…Όταν τα ροζ φλαμίνγκο απεργούν!, του Κώστα Στοφόρου

By  |  0 Comments

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου έχει το μοναδικό ταλέντο να καταπιάνεται με τα μεγάλο θέματα της εποχής και να τα παρουσιάζει με συναρπαστικό τρόπο.

Αυτό συμβαίνει και στο καινούργιο μυθιστόρημα τους για νέους. «Η λευκή απεργία των ροζ φλαμίνγκο» (εκδόσεις Καστανιώτη) μας μεταφέρει στην πόλη Καμάργκ της Γαλλίας, γνωστή στους περισσότερους για τα περίφημα άγρια άλογα της… Εκεί ζουν δυο μεγάλες οικογένειες που είναι σε συνεχή διαμάχη. Οι Σαλτ και οι Ρισέ. Όπως μαρτυρούν και τα επίθετά τους οι πρώτοι έχουν ατέλειωτες εκτάσεις με αλυκές και οι δεύτεροι ορυζώνες. Κάποια στιγμή και με τη βοήθεια μια Οικολογικής Οργάνωσης έρχονται σε συμβιβασμό. Ο Σαλτ θα δώσει τις αλυκές για να γίνουν ορυζώνες και ο Ρισέ θα τον στηρίξει για να γίνει δήμαρχος.

Στην περιοχή το μεγάλο αξιοθέατο είναι τα ροζ φλαμίνγκο που κατοικούν κατά χιλιάδες και γεννούν εκεί τα αυγά τους. Η αλλαγή στη χρήση της γης θα φέρει απίστευτες αλυσιδωτές αντιδράσεις καθώς η οικολογική ισορροπία καταστρέφεται. Αυτό που θα γίνει θυμίζει τις «εφτά πληγές του φαραώ»: Τα φλαμίνγκο εγκαταλείπουν τη Καμάργκ και εμφανίζονται σμήνη από κουνούπια, βατράχια, αρουραίους και φίδια που κατακλύζουν την πόλη… Δυο επιστήμονες του Ωκεανογραφικού Ινστιτούτου θα αναζητήσουν απαντήσεις και λύσεις.

Το βιβλίο αυτό που διάβασα κυριολεκτικά απνευστί, πέρα από το θέμα του σεβασμού της φύσης, θίγει και μια σειρά από άλλα ζητήματα.

Μια από τις κεντρικές ηρωίδες είναι μια μυστηριώδης γυναίκα που ζει κάπου ανάμεσα στους ορυζώνες και στις αλυκές και φροντίζει τα φλαμίνγκο, έχοντας μάλιστα ξεχωρίσει ένα από αυτά που το ταΐζει με φρέσκες γαριδούλες που μαζεύει από τις αλυκές. Την θεωρούν «μάγισσα». Κι όσο τα πράγματα είναι ομαλά, αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Όταν όμως η πόλη ζει την καταστροφή της, οι πραγματικοί υπαίτιοι στρέφουν τους κατοίκους εναντίον της. Οι δεισιδαιμονία κυριαρχεί: Η μάγισσα φταίει για όλα. Και ζούμε σκηνές μεσαίωνα.

Το βιβλίο μιλάει και για την αξιοπρέπεια. Των ανθρώπων που απολύονται και αγωνίζονται. Των ανθρώπων που αρνούνται να πουληθούν για μια «θέση εργασίας».

Κι από την άλλη είναι όσοι υποκύπτουν, οι ίντριγκες των ανθρώπων που θέλουν να κατακτήσουν την εξουσία πάση θυσία και τέλος οι ψευδώνυμες «οικολογικές» οργανώσεις που χρηματοδοτούνται από διάφορες επιχειρήσεις για τους δικούς τους σκοπούς και διάφοροι αξιοσέβαστοι επιστήμονες υπηρετούν –άθελά τους- αυτό που υποτίθεται ότι πολεμούν.

Μέσα στην ιστορία είναι και τρία παιδιά των οικογενειών Σαλτ και Ρισέ που διαφοροποιούνται από τα πατρικά σχέδια και μας δίνουν ελπίδα για το μέλλον.

Είναι ένα μυθιστόρημα που πιστεύω πως πρέπει ξαναδιαβαστεί απ’ όλα τα παιδιά (από δέκα ετών) και να συζητηθεί στις σχολικές τάξεις…

 

Για μικρότερα παιδιά που μαθαίνουν να ευαισθητοποιούνται κοινωνικά βρήκα ενδιαφέρον το βιβλίο της Τζένιφερ Μουρ Μαλινός «Μαθαίνω να αγαπώ τη γιετονιά μου», που κυκλοφορεί στη σειρά «Μιλάμε στα παιδιά για..» των εκδόσεων Μϊνωας. Το βιβλίο μας ξεναγεί στη γειτονιά και στους ανθρώπους της, σε αυτούς που έχουν καθημερινή παρουσία, όπως ο ταχυδρόμος, αλλά κυρίως θίγει το ζήτημα της ατομικής ευθύνης.  Όπως λέει και η μητέρα της ηρωίδας, «Οι άνθρωποι κάνουν τη γειτονιά τους να ξεχωρίζει, βάζοντας ο καθένας το δικό του λιθαράκι. Λιθαράκι, λιθαράκι χτίζεται και το πιο σπουδαίο έργο…» Πολύ χρήσιμο βιβλιαράκι μήπως τα παιδιά μας σταματήσουν να έχουν τη νοοτροπία εκείνου που φροντίζει μόνο το δικό του κήπο και πετάει τα σκουπίδια του έξω από το φράχτη ή περιμένει τα πάντα από τους άλλους, χωρίς ο ίδιος να κάνει τίποτα και μετά… ασκεί κριτική (από τον καναπέ του)

 

…Κι επειδή το παρακάναμε με τα κοινωνικά θέματα, ήρθε ώρα για…ύπνο. Στο τρυφερό «Τραγούδι του ύπνου» του Κυριάκου Χαρίτου με τις πολύ όμορφες εικόνες της Ντανιέλας Σταματιάδη (Μεταίχμιο) ένα αγοράκι αναζητά τον ύπνο και περιπλανιέται στη νύχτα, ρωτώντας το φεγγάρι, την κουκουβάγια, ένα ψάρι, το κάστρο, τα γαλάζια αηδόνια, τον λύκο, τον ηλικιωμένο βιβλιοπώλη. Μια όμορφη περιπλάνηση για τα παιδιά, σε ένα από αυτά τα βιβλιαράκια που τους διαβάζουμε πριν κοιμηθούν

«…Και καλά θα ζήσουμε όλοι

Στων παραμυθιών την πόλη

Και καλύτερα εκείνοι

Που απ’ αγάπη γίναν κρίνοι… «

 

Γεια σας

6,537 total views, 0 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Xaver Bayer in Literature.gr

Μια συνάντηση με τον Ξάβερ Μπάγιερ, συνέντευξη στη Ναταλία Κοντιάδη Ο Ξάβερ Μπάγιερ ήταν ένας από τους έξι συγγραφείς που...

Close