Πόσο Υπέροχος είναι ο Γκάτσμπυ; του Δημήτρη Μαραντίδη

By  |  0 Comments

«Δεν μπορείς να επαναλάβεις το παρελθόν.»

«Να φέρεις πίσω το παρελθόν; Μπορείς και παραμπορείς μάλιστα!»

«Θα φτιάξω τα πάντα ακριβώς όπως ήταν» είπε κουνώντας αποφασιστικά το κεφάλι του.

«Θα δει!»

 

O Yπέροχος Γκάτσμπυ είναι μια ιστορία που στο τέλος σου αφήνει την αίσθηση του ανικανοποίητου. Δεν ξέρεις αν πρέπει να νιώσεις λύπη, πίκρα, αν έμαθες κάτι από την ιστορία του Γκάτσμπυ, αν υπάρχει κάτι που απαντά σε εύλογα ερωτήματα που γεννιόνται μέσα σου κατά την διάρκεια αλλά και στο τέλος του μυθιστορήματος.

«Ο Γκάτσμπυ πίστευε στο πράσινο φως, στο οργιαστικό μέλλον που χρόνο με το χρόνο χάνεται από μπροστά μας. Μας ξέφυγε τότε, αλλά δεν έχει σημασία- αύριο θα τρέξουμε γρηγορότερα, θ’ απλώσουμε πιο πέρα τα χέρια μας…Έτσι χτυπιόμαστε πάντα, βάρκες κόντρα στο ρεύμα, που αδιάκοπα μας ρίχνει πίσω στο παρελθόν.»

Ο Τζέι Γκάτσμπυ χτίζει ένα απατηλό μέλλον. Είναι το παρελθόν ως μέλλον. Έχει γνωρίσει την Νταίζη πριν τον πόλεμο κι όταν την χάνει, προσπαθεί να φέρει το χρόνο πίσω και σύμφωνα με τα δικά του δεδομένα, πλούσιος πλέον της προσφέρει τα πάντα για της δείξει ότι πέτυχε και να γίνει δική του. Ένας τέτοιος άνθρωπος λοιπόν δεν ζει στο παρόν, δεν φαντάζεται ένα μέλλον χωρίς την επιβολή του παρελθόντος.

Την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο η Αμερική βίωνε πολλούς Γκάτσμπυ. Υπήρχε κάποιος εύκολος πλουτισμός στην κοινωνία της, μεγάλη αδιαφάνεια, ένα παράξενο ομιχλώδες αμερικάνικο όνειρο -μια έννοια που σήμερα έχει πολυχρησιμοποιηθεί και τσαλαπατηθεί- το οποίο κατέρρευσε μετά το «κραχ» του 1930. Κρίση, κοινωνική κατάρρευση και στην πορεία ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος. Άνθρωποι σαν τον Γκάτσμπυ έχασαν την περιουσία τους από την μια μέρα στην άλλη, ο κόσμος άλλαξε ξαφνικά.

Ο Γκάτσμπυ, λοιπόν, οχυρώνεται μέσα σε μια τεράστια έπαυλη στο Λονγκ Άιλαντ και δίνει parties, ο ίδιος δεν είναι party animal, ικανοποιείται να βλέπει τους άλλους να χορεύουν και να διασκεδάζουν. Η έπαυλη αυτή βρίσκεται απέναντι από την οικία της Νταίζη όπου αχνοφαίνεται ως εκείνον ένα πράσινο φως, έτσι διακρίνει το σημείο που ζει το μοναδικό πλάσμα για το οποίο υπάρχει. Προσεγγίζοντας τον ξάδερφο της Νταίζη, Νίκ Καραγουέυ, ο Γκάτσμπυ έρχεται ένα βήμα όλο και πιο κοντά στην Νταίζη, θα την συναντήσει, θα της δείξει όλα όσα κατάφερε και θα της ζητήσει στην ουσία να γυρίσει το χρόνο πίσω και να τον αγαπήσει όπως στο παρελθόν. Όλα ωραία ως εδώ, but Υοu cannot repeat the past!” Δεν μπορείς να επαναλάβεις το παρελθόν. Κι όμως ο Γκάτσμπυ πιστεύει κι επειδή πιστεύει το προσπαθεί.

Ο Γκάτσμπυ είναι ένας ήρωας της χαμένης γενιάς και κανένας ήρωας της χαμένης γενιάς δεν βγαίνει κερδισμένος. Συνήθως αυτοί οι ήρωες είναι τραγικοί, δεν την γλυτώνουν εύκολα, το ίδιο και ο Τζέι, σκοτώνεται μέσα από μια καραμπόλα γεγονότων που έχουν απόλυτη σχέση με την εξέλιξη των πραγμάτων και τη σχέση του με τη Νταίζη. Η προσπάθεια να γίνει αρεστός ξεκινάει από την αρχή του μυθιστορήματος: «Αν η προσωπικότητα είναι μια αδιάσπαστη σειρά επιτυχημένων χειρονομιών, τότε υπήρχε κάτι υπέροχο πάνω του». Είναι αυτό όμως αρκετό για να κάνει τον Γκάτσμπυ υπέροχο;

Ο Γκάτσμπυ είναι υπέροχος γιατί στοχεύει στην κατάκτηση της ευτυχίας, την ώρα που ευτυχία στην εποχή του σημαίνει πλούτος, δόξα, αυταρέσκεια. Ο Γκάτσμπυ είναι υπέροχος γιατί αγαπά ένα όνειρο, ένα κυριολεκτικά πεθαμένο όνειρο. Αν η ευτυχία διαφεύγει των συγχρόνων του ή των ανθρώπων της κοινωνικής του τάξης, είτε διότι δεν την επιδιώκουν, είτε επειδή ξεγλιστρά μέσα από την ενασχόληση τους με το αμερικάνικο όνειρο, είναι ίδια η ευτυχία που ο Γκάτσμπυ έχει πολύ σθεναρά ποντάρει να παίξει. Το τίμημα να χάσει όπως και το να κερδίσει, είναι αναμφισβήτητα μεγάλο. Ο Τζέι Γκάτσμπυ είναι υπέροχος γιατί βρίσκει ταυτότητα μέσα από μια φαντασίωση, οι υπόλοιποι έχουν εξελιχτεί σε αυτό που πραγματικά θα γίνονταν μια μέρα: H Νταίζη μια γυναίκα της τάξης της, ο Τομ Μπιουκάναν ένας άπληστος που γνωρίζει από παιδί πως το χρήμα έχει τη δυνατότητα να εξαγοράζει τα πάντα. Ο Γκάτσμπυ είναι ο μοναδικός που έχει κίνητρο την αγάπη, ένα ιδανικό  ιδιαίτερα ταλαιπωρημένο από την γενιά του που έχασε την ευτυχία πολλές φορές ακριβώς την στιγμή που την άγγιζε. Είναι υπέροχος, επίσης, επειδή ανήκει στους ρομαντικούς ήρωες, και είναι  αυτός ο λόγος για τον οποίον όπως οι περισσότεροι ρομαντικοί ήρωες δεν θα έχει καλό τέλος. Τέλος ο Γκάτσμπυ είναι υπέροχος γιατί τα έδωσε όλα, άφησε το φως του φεγγαριού να στραγγίσει πάνω του, δεν ζήτησε τίποτα για τον εαυτό του και δεν απέμεινε τίποτα από αυτόν.

 

29,948 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
«Ο Κ. Καρυωτάκης …ζει..» της Εύας Κάκια

Σκεπτόμενοι τους νόμους της φύσης, αυτό δεν θα μπορούσε να αποτελεί στοιχείο της πραγματικότητας. Όμως , ένας άνθρωπος αντέχει στον...

Close