Ο Θάνος Κάππας απαντά στο Νέο Eρωτηματολόγιο του L

By  |  0 Comments

Σε ποιο έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας θα θέλατε να είχατε ζήσει;

Στην Εφεύρεση του Μορέλ, του Αδόλφο Μπιόυ Κασάρες – θα ’θελα να δω από κοντά τη μηχανή, το παρεκκλήσι, την πισίνα, το μουσείο. Πετυχαίνω έτσι κι έναν διπλό εγκλωβισμό, στο παραισθητικό σύμπαν του βιβλίου αλλά και στην αιωνιότητα που εξασφαλίζει η μηχανή με την αέναη προβολή της. (Να δούμε τώρα πώς βγαίνουμε από εκεί.)

 

Με ποια από τα αντικείμενα που βρίσκονται πάνω στο γραφείο σας διατηρείτε μια φετιχιστική σχέση;

Με το i-pod classic – τι όμορφο αντικείμενο, το ανακάλυψα αφού είχε ανασταλεί η κυκλοφορία του – και με το φλυτζάνι του καφέ. Ο καφές, η στάθμη του οποίου κατεβαίνει σταδιακά ορίζοντας τον χρόνο της εργασίας ή της ανάπαυσης, είναι κομμάτι μας, ζει μαζί μας και του αξίζουν τα καλύτερα. (Γι’ αυτό κι αν κάποιος τον χύσει στο νεροχύτη προτού τελειώσει, νιώθουμε ότι πετάει ένα κομμάτι της πρόσφατης ιστορίας μας. Βαρβαρότητα!)

 

Λαμβάνετε υπόψη σας τις κριτικές ή θεωρείτε ότι οι κριτικοί είναι ευνούχοι που μιλούν για την ερωτική πράξη;

Οι πρώτες κριτικές που διάβασα στην εφηβεία ήταν εκείνες του Αργύρη Ζήλου, στον Ήχο, οι οποίες και μου εντυπώθηκαν βαθιά. Καθώς διαπίστωνα πως οι δίσκοι που επέλεγε δεν ήσαν πάντα το ίδιο επιδραστικοί όσο τα κείμενά του, αποφάσισα σχετικά νωρίς πως η κριτική είναι είδος αυτόνομο, το οποίο έμμεση μόνο σχέση διατηρεί με το κρινόμενο έργο και ως εκ τούτου μπορεί κανείς να την απολαμβάνει χωρίς προσδοκίες ή τύψεις. Νομίζω πως μια καλή κριτική είναι μια τέχνη των λέξεων εφάμιλλη με κάθε άλλη τέχνη του λόγου και μ’ αυτή την έννοια δεν αντιλαμβάνομαι καθόλου τον κριτικό σαν κάποιον που ξεροσταλιάζει στο κρύο ενώ σερβίρεται το δείπνο στο φωταγωγημένο σαλόνι. Η βιβλιοκριτική αποτελεί κομμάτι των λογοτεχνικών πραγμάτων της χώρας, σε ένα διπλό καθρέφτισμα: τα κρίνει αλλά και κρίνεται από εκείνα, τα επηρεάζει και επηρεάζεται. Είναι αυτονόητο λοιπόν, για να επιστρέψω στο ερώτημα, πως μια ουσιαστική προσέγγιση, μια κριτική ματιά από άνθρωπο με κατάρτιση και ευαισθησία, με αφορά και, βεβαίως, με τιμά.

 

Μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις ή η σωστή λέξη είναι χιλιάδες εικόνες;

Νομίζω πως η τέχνη των λέξεων και εκείνη των εικόνων είναι μη αναγώγιμες η μία στην άλλη, πολλώ δε μάλλον με όρους ποσότητας. Το είδος των θαυμάτων που παράγει η γλώσσα είναι άλλης τάξης, και τέλος πάντων, ίσως μπορούμε στην εποχή της εικόνας να μεροληπτήσουμε ελαφρώς λέγοντας πως το σύστημα των σημείων του λόγου και δη στην ποιητική του εκδοχή, αποτελεί κορυφαία έκφραση του ανθρώπινου πνεύματος.

 

Ποιον συγγραφέα θα χαστουκίζατε δημοσίως και ποιον θα φιλούσατε;

Θα φιλούσα όλα τα πρόσωπα που έσκυψαν πάνω από τις λέξεις με πραγματική αγωνία και αγάπη, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.

 

Με ποια φράση δεν θα μπορούσατε ποτέ να ξεκινήσετε ένα έργο σας;

Τρεμόπαιζε τ’ αχείλι, κειο του Απρίλη δείλι. (δεν ξέρω πώς ήρθε αυτό, αν και όσο το βλέπω αρχίζω να το συμπαθώ)

 

Αν ήσασταν ένα σημείο στίξης, ποιο θα ήταν αυτό;

Θα διαλέξω την άνω τελεία, που μ’ αρέσει πολύ.

 

Συνεχίστε τη φράση:  Μου λείπει…

….διαρκώς το καλοκαίρι, η αμεριμνησία που υπόσχεται και ποτέ δεν κατακτάται, η ζωή που αναβάλλεται.

 

Ποιο είναι το μεγαλύτερο ψέμα που σας έχουν πει;

Προσπαθώ να θυμηθώ, να σκεφτώ, όχι κάποιο ψέμα ακριβώς αλλά το είδος των προσδοκιών που διαψεύστηκαν στη ζωή. Νομίζω πως σ’ εμένα κατέρρευσε κατ’ αρχάς η ιδέα της μιας αλήθειας, ενός σχεδίου της δημιουργίας που θα μου δινόταν υπό τύπον αποκάλυψης. Το πίστευα πραγματικά και το περίμενα. Στη θέση του μπήκε μια προσπάθεια προσωπικής νοηματοδότησης της ζωής, χωρίς λαμπρά αποτελέσματα μέχρι στιγμής. Αλλά κι έτσι καλά είναι, θα δούμε.

 

Πότε θα γράψετε την αυτοβιογραφία σας;

Το επόμενο λεπτό. Ξεκινάω αμέσως:

  
 
Ο Θάνος Κάππας γεννήθηκε το 1962, μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη και σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή της Θεσσαλονίκης. Το 2003 ξεκίνησε να γράφει στο μπλογκ vita moderna, στην Athens Voice, σε εφημερίδες και περιοδικά. Το 2015 κυκλοφόρησε από την Εστία η συλλογή αφηγημάτων του «Πικρούτσικα-Πικρούτσικα». Εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση για είκοσι χρόνια περίπου.    
  
 L transparent
 
 
 

 

 

Είκοσι μικρά πεζά για τον τρόπο που η μνήμη επινοεί τη βιογραφία του συναισθήματος. Και άλλα είκοσι πεζά για τη σύγκρουση αυτού του συναισθήματος με μια καθημερινότητα τραγική και φαρσική ταυτόχρονα.

 

  

57,791 total views, 687 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
11ο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ – docfest: Τελετή Λήξης και Bραβεύσεις

Το 11ο Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ-Docfest ολοκληρώθηκε την Κυριακή 26 Νοεμβρίου. Η Τελετή Λήξης πραγματοποιήθηκε στις 20:00 στο Αμφιθέατρο Μεγάρου της...

Close