Η μικρή διάσταση μιας μεγάλης αφήγησης, γράφει η Τέσυ Μπάιλα [ Τσότσηγια & Ω’μ, Μιχάλης Μακρόπουλος, εκδ. Κίχλη]

By  |  0 Comments

Η λογοτεχνική δραστηριότητα του Μιχάλη Μακρόπουλου είναι γνωστή και κινείται σε κάθε είδος αφού έχει ασχοληθεί με μεταφράσεις εξαιρετικών συγγραφέων– ενδεικτικά αναφέρω τους Μπέλοου, Φιτζέραλντ, Κίνγκ, Καπότε, Χέμινγουεϊ—έχει γράψει βιβλία για ενήλικες αλλά και παιδιά και ασκεί βιβλιοκριτική σε έγκυρα περιοδικά. Το τελευταίο του βιβλίο με τον ιδιότυπο τίτλο «Τσότσηγια & Ω’μ», που κυκλοφορεί σε μια εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση από τις εκδ. Κίχλη, περιλαμβάνει δύο νουβέλες ενδεικτικές της ποιότητας του στην τέχνη του λόγου, οι οποίες θα εντυπωθούν στον αναγνώστη τόσο λόγω της θεματικής τους όσο και της εκλεπτυσμένης λογοτεχνικής γλώσσας που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να τις αποδώσει.

Στην πρώτη νουβέλα πρωταγωνιστεί η ανάγκη της φυγής από μια επώδυνη κατάσταση μέσω της μητρότητας. Μια γυναίκα φοβισμένη και αδύναμη, η Κατερίνα από τους Άγιους Σαράντα, βρίσκεται παντρεμένη με έναν τυραννικό άντρα και αναγκάζεται να υφίσταται τη βίαιη οργή του. Μια ανάγκη διαφυγής από τη μίζερη πραγματικότητα της ζωής της την αναγκάζει να αποκρύψει την εγκυμοσύνη της και τη γέννηση του παιδιού της.

Μέχρι εδώ η ιστορία μοιάζει συνηθισμένη. Πολύ γρήγορα το μαγικό στοιχείο του βιβλίου θα εισαχθεί σταδιακά στο πρόσωπο της μικροσκοπικής κόρης που θα γεννηθεί και το ενδιαφέρον θα κινηθεί μέσα σε ένα καλά σχεδιασμένο αφηγηματικό κόσμο, τον οποίο δημιουργεί η Κατερίνα και στον οποίο ζουν και κινούνται μάνα και κόρη. Η στέρηση της ελευθερίας, η φοβισμένη καθημερινότητα, ένα απροσπέλαστο όριο οριζόντων που αυτοθέλητα περιορίζει τη ζωή τους γίνονται η προσωπική οδός των δύο γυναικών στην πορεία προς την επιβίωση.

Ταυτόχρονα όμως η νουβέλα αυτή αποτελεί έναν ύμνο στη διαφορετικότητα και στην ανάγκη της αφοσίωσης ως μέσο διαφυγής και προσωπικής αυτοπεποίθησης. Και αυτά είναι τα στοιχεία εκείνα που κάνουν τη νουβέλα άκρως συγκινητική και ενδιαφέρουσα.

Ο συγγραφέας καταβυθίζεται στην ψυχολογία τόσο αυτής της γυναίκας όσο και της τοσοδούλας κόρης της, της Τσότσηγια και φέρνει στην επιφάνεια όλες εκείνες τις λεπταίσθητες διακυμάνσεις του ψυχισμού τους, καθώς από την αδυναμία και τη φυγή η Κατερίνα θα βιώσει την επιτακτικότητα της  ευθύνης και αυτό θα την κάνει δυνατή και θα αποδυναμώσει τον ανθρώπινο εφιάλτη που έχει παντρευτεί.

Ο συγγραφέας θα φέρει στο φως όλα όσα ορίζουν τον φανταστικό κόσμο της Κατερίνας και θα το κάνει με έναν τρόπο άκρως ρεαλιστικό. Στο μεταίχμιο της αλληγορίας και της ωμότητας ο Μακρόπουλος θα αποδείξει την αφηγηματική του ευρηματικότητα, σκηνοθετώντας ένα παραμύθι και θα χρησιμοποιήσει το βασικό πλαίσιο του λαϊκού παραμυθιού για να το ανατρέψει αναδεικνύοντας το θέμα του.

Στη δεύτερη νουβέλα με τον τίτλο «Ω’μ» το συγγραφικό χωροχρονικό άλμα θα μας μεταφέρει σαράντα χιλιάδες χρόνια νωρίτερα. Εγκαταλελειμμένος από τους υπόλοιπους της φυλής ο Ω’μ, ένας σακατεμένος κυνηγός, παραμένει σε μια σπηλιά  για να περάσει τον χειμώνα του με συντροφιά τις ατέλειωτες ζωγραφιές του πάνω στην πέτρα. Εκεί όπου αποτυπώνει καθημερινά όλη την αγωνία του, τον αγώνα για την επιβίωση τη μοναχική πορεία  μέσα στο χειμωνιάτικο τοπίο, την πείνα, την εγκατάλειψη και την αίσθηση της αναμονής «των ρωμαλέων ανθρώπων.

«Η ζωή, ο θάνατος κι αναμεσίς η τέχνη» έγραφε ο Εγγονόπουλος και ο Μακρόπουλος τοποθετεί ακριβώς πάνω σ’ αυτούς τους τρεις άξονες τη νουβέλα του. Ο Ω’μ κινείται ακριβώς στο ορφικό μεταίχμιο και μόνο η τέχνη μπορεί και τον διασώζει. Και ο αναγνώστης βρίσκεται να παίρνει μέρος σε μια συνάντηση με την απαρχή της τέχνης, με την παρθενική αυγή των στοιχείων εκείνων που σηματοδότησαν την εξελικτική πορεία του ανθρώπου μέσα στον χρόνο.

Αυτό που κάνει τα κείμενα  του Μιχάλη Μακρόπουλου εξαιρετικά δεν είναι μόνο το θέμα και η πλοκή τους. Είναι κυρίως η γλωσσική και αισθητική αγωγή του συγγραφέα, η ποιητική εκφραστική που επιλέγει, η πλαστικότητα της δυναμικής της και οι γλωσσικές αποχρώσεις που χρησιμοποιεί. Κάθε γειτνίαση με τον λόγο του αποδεικνύει περίτρανα τη λογοτεχνική ευαισθησία του συγγραφέα αλλά και την αξία του ίδιου του κειμένου.

Δικαίως ο Μάνος Κοντολέων χαρακτήρισε το βιβλίο αυτό ως «μια συναρπαστική λογοτεχνική έκπληξη» και η Κατερίνα Σχινά είπε για τις δύο αυτές νουβέλες πως είναι «δυο μικρά, σκληρά και αστραφτερά διαμάντια γνήσιας ποίησης και ρωμαλέου στοχασμού».

 

13,318 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
46ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ: Εκδήλωση με τίτλο: «-Τι διαβάζετε, Κύριε μου; – Λόγια, λόγια, λόγια……… ».

46ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ - ΖΑΠΠΕΙΟ 01 - 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017 Κεντρικό αφιέρωμα «ΒΙΒΛΙΟ-ΘΕΑΤΡΟ-ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ»   Διοργάνωση: Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.) Σε...

Close