Οι Σκιές Συνεννοούνται Αιωνίως, του Γιάννη Αντιόχου

By  |  0 Comments

[…] τα κοστούμια που από τα είκοσι έξι μου φορούσα,

ακόμη για να πάω ντάλα καλοκαίρι

καθημερινές στο περίπτερο,

στην κοινωνία που τα δανείστηκε

από εκείνους που τα σκέφτηκαν

για να μην κρυώνουν, ως ένδειξη του κύρους

που μου είναι πια περιττό

καθότι επιτέλους ισχύω στην καθημερινότητα

χωρίς καμία φιλοδοξία

αφού ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του

προσωπική ιστορία

ασχέτως εάν όλοι γίναμε από γονείς

που ερωτεύονται όπως εμείς

πίνουμε τρώμε ξαπλώνουμε για να κοιμηθούμε·

τα βλέπω τώρα ξεχασμένα στην ντουλάπα.

Σαραντάρισα, πίνω καφέ ελληνικό,

όμως μου αρέσει και ο εσπρέσο.

 

Καλή τύχη.

 

Γιώργος Κ. Ψάλτης

Παναγιές Ελένες, Εκδόσεις Ίκαρος 2014

separator

Δεν είναι που όταν διαβάζει κανείς τα δεκαεπτά ποιήματα της ποιητικής σύνθεσης του Γιώργου Ψάλτη «Παναγιές Ελένες», εκδόσεις Ίκαρος 2014, νιώθει ένα βαθύ σούρσιμο στα μύχια του σώματος, σα να τον σκίζουν τα αγκίστρια των μεγάλων εξομολογητικών ποιητών.

Δεν είναι ούτε αυτή η Ελιοτική ιδιομορφία, που ο Ψάλτης έχει αναλάβει να υπηρετεί, εξωραΐζοντας την παρομοίωση, δημιουργώντας ένα καλειδοσκόπιο από εικόνες μέσα στα ποιήματά του, που ωστόσο καταφέρνει να σώζει την ίδια στιγμή και τη λογικότητα και το σημαίνον προτασιακό νόημα, το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν καταγράφεται ως μεταφορικό. Και είναι αλήθεια πως αυτή η μεταφορικότητα, είναι την ίδια στιγμή και τόσο συνεπής με τη λογικότητα, πράγμα σπάνιο για έναν ποιητή.

Είναι που ο Γιώργος Ψάλτης δεν κρύβεται πίσω από συμβατικά νοήματα, αλλά προάγει την κατανόηση του ποιήματός του και έτσι αναδύεται ο άγιος σκοπός που έχει κάθε ποιητής, ο δημιουργός ποιητής, να κατανοήσει δηλαδή ο ακροατής του, αυτό που πραγματικά έχει να του πει.

Δεν ξέρω τη βιογραφία του ποιητή, έτσι δεν μπορώ να αναλύσω, να αναγνώσω ή να παραναγνώσω το ποίημα. Ξέρω όμως πως το έργο που εκδίδεται και κυκλοφορεί αφορά πλέον τον αναγνώστη και χρησιμεύει στον ποιητή ως ένας τίτλος των περιεχόμενων του βίου του.

Αυτός ο βίος καταγράφεται σημαντικός και ίσως να αποτελεί και τον κορμό των περιεχομένων του Γιώργου Ψάλτη, αφού πρόκειται για ένα βιβλίο που περιλαμβάνει σημαντικά κεφάλαια ενός ήρωα, υποθέτω του ποιητή, από την παιδική του ηλικία μέχρι και σήμερα.

Η Μαρία, η Ελένη, η Ελένη και η Ελένη. Η Αξιοπρέπεια. Ένας τιτάνιος αγώνας να συνδεθεί μια βιωμένη εμπειρία ευτυχίας ως το ψευδεπίγραφο προϊόν της κοινωνικής σύμβασης. Και ο Γιώργος Ψάλτης τα καταφέρνει καλά, αφού αποδομεί μέσα από το βιωμένο του παρόν το «πρέπει» από την αξιοπρέπεια.

Κάθε ποίημα μοιάζει με την αγωνιώδη προσπάθεια να αναρριχηθεί από την ιλύ, μια θάλασσα χωρίς βυθό κάτω από τα σπίτια.

Ο ποιητής στροβιλίζει τον αναγνώστη με τέχνη μέσα στα όρια της κοινωνικής σύμβασης, καταστρέφει τα όρια, τα δεδομένα, τις σχέσεις, τις δομές προχωρώντας μέσα από επετείους σε αποδομήσεις του ίδιου τού είναι του.

Ένα οδοιπορικό προσωπικής οδύνης χρησιμοποιώντας τον πλέον εύληπτο μηχανισμό του ανθρώπου, τη μνήμη, όσο ακόμα τουλάχιστον τη διαθέτει, τη μνήμη που τις περισσότερες φορές αποτελεί την μεγαλύτερη παρανάγνωση των περιεχομένων του βίου μας.

Πέρα όμως από τη φιλολογική ή κριτική αποτίμηση του συνθετικού ποιήματος «Παναγιές Ελένες» του Γιώργου Ψάλτη θα ήθελα ίσως να το υπερτιτλίσει απλώς «Ελένες» και να συνεχίσει να πιστεύει σε όλα αυτά τα τυχαία φιλοσοφικά συναπαντήματα.

Του εύχομαι να βρίσκεται πάντα σε απόλυτη κατάφαση με τον εξαιρετικό του στίχο: «Οι σκιές συνεννοούνται αιωνίως».

Η.

Αυτό το παιδί που χρειάστηκε να γεννηθεί μόνο,
με πατέρα ανίκανο μαζί του να συνδεθεί, παραλίγο
εξώγαμο της μητέρας του που το θαύμασε
χωρίς να είναι βέβαιη για το λόγο, πεθαίνει απόψε
σε ένα λόφο, με τον πόνο του παλιού κρασιού –
δηλαδή του ξιδιού– που δεν ζήτησε ποτέ να πιει
καθότι δεν διψούσε εκτός για να μπορέσει να καταλάβει
όσα ίσχυσαν προτού προλάβει ο ίδιος να συμβεί
ως μακρόσυρτος βασιλιάς ενός λαού που αρνήθηκε
να πει την αλήθεια στον εαυτό του με συνέπεια
ποτέ να μην έχει οριστεί ως φυλή παρεκτός ενός Νόμου
που θεωρεί παράλληλα ανθρώπους και θεό οπότε πλέον
χρειάζεται να πει «τετέλεσται» ώστε επειγόντως
μες στους αιώνες να ενώσει τη γη με τον ουρανό
με σχήμα που δίνει ένας σταυρός.

psaltis_ikaros

Ψάλτης, Γιώργος Κ. Παναγιές Ελένες / Γιώργος Κ. Ψάλτης. – 1η έκδ. – Αθήνα: Ίκαρος, 2014. – 48σ. · 17×21εκ. ISBN 978-960-572-030-8 (Μαλακό εξώφυλλο)

201,204 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Οι φόβοι του Ιάσονα, του Παντελή Κυραμαργιού

Ο Ιάσονας γεννήθηκε σε ένα χωριό της Βορειοδυτικής Ελλάδας. Το όνομα του δεν αποτελεί κληρονομιά από τους παππούδες του. Οφείλεται...

Close