Το σιδηρούν πρόσωπο του πόθου, της Αναστασίας Δημητροπούλου [ Μυρτιώτισσα, Θεώνη Δρακοπούλου]

By  |  0 Comments

Δεν ήταν απο τα ευτυχισμένα παιδιά, όχι δεν ήταν. Ούτε έπαιζε, ούτε γελούσε. Μια θλίψη ανασάλευε μονάχα μες στο αγριόμελο των ματιών της, έγνεφε στους ήλιους της παιδικής της ηλικίας τις αυγές, και κάθε μούχρωμα που αυτοί έκλιναν προς τις αεικίνητες θαλασσινές κουκέτες τους, τούτη η θλίψη γινόταν η αιτία των καυτών δακρύων που αυλάκωναν τα μάγουλά της.

Ο διπλωμάτης πατέρας της διέκρινε απο νωρίς την αγάπη της για το θέατρο και την ποίηση, κι όσο τη βοήθησε να κυνηγήσει το όνειρό της με δραματικές σπουδές στη Σχολή Χιλλ και επιπλέον μαθήματα στη Βασιλική Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, άλλο τόσο το απομάκρυνε αριστοτεχνικά απο κοντά της, παντρεύοντάς την σε νεαρή ηλικία με έναν άντρα που ενώ ήταν ευγενής, δεν κατάφερε ποτέ να γίνει κύριος στα παλάτια της καρδιάς της.

Με το δημοσιογράφο Σπυρίδωνα Παππά, εγκαταστάθηκαν στο Παρίσι και απέκτησαν έναν γιο, τον Γιώργο, μες στο βλέμμα του οποίου, η Θεώνη Δρακοπούλου είδε απο νωρίς τα δικά της χορταριασμένα υποκριτικά όνειρα να αναγεννώνται και να ανθοφορούν. Το κορίτσι που αγάπησε τρελά και απαγορευμένα ο τριανταδιάχρονος Γρηγόριος Ξενόπουλος και για χάρη του παθιασμένου δεκαοχτάχρονου έρωτά της έγραψε το έργο του «Μυστικοί Αρραβώνες», η γυναίκα με τις ματαιωμένες καλλιτεχνικές φιλοδοξίες που ατύχησε στο βραχύβιο γάμο της, η στερνή αγαπημένη του φιλοπάτριδος ποιητή Λορέντζου Μαβίλη που έπεσε στη μάχη του Δρίσκου το 1912, και μία απο εκείνες τις τσακισμένες μητέρες που στερεύει μεμιάς το φως μέσα απο τα μάτια τους όταν χάνεται το άφθαρτο σπλάχνο τους απο τούτο τον γηραλέο και μουντό κόσμο, ή αλλιώς Μυρτιώτισσα, αποτελεί μία απο τις σημαντικότερες μορφές της ερωτικής ποίησης του μεσοπολέμου.

Η Μυρτιώτισσα γεννήθηκε το 1885 στο Μπεμπέκι και απεβίωσε το 1968 στην Αθήνα. Ήταν μια γυναίκα που αγαπήθηκε τόσο για τη σπάνια ομορφιά της όσο και για την πνευματική της καλλιέργεια. Στράφηκε στην ποίηση μόλις έχασε τον αγαπημένο της Λορέντζο Μαβίλη αλλά και τον γιο της, Γιώργο Παππά, σπουδαίο ηθοποιό του ελληνικού θεάτρου. Για τον έρωτά του η Μελίνα Μερκούρη έγινε ηθοποιός, για τον πρόωρο χαμό του, μόλις στα 49 του χρόνια, η ποιήτρια έγραψε το χρονικό «ο Γιώργος Παππάς στα παιδικά του χρόνια». Η πληγή στην καρδιά της δεν επουλώθηκε ποτέ.

Στην ποιητική τέχνη της γυναίκας με τα αμυγδαλωτά μάτια, τη στενή φιλία με τον Κωστή Παλαμά, τον Άγγελο Σικελιανό, τον Κωνσταντίνο Καβάφη, το αδελφικό δέσιμο με τη Μαρία Πολυδούρη και το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Μυρτιώτισσα, ο απονενοημένος έρωτας για τις σκιές του παρελθόντος μοιάζει με κολασμό. Τιμωρεί το έλλογο ον που έχει απομείνει μόνο του στη ζωή, όμως τονίζεται διαρκώς πως όποιος δεν διακατέχεται απο μεγάλα πάθη, είναι συναισθηματικά χρεοκοπημένος. Για την ποιήτρια πάθος είναι η οξυδέρκεια της καρδιάς, το νανούρισμα της λογικής στο λίκνο της παρόρμησης και της απόλυτης αγάπης. O χαμένος γυναικείος ίμερος ξυπνά μες στα γραπτά της σαν μωρό που γυρεύει τον μητρικό κόρφο στο μεσονύκτιο, ανατρέφεται πλάι στο φυσικό στοιχείο, αποτελεί θηλύκωμα στην καδένα των ανθρώπινων συναισθημάτων.

Τα πιο γνωστά της ποιήματα, εκείνα που θα λιγώνουν αιώνια την αναγνωστική ψυχή με το γλυκόπιοτο του έρωτα, είναι τα: «Σ’αγαπώ», μελοποιημένο απο το Μάνο Χατζιδάκι, «Θέλω να ξέρεις», «Έρωτας τάχα…», «Τα δώρα της αγάπης σου», ενώ ολοκληρωμένες ποιητικές συλλογές αποτελούν τα: «Τραγούδια» (1919), «Κίτρινες Φλόγες» (1925), «Δώρα Αγάπης» (1932, τιμημένο με το Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), «Κραυγές» (1939, τιμημένο με το Κρατικό Βραβείο), ενώ το 1953 κυκλοφόρησε συγκεντρωμένο το ποιητικό της έργο με τον τίτλο «Ποιήματα».

Ίσως ορισμένοι συγχέουν τα ποιήματα της Θεώνης Δρακοπούλου με ερωτικές επιστολές ή σελίδες ημερολογίου, εκεί όπου εκφράζονται περί έρωτος τα ανείπωτα και τα κρατά πάντα ασφαλή ένα μικρό λουκέτο με ένα ακόμη μικρότερο λεπτό κλειδί. Όμως είναι πολλά περισσότερα απο αυτό. Είναι του γλαφυρού λόγου τα βαρύτερα εργαλεία που σφυρηλατούν με τρυφερότητα και νοσταλγία το σιδηρούν πρόσωπο του ερωτικού πόθου για όσους δεν το έχουν αντικρίσει επαρκώς ή το έχουν απολέσει διά παντός. Με άλλα λόγια, το έργο της εξηγεί το φως στους εκ γενετής τυφλούς, τον λυρισμό στους ποιητικώς νωδούς, το όνειρο της αγάπης και το άλγος της απουσίας στους καθ’ έξιν άστοργους.

120,078 total views, 2 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Η Λένα Διβάνη απαντά στο Νέο Ερωτηματολόγιο του L

Σε ποιο έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας θα θέλατε να είχατε ζήσει; Θα έδινα τουλάχιστον 30 εβδομάδες της πραγματικής ζωής μου...

Close