Η φωτεινή εκδίκηση της Ποίησης, της Τέσυς Μπάιλα

By  |  0 Comments

Γιώργος Λίλλης:«Η δική μου εκδίκηση είναι το χαμένο σας φως». 

Τον Γίωργο Λίλλη τον γνώρισα από το μυθιστόρημά του «Ίχνη στο χιόνι», στο οποίο αυτό που κυρίως διακρινόταν ήταν η αγωνία του συγγραφέα να αναζητήσει απαντήσεις για θέματα σημαντικά που για δεκαετίες είχαν καταδυναστεύσει την ελληνική κοινωνία.

Στο ποιητικό του έργο «Μικρή Διαθήκη», που κυκλοφορεί από τις εκδ. Περισπωμένη, αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να αφήσει στις επόμενες γενιές ό,τι εκείνος θεωρεί εξαιρετικό και για το λόγο αυτό αξιομνημόνευτο. Συναισθανόμενος την ανάγκη αυτή, πλάθει με τον ποιητικό του λόγο ένα αφηγητικό σύμπαν και εντάσσει μέσα σ’ αυτό όλα όσα ο ίδιος προσλαμβάνει με τις αισθήσεις του. Και καθώς πρέπει κανείς να παλέψει με ό,τι τον βασανίζει για να φτάσει στο σημείο αυτό, ο ίδιος ο ποιητής δηλώνει ξεκάθαρα, «με δυνατή φωνή ενάντια στην επιβεβλημένη σιωπή» πως: «Σηκώνω τα χέρι προς το ανύπαρκτο πλήθος και το ασπάζομαι. Να εκτεθώ να παλέψω να γίνω ένα με τις αβεβαιότητές μου».

Όλα όσα αντιτάσσονται στην ποιητική του συνείδηση καταγράφονται χωρίς εξάρσεις αλλά με ένα ισορροπημένο λυρισμό που συνδιαλέγεται με τη φιλοσοφία και τη νόηση. Ο λόγος του αναζητεί «στα ξεχασμένα του ήλιου μονοπάτια» να βρει το δικό του δρόμο, για να φτάσει πιο γρήγορα στη νόηση του αναγνώστη και να γίνει βίωμα αφού: «η σκέψη έχει ως εμπόδιο την εμπειρία, τα λόγια παραμένουν λόγια».

Ο Γιώργος Λίλλης γράφει σε μια γλώσσα τρυφερή, αισθαντικής ηχητικής, μια γλώσσα μουσικά συνταιριασμένη, που ρέει δίνοντας εικόνα και φωνή στις αισθήσεις. Ο Άγγλος φιλόσοφος Μπράντλευ έλεγε ότι: «Η ποίηση μας δημιουργεί την εντύπωση, όχι πως ανακαλύψαμε κάτι καινούργιο, αλλά πως θυμηθήκαμε κάτι που είχαμε ξεχάσει». Με τη λογική αυτή ο Γιώργος Λίλλης καταγράφει σε μια τολμηρή διαδικασία «την αθώρητη μέσα του θάλασσα» και όλα όσα έχει σηματοδοτήσει αυτό το υγρό στοιχείο στον ελληνικό πολιτισμό και ζητά να τοποθετηθεί «στο σημείο εκείνο όπου θα μπορέσει να αντικρίσει το μεγαλείο του απέραντου». Άλλωστε «το αηδόνι υποσχέθηκε να νικήσει τον αετό» και η δύναμη της Ποίησης είναι ικανή να νικήσει την απελπισία αυτού του κόσμου.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να στρέψει το βλέμμα του ο ποιητής προς την ύλη και το «αρρωστημένο φως, το ακρωτηριασμένο» να λάμψει εκ νέου και να επαναφέρει τα πράγματα στις ανθρώπινες, πιο διαυγείς διαστάσεις τους.

Ο αιώνιος συμβολισμός της Ελλάδας ως ιδέας πολιτισμού αλλά και ως τόπος γίνεται το πεδίο εκείνο μέσα στο οποίο ο Λίλλης ανιχνεύει τη μεσογειακή ταυτότητα του φωτός και αναζητά «τις διαστάσεις ενός αληθινού προσώπου» για να φτάσει μέσα από αυτό στην «αναστήλωση ενός απολεσθέντος παραδείσου». «Σε τραγουδά ένα τζιτζίκι, σ’ αφουγκράζεται το αίμα μου σ’ ένα δωμάτιο κοχύλια και κλειστά παραθυρόφυλλα» γράφει ο Γιώργος Λίλλης και αποδεικνύει με αυτό τον τρόπο ότι ο Ποιητής, ως οφείλει, στέκεται απέναντι στη μεσογειακή νοσταλγία με τις αισθήσεις σε εγρήγορση και συναισθάνεται κάθε ανεπαίσθητο συριγμό. Η φωνή του παίρνει το χρώμα τους και το χαμένο τους φως. Και αποτελεί την προσωπική του εκδίκηση: «Η δική μου εκδίκηση είναι το χαμένο σας φως». Έτσι από το αρχικό στάδιο κατά το οποίο αναρωτιέται: «Είναι εφικτό Να είμαι ποιητής προστατεύοντας τόση ύλη;» ο Γιώργος Λίλλης επιμένοντας ποιητικά σε μια εποχή που η Ποίηση έχει εξοστρακιστεί εκδοτικά βρίσκει τις απαντήσεις και μας υπόσχεται σε μια εξαιρετική ποιητική συλλογή πως: «Το αντίδοτο είναι η ίδια μας η παρουσία.Η ασχήμια μπορεί να λεηλατηθεί»

Mikri-Diathiki

Γιώργος Λίλλης, «Μικρή Διαθήκη», εκδ. Περισπωμένη

18,735 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Οι Σκιές Συνεννοούνται Αιωνίως, του Γιάννη Αντιόχου

[…] τα κοστούμια που από τα είκοσι έξι μου φορούσα, ακόμη για να πάω ντάλα καλοκαίρι καθημερινές στο περίπτερο, στην...

Close