Ο Φραντς δεν ήταν ένα μυρμήγκι, του Δημήτρη Σωτάκη

By  |  0 Comments

Κάποτε στο Μπράιτον της Μ. Βρετανίας, είχα γνωρίσει έναν Γερμανό, εργάτη σε ένα εργοστάσιο, κάπου σε ένα προάστιο της πόλης.

Ήταν ένας φανατικός της λογοτεχνίας, και προσπαθούσε να ανοίξει κουβέντες για θέματα περί συγγραφέων και των έργων τους, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, αφού οι περισσότεροι δεν ενδιαφέρονταν και πολύ για τα εν λόγω ζητήματα. Έτυχε, λοιπόν, να ξεκινήσουμε μια κουβέντα για τον Κάφκα και ο καινούριος εκείνος φίλος γούρλωσε τα μάτια του και άρχισε ένα παραλήρημα για τον Τσέχο συγγραφέα.

«Θα στα πω όλα εγώ για τον Κάφκα!», μου είπε και άρχισε να μου αναλύει την άποψή του για την προσωπικότητα και το έργο του.

Μετά από, περίπου, μισή ώρα, είχα στ’ αλήθεια ακούσει την πιο ολοκληρωμένη και ουσιαστική γνώμη για τον Κάφκα, πιο ώριμη και διαφορετική από κάθε κριτική ανάλυση και εκβάθυνση που έτυχε να διαβάσω από τότε. Και περισσότερο, εδώ που τα λέμε, τη βρήκα καταπληκτική, επειδή με βρήκε σύμφωνο και πέταξε από πάνω της πολλά από τα κλισέ που έχουν γραφτεί για τον Κάφκα-χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουν προσεγγίσει με καταπληκτική καθαρότητα σκέψης κάποιοι την εν λόγω υπόθεση.

Ο Κάφκα, λοιπόν, κατά τη γνώμη του, δεν ήταν αυτός ο ευαίσθητος νέος, ο γεμάτος ενοχές και συμπλέγματα για την οικογένεια και τον πατέρα του, δεν ήταν ένας καταπιεσμένος άνδρας με μια φωνή στριμωγμένη σε ανέκδοτα κείμενα και βιβλία που απεικόνιζαν την συντριβή της ψυχολογίας του, παραλληλίζοντας τους ήρωες του με έντομα. Αντίθετα, ήταν ένας ισχυρός άνθρωπος, με μια εξαιρετική εσωτερική δύναμη, ο οποίος κατάφερε να δημιουργήσει κάτω από αντικειμενικά πολύ δύσκολες συνθήκες. Και μήπως δεν είναι έτσι; Ο Φραντς Κάφκα έγραψε αυτά τα βιβλία, με ένα πρωτοποριακό, αδιανόητα αλλόκοτο για την εποχή στυλ, κόντρα, δηλαδή, στις υφολογικές δομές που «επέβαλε» η λογοτεχνία εκείνα τα χρόνια, διαχειρίστηκε με επιμονή τα θέματα που τον απασχολούσαν, την υπαρξιακή αγωνία μέσα σε ένα παρακμιακό αστικό περιβάλλον.

Αυτή είναι η αλήθεια. Η τάση να τον βλέπει κανείς ως εκείνο τον εύθραυστο ήρωα που καταπιέστηκε και έγραψε ψυχογραφώντας τον εαυτό του, κατά τη γνώμη μου είναι αφελής.

Ο Κάφκα έγραφε σα να γνώριζε το μέλλον, η λογοτεχνία εκείνη την εποχή ήταν φορτωμένη με ηθικούς κανόνες, οι λογοτεχνικές παρέες αποτελούνταν από τέτοιους συγγραφείς, κι όμως εκείνος, ζώντας σε ένα πιεστικό οικογενειακό περιβάλλον, όρθωσε το ανάστημά του και έγραψε με θάρρος και μια εμμονική χαρά, αντί να κλειστεί σε ένα καβούκι, αδύναμος και μικρός, μέσα σ’ αυτή τη λογοτεχνική μοναξιά μεγαλούργησε και θριάμβευσε, καταφέρνοντας να συγκινήσει τους αναγνώστες και να αλλάξει τη ζωή πολλών ανθρώπων στις επόμενες γενιές.

340,820 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Το βλάσφημο κορίτσι της ελληνικής ποίησης, του Γιάννη Αντιόχου  

Όλες οι λογοτεχνίες,  γράφει ο Βύρων Λεοντάρης, εκδικούνται τα βλάσφημα παιδιά τους, κάθε μια με τον τρόπο της. Η νεοελληνική...

Close