Μια προσωπική κριτική για το Joyland του Stephen King, του Δημήτρη Μαμαλούκα

By  |  0 Comments

Η δική μου, απολύτως προσωπική ματιά για το τελευταίο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ που κυκλοφόρησε στα ελληνικά. Όσοι έχουν διαβάσει και άλλα γραπτά μου σχετικά με τα βιβλία του Κινγκ γνωρίζουν ότι αφιερώνω και μερικές γραμμές για την περιγραφή και την κριτική της τυπογραφικής έκδοσης του βιβλίου.

Περί έκδοσης Μπελ λοιπόν, η μετάφραση μου φάνηκε καλή, σημείωσα δύο σπάνιες λέξεις, διαβάθρα και χερομάχους, ενώ άχαρη πρέπει να ήταν η εύρεση αντίστοιχων ελληνικών λέξεων για να περιγραφεί η αργκό των λουναπάρκ.

Πάνε πια τα ανάγλυφα εξώφυλλα από την Μπελ, η μπογιά της ράχης έφυγε στις άκρες σε λιγότερο από 48 ώρες παρά τη βελούδινη αντιμετώπισή μου, όμως η τιμή του βιβλίου είναι κρατημένη κάτω, 7,10 ευρώ οι 320 σελίδες και με την έκπτωση του 10% των περισσότερων βιβλιοπωλείων πάμε στα 6,4 ευρώ, άλλο τώρα αν εγώ τρέχω στο πρώτο περίπτερο της γειτονιάς μου και το αγοράζω. Τα βιβλία των περισσότερων εκδοτικών οίκων κοστίζουν από 13 έως 16 ευρώ για τις αντίστοιχες σελίδες. Κατά τα άλλα δεν υπάρχει κανένα μειονέκτημα των βιβλίων Μπελ, αν πείτε για το χαρτί σας πληροφορώ πως διάσημοι εκδότες χρησιμοποιούν το ίδιο χαρτί και κάνεις δε διαμαρτύρεται.

Από πλευράς επιμέλειας δε βρήκα κανένα λάθος κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, πάντα ήταν καλές οι επιμέλειες των Μπελ σε όλα τους τα βιβλία.

Περνάμε στα ενδότερα. Συνεχίζει η Μπελ να μην έχει λευκή πρώτη σελίδα να γράψεις το όνομά σου ή να γράψεις δυο λογάκια όταν θέλεις να το κάνεις δώρο. Εδώ διαβάζουμε, όπως σε κάθε άλλο βιβλίο του Κινγκ, τις αποθεωτικές κριτικές των αμερικανικών εντύπων ή ιστοσελίδων. Προσωπικά έχω σταματήσει να τις διαβάζω από τα πρώτα βιβλία του Κινγκ. Οι κριτικές είναι πάντα διθυραμβικές, ουσιαστικά δε λένε τίποτα κι ο ίδιος ο συγγραφέας δεν έχει ανάγκη από τίποτα εδώ και πολλά χρόνια. Δεν μπορώ να φανταστώ μια κριτική που θα χαροποιήσει τον Κινγκ. Ο Ντίκενς πέθανε ζήτω ο Κινγκ; Αυτό ούτε αλήθεια είναι ούτε θα το πιστέψει κανείς, πρώτος ο ίδιος ο συγγραφέας… Γιατί μένουν λοιπόν αυτές οι κριτικές; Για να προσεγγίσουν κάποιους παρθένους αναγνώστες του Κινγκ ίσως… ή

…γιατί ο κόσμος θέλει να βλέπει αυτές τις κριτικές γνωρίζοντας πως είναι «ψευτικές» κατά βάση και περιττές, θα ’λεγε ο ίδιος ο Κινγκ, συμφωνώ και τον πιστεύω.

Περνώντας στο κείμενο η πρώτη παρατήρηση είναι πως δεν έχει κεφάλαια, είναι σπασμένο σε μικρά κομματάκια που τυπογραφικά ξεχωρίζουν με καρδούλες. Μα καρδούλες; Πιθανότατα ακολουθείται η πρωτότυπη έκδοση…

Το Joyland είναι ένα μικρό μυθιστόρημα, οι γραμμές στις 320 σελίδες είναι αραιωμένες και κεντρικός ήρωας είναι ένα νεαρός 21 ετών. Η υπόθεση διαδραματίζεται το 1973 σε μια παραλιακή πόλη της Βόρειας Καρολίνας. (Το ότι δεν  είμαστε στο Μέιν ίσως είναι είδηση). Ο νεαρός, προσπαθώντας να ξεπεράσει μια ερωτική απογοήτευση, πιάνει μια καλοκαιρινή δουλειά σ’ ένα λουναπάρκ.

Το βιβλίο κερδίζει αμέσως ενδιαφέρον αφού μαθαίνουμε για ένα φόνο που έγινε στο λουναπάρκ (πού αλλού; Στο τρενάκι του τρόμου), ενώ για τον Κινγκ είναι παιχνιδάκι να στήσει άψογα αυτές τις σελίδες και να ανεβάσει την αγωνία. Η συνέχεια δεν είναι τόσο καλή, αφού το βιβλίο κάνει μια μεγάλη κοιλιά με τον ήρωα να γνωρίζεται και να γίνεται φίλος με άλλα δυο παιδιά της ηλικίας του, (η ερωτική απογοήτευση εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει μέσα του, ενώ εγώ δεν πείθομαι καθόλου) ενώ ακολουθεί η κουραστική περιγραφή του λουναπάρκ και η αργκό του, οι λίγοι δευτερεύοντες ήρωες δε με κερδίζουν και καταλήγω να περιμένω πότε το έγκλημα των πρώτων σελίδων, που στοίχειωσε και το τρενάκι του τρόμου, θα ξαναφανεί.

Πραγματικά όσο οι σελίδες προχωρούν το βιβλίο όλο και φτιάχνει και στο τέλος συνειδητοποιούμε ότι βρισκόμαστε απέναντι από ένα τελείως κλασικό Στίβεν Κινγκ. Τόσο κλασικό που καταντάει κάπως πολυκαιρισμένο για να μην πω την τολμηρή λέξη βαρετό.

Ο Κινγκ χρησιμοποιεί την παλιά καλή συνταγή του την οποία μπορούμε να διακρίνουμε σε πολλά μυθιστορήματά του, τα συστατικά της οποίας τον έκαναν διάσημο και μερικοί από μας λατρέψαμε. Δηλαδή: ένα δολοφόνο που έχει διαπράξει ένα ή περισσότερα εγκλήματα, έναν ευαίσθητο και άκρως συμπαθητικό ήρωα, όπως το παιδί με την πνευματική υστέρηση στην Ονειροπαγίδα. Εδώ έχουμε ένα μικρό αγόρι καθηλωμένο σε αναπηρική καρέκλα που δεν του απομένουν παρά λίγα χρόνια ζωής και επιπλέον -όπως ακριβώς και στην Ονειροπαγίδα- η φύση τον έχει προικίσει με κάποιες ξεχωριστές πνευματικές δυνάμεις… Προσθέστε μια μίνι ερωτική ιστορία και όλο αυτό μαγειρεμένο με την απαράμιλλη τέχνη της εξιστόρησης του Κινγκ που δημιουργεί μοναδικές σκηνές.

Όμως αρκεί αυτό για να αγαπήσουμε ένα νέο βιβλίο του Κινγκ εμείς που τον έχουμε διαβάσει ολόκληρο; Διότι για ένα νέο αναγνώστη μπορεί και να αρκεί. Μας δίνει κάτι παραπάνω ο αγαπημένος μας συγγραφέας; Ή νιώθουμε ότι τα στριμώχνει όλα σε λίγες σελίδες ακλουθώντας την επιτυχημένη συνταγή του; Είναι αλάνθαστη η συνταγή τελικά; Σίγουρα το θέμα είναι υποκειμενικό… όμως δεν μπορώ να μη σταθώ στο στρίμωγμα της εξιστόρησης ολοκλήρου του «έργου» ενός σίριαλ κίλερ σε λίγες σελίδες… όπως επίσης και στον ένοχο… Συχνά είχα την αίσθηση ότι διάβαζα ένα copy paste κάποιων άλλων έργων του συγγραφέα.

Το λουναπάρκ είναι όλο το σκηνικό και το ουσιαστικά το θέμα του βιβλίου. Στο τέλος μαθαίνουμε ότι ο Κινγκ εμπνεύστηκε από ένα βιβλίο που αναφέρεται στην ορολογία και στην αργκό των όρων των λουναπάρκ και των πανηγυριών. Προσωπικά δεν μου είπε τίποτα αυτή η αργκό, περισσότερο με εκνεύρισε παρά τη χάρηκα, ίσως να έλεγε στην αυθεντική γλώσσα. Ο χώρος των λουναπάρκ απ’ την άλλη έχει κάτι το μυστηριακό, ας σκεφτούμε πόσες σκηνές αγωνίας έχουν γυριστεί σε αυτά, κυρίως όταν ο σκηνοθέτης τα παρουσιάζει έρημα. Εδώ περίμενα περισσότερα στις περιγραφές από τον Κινγκ κι όχι να περιγράφει τόσο μια στολή σκύλου.

Σε γενικές γραμμές δύσκολα αυτό το βιβλίο του Κινγκ θα περάσει στα δικά μου υπ’ όψιν για δεύτερη ανάγνωση, δε σημαίνει όμως ότι πολλοί θαυμαστές του δε θα βρουν τα γοητευτικά στοιχεία που έκαναν το συγγραφέα αγαπημένο σε όλη την υφήλιο.

 

stephen king

Stephen King, Joyland, εκδόσεις Bell, σ. 320, Αθήνα, 2013,   7,10 ευρώ

 

4,545 total views, 2 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Ο Χρήστος Αστερίου απαντά στο Ερωτηματολόγιο του L

  Περιγράψτε μας την εικόνα του εφηβικού δωματίου σας και βάλτε μας και το σχετικό soundtrack. Γενικώς ακατάστατο. Η εφηβεία...

Close