιορίζουμε μέσα σ’ έναν παράδεισο.

“Θα πενθώ πάντα –μ’ ακούς;– για  σένα, / μόνος στον Παράδεισο” σπαράζει ο Οδυσσέας Ελύτης στο Μονόγραμμα.

Υπάρχουν όμως τόποι και πέρα απ’ αυτόν.

36,191 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Mουσικό καλοκαιρινό party στο Le Grand Balcon με Live show από τον Αδάμ Τσαρούχη

To St. George Lycabettus διοργανώνει ένα μουσικό καλοκαιρινό party την Πέμπτη 3 Ιούλιου στο Le Grand Balcon με Live show...

Close