Εγώ άφησα στον άνθρωπο την Ποίηση, της Αναστασίας Δημητροπούλου

By  |  0 Comments

«Τι κι αν η μελαγχολία με καταδίκασε να φύγω;

Εγώ άφησα στον άνθρωπο την Ποίηση

Κι εκείνη την καταδίκασα στις αξημέρωτες νύχτες της ζωής…»

 Αναστασία Δημητροπούλου 

separator

Ενός λεπτού υπόθεση ο ψόγος, μαστίγιο που πέφτει πάνω σ’ αυτούς που φεύγουν δίχως εξηγήσεις. Το έχει τούτο το χαρακτηριστικό η κοινωνία μας όταν κάτι απέχει από τη σφαίρα της διάνοιάς της. Μέμφεται και λοιδορεί όσα παιδιά της δε μοιάζουν με τα άλλα. Τα απομονώνει, τα εγκλωβίζει στο σκοτάδι μιας αόρατης ντροπής, τούς στιγματίζει το μέτωπο με στερεότυπα και προκαταλήψεις, με ψεύδη και παρανοήσεις. Κι εκείνα όλο κι απογοητεύονται απο την ψυχρή της στάση, απο τον δικό της άδικο κολασμό. Προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις να καταδείξουν τα λάθη της, με φωνές που αναμετριούνται με τα ντουβάρια της αναλγησίας και τις φωτιές της υποκρισίας. Μέχρι που το μυαλό συνειδητοποιεί πως τούτη η μέγαιρα ποτέ της δεν θα αλλάξει, θα διαβαίνει στους αιώνες με το πιο βολικό της προσωπείο. Αλλά ως ύστατη τιμή, τα παραπονεμένα τέκνα της τής κληροδοτούν ένα κομμάτι τους προσωπικό, ίσως το πιο σημαντικό απο όλα. Αυτό το κομμάτι που πάντα θα έχει το όνομά τους.

Έτσι κι ο Κώστας Καρυωτάκης, η σπουδαιότερη ποιητική φωνή της γενιάς του ’20. Ασυμβίβαστος κι επαναστάτης, ευαίσθητος και καυστικός με τα γεγονότα και τις νοοτροπίες που συνόδευσαν την εποχή του, κι ίσως ακόμη να τη συνοδεύουν, στην ποίηση βρίσκει το καταφύγιο που όλοι φθονούν και ταυτόχρονα ελάχιστοι καταφέρνουν να απαντήσουν. Τον απασχολούν ο πόνος της ψυχής, κάθε ψυχολογική δοκιμασία του ανθρώπου, ο έρωτας, η ζωή, ο θάνατος και τα ανεκπλήρωτα όνειρα. Δε δέχεται να βρει τη θέση του ανάμεσα σε πλάσματα που έχουν λησμονήσει την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά τους. Σε καιρούς όπου η πατρίδα του αλλάζει χέρια δικτατόρων και βασιλεύει ο υλισμός που καθόλου δεν τον αγγίζει, είναι εκείνο το κοινωνικά ενσυνείδητο πνεύμα με την οξυδέρκεια μα και το θάρρος του, που γράφει τις απόψεις του και γνέφει σα ναυαγός απο το νησί της ποίησης και όλοι τον περιφρονούν. Ήταν ένας δραστήριος άνθρωπος που όμως έπεσε στο βούρκο της εξουσίας που τόσο στηλίτευσε στην τέχνη του, ανυπεράσπιστο και τρομαγμένο θύμα εκβιασμών, πολιτικών διώξεων, αλλεπάλληλων μεταθέσεων ως δημόσιος υπάλληλος, αλλά κι ανίατα λαβωμένος απο την αθλιότερη ασθένεια της εποχής του. Η σύφιλη ήταν όνειδος για όποιον έπασχε, και εκείνος δεν θα άντεχε να την πολεμήσει ως το τέλος. Δεν θα συγχωρούσε στον εαυτό του το σφάλμα μιας νύχτας, κι ως συνέπεια την απώλεια του λογικού, και μαζί της ποιητικής του ικανότητας. Αν κάποιος θέλει ακόμη να τον χαρακτηρίσει μελαγχολικό, λανθάνει. Ήταν ένα δυναμικό και περήφανο ον. Ξέμεινε όμως απο επιλογές. Κι αν για τον Νίτσε, αποτελεί τέχνη το να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή, τότε ο Καρυωτάκης πάλι έπραξε εντέχνως.

Στις 21 Ιουλίου 1928, έχοντας πιεί την τελευταία του βυσσινάδα κι έχοντας συντάξει την επιστολή του θανάτου του, στις τέσσερις το μεσημέρι και σε ηλικία μόλις 32 ετών, γέρνει αποφασιστικά στη σκιά ενός ευκάληπτου και βρίσκει τη γαλήνη με μια σφαίρα στην καρδιά ο ποιητής. Έτσι γράφει η αναμνηστική μαρμάρινη επιγραφή που υπάρχει τοποθετημένη στο σημείο. Κι έτσι να είναι τελικά. Όμως, αν τού δινόταν η στερνή ευκαιρία να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι στους επικριτές του, ίσως να τους κοιτούσε ευθεία στα μάτια, και να τους έλεγε πως δεν έφταιξε η μελαγχολία που τού χρέωσαν, αλλά η ανάγκη του να αποδεσμευτεί από όσα τον βάρυναν, αφήνοντας πίσω του μια βαριά, ανεκτίμητη κληρονομιά: την Ποίησή του. 

55,479 total views, 2 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Λίγο μετά το παρελθόν, της Λίνας Πανταλέων

  «Δεν υπάρχει αρχή. Κάθε ιστορία αρχίζει με τη φράση “Όσα έγιναν μέχρι τώρα”, και αποτελεί συνέχεια, ακόμη και όταν τιτλοφορείται:...

Close