Τα καλά βιβλία δεν έχουν ημερομηνία λήξης! γράφει ο Κώστας Στοφόρος

By  |  0 Comments

Τα καλά βιβλία δεν είναι …γιαούρτια για να έχουν ημερομηνία λήξης. Η εκδοτική παραγωγή και η ανάγκη να είμαστε επίκαιροι, μας κάνει να ξεχνάμε ότι νέες γενιές παιδιών έρχονται, νέοι αναγνώστες προστίθενται και αξίζει να ανακαλύπτουμε ξανά και ξανά βιβλία κι ας έχουν κυκλοφορήσει ακόμη και αρκετά χρόνια νωρίτερα.

Οι σκέψεις αυτές μου γεννήθηκαv καθώς διάβαζα τον συναρπαστικό «Μικρό αδελφό» της Λότης Πέτροβιτς (εκδόσεις Πατάκη) που κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1976. Η εικονογράφηση είναι του Παύλου Βαλασάκη. Το βιβλίο αυτό έχει τιμηθεί με το βραβείο της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και μας μεταφέρει σε μια -μάλλον άγνωστη στους περισσότερους – πτυχή της ιστορίας μας που έχει να κάνει με την περίοδο του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Αν και το μυθιστόρημα βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά, αποφεύγοντας να ονομάσει τις πόλεις και τις χώρες που εμπλέκονται κάνει το μήνυμα του ακόμη πιο διαχρονικό. Οι δυο ήρωες, ο Άγγελος (ο μεγάλος αδελφός) και ο Αλέξανδρος (ο μικρός) θα γράψουν ιστορίες ηρωισμού, αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Χωρίς να πάψουν στιγμή να είναι δυο νεαρά παιδιά. Δυο χαρακτήρες πραγματικοί. Θα ζήσουν τη φρίκη στρατοπέδων συγκέντρωσης (ναι υπήρχαν τέτοια και στη Βουλγαρία, όπου χιλιάδες Έλληνες εξοντώθηκαν) και θα καταφέρουν αν βγουν ζωντανοί από αυτή την περιπέτεια. Ο μεγάλος αδελφός προστατεύει πάντα και όσο μπορεί τον μικρό, αλλά χάνονται για ένα μακρύ διάστημα, ευτυχώς όχι για πάντα. Δεν λείπει και η μορφή του προδότη. Τόσο αληθινή, δυστυχώς.

Αξίζει να γνωρίσουν και τα παιδιά μας αυτό εξαιρετικό βιβλίο, μιας από τις κορυφαίες μας συγγραφείς…

Ένα ακόμη βιβλίο που δεν είναι από τις πρόσφατες κυκλοφορίες, με ταξίδεψε με τον δικό του μαγικό τρόπο. Είναι η ιστορία της ομπρέλας της Σόφης Ζάχου με την πολύ όμορφη εικονογράφηση της Κατερίνας Βερούτσου που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος το 2005. Μια πολύχρωμη και λυγερόκορμη ομπρέλα είναι η πρωταγωνίστρια της ιστορίας. Μια ομπρέλα μελαγχολική, αφού μένει μέρες και μέρες κλειστή και στα αζήτητα καθώς δεν λέει να βρέξει. Η μικρή Άννα την αφήνει εκεί για να πάει στο σχολείο και δεν μοιάζει να της δίνει καμία σημασία. Μέχρι που επιτέλους έρχεται η πολυπόθητη βροχή. Τρελή από χαρά η ομπρέλα μας, επιτέλους ανοίγει και βγαίνει στον δρόμο. Συναντά πολλές -πολλές ομπρέλες, αλλά παρά την ευτυχία της νιώθει και μοναξιά. Ένα μικρό σπουργίτι που θα γνωρίσει τα αλλάζει όλα, κάνοντας ακόμη και τις μέρες που μένει κλεισμένη στο σπίτι χαρούμενες. Ένα όμορφο παραμύθι για μικρότερα παιδιά, που αναδεικνύει την αξία της φιλίας, μέσα από μια τρυφερή αφήγηση.

 

 

Από τις ομπρέλες στα σαλιγκάρια, κι από το 2005 στο 2017. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, αγαπημένος συγγραφέας, με βιβλία που εμείς οι ενήλικες έχουμε απολαύσει, αλλά και με σενάρια που έχουν γίνει τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες, αποφασίζει για δεύτερη φορά να απευθυνθεί στα παιδιά και να μας χαρίσει μια συναρπαστική περιπέτεια που το μεγαλύτερο μέρος της διαδραματίζεται σε έναν … λαχανόκηπο! Ο Σαλιγκαγκάριν πάει στ’ άστρα είναι ο τίτλος του βιβλίου, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο με μια πραγματικά απίθανη εικονογράφηση δια χειρός Αλέκου Παπαδάτου. Ήρωάς του ένα ανυπόμονο σαλιγκάρι. Που θέλει να ανακαλύψει τι γίνεται όχι μόνο πέρα από το λάχανό του, αλλά και πέρα από τον κήπο. Αυτό φαίνεται αδιανόητο στα άλλα σαλιγκάρια. Παράτολμο. Τρελό. Κανείς δεν το έχει κάνει μέχρι τώρα. Προσπαθούν μάτια να τον αποτρέψουν. Όμως αυτός είναι αποφασισμένος. Και θα το κάνει το ταξίδι του. Ακόμη κι αν περάσει τα μύρια όσα. Θα νικήσει τον φόβο του αγνώστου και θα ανακαλύψει τα βιβλία και το διάστημα. Θα γυρίσει πίσω θριαμβευτής, ανεβάζοντας πια τον πήχη μέχρι τ’ αστέρια. Ένα βιβλίο που θα απολαύσετε διαβάζοντάς το μαζί με τα παιδιά, αλλά έχει να μας πει πολλά για τους φόβους και τους δισταγμούς. Να βοηθήσει τα παιδιά να ξεπεράσουν φόβους και να ανακαλύψουν όλα αυτά τα μαγικά που υπάρχουν γύρω μας…

 

 

 

Άλλη αγαπημένη συγγραφέας για παιδιά και μεγάλους, η Ελένη Γκίκα μας έκανε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη με το καινούργιο της βιβλίο «Η κούκλα που ονειρεύτηκε την Έλενα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Mamaya με εικονογράφηση του Νίκου Γιαννόπουλου. Ένα τρυφερό και πρωτότυπο παραμύθι για ένα μοναχικό κορίτσι κάποιο μακρινό καλοκαίρι. Που θα γνωρίσει την αλλιώτικη μάγισσα Μαγδαληνή -Μάγια για τους φίλους. Κι αυτή θα αρχίσει να τις χαρίζει κούκλες για να τη συντροφεύουν. Αυτές οι κούκλες έρχονται απ’ όλα τα μέρη του κόσμου κι έχουν να διηγηθούν από μια ιστορία. Αν και συνήθως μένουν σιωπηλές. Για την Έλενα όμως, το κορίτσι του παραμυθιού θα κάνουν μια εξαίρεση. Θα γνωρίσουμε έτσι κι εμείς την Καππαδόκισσα κούκλα της γιαγιάς της μάγισσας  που έρχεται «από έναν μαγικό τόπο, με πετρωμένες νεράιδες και άνεμο που σχηματίζει γλυπτά στα βράχια», αλλά και τη Ρωσίδα μπάμπουσκα, την Αϊσέ από το Μαρόκο, την Κάρεν από τη Δανία, έναν Τουαρέγκ, τη μελαγχολική Ιρέν από τη Βιέννη… Που της λείπει η αδερφή της.  Η Έλενα θα φτιάξει κι αυτή μια κούκλα. Την «Απουσία» για να τη χαρίσει στη Μάγια- μάγισσα καθώς τελειώνουν οι διακοπές και θα αποχωριστούν. Όμως κάπου εκεί όλα θα αλλάξουν. Και η Μπεατρίς η αδερφή της Ιρέν, θα ονειρευτεί την Έλενα κι έτσι θα βρεθεί κοντά τους. Η «Απουσία» και η «Μοναξιά» θα γίνουν «Παρουσία». Μια γόνιμη μελαγχολία διαπερνά το βιβλίο και μας βοηθά να στρέψουμε κι εμείς το βλέμμα μας στην παιδική ευαισθησία και μοναξιά. Που οι μεγάλοι συχνά παραβλέπουν, ξεχνώντας τι τους συνέβαινε όταν ήταν παιδιά…

 

 

 

…Από το μοναχικό κορίτσι στο αγόρι που δεν αγαπούσε  το όνομά του. Η Κωνσταντίνα Αρμενιάκου, με το βιβλίο της «Δε μ’ αρέσει το όνομά μου» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας με την όμορφη εικονογράφηση της Αιμιλίας Κονταίου, μας μιλά για την αυτοεκτίμηση που σίγουρα βοηθά και στο να ξεπεράσουμε τους φόβους μας. Ο ήρωάς της ο Ζαχαρίας υποφέρει λόγω …ονόματος. «Ζαχαρίας – ζάχαρη» τον κοροϊδεύουν οι συμμαθητές του. Και πολύ θα ήθελε να το αλλάξει. Φτάνει ακόμη και στο ληξιαρχείο απελπισμένος, αλλά δεν καταφέρνει τίποτα. Αυτός που θα τον κάνει να αλλάξει γνώμη είναι ο παππούς του, ο Ζαχαρίας. Τον συμφιλιώνει με το όνομά του και του δείχνει με ποιόν τρόπο ο καθένας μας είναι ξεχωριστός. Μια όμορφη και τόσο καθημερινή ιστορία, που θα τη χαρείτε διαβάζοντας.

 

 

Γιατί το διάβασμα είναι μια όμορφη περιπέτεια!

 

Costas Stoforos – Editor

 

 

29,633 total views, 152 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Αναζητώντας το τέλος του ορίζοντα, γράφει η Χριστίνα Λιναρδάκη [Το ανατολικό τέλος, Ελένη Γαλάνη]

  It would be the same at the end of the journey, If you came at night like a broken...

Close