Τραγούδια ακινησίας, γράφει ο Δημήτρης Σωτάκης [Τα Δευτερόλεπτα των Ζωντανών Στιγμών, Έλενα Πολυγένη]

By  |  0 Comments

Ένας ύμνος στην τρυφερότητα είναι στην πραγματικότητα η ποίηση της Έλενας Πολυγένη. Ακόμα και στα ποιήματα της συλλογής που φαντάζουν περισσότερο με εκλογικευμένες λυρικές εκρήξεις, προϊόντα παρατήρησης και συνειδητή στάση της ποιήτριας απέναντι στον κόσμο, ακόμα κι εκεί αναδίδεται μια αίσθηση ενός απαλού αγγίγματος, μιας  ξεκάθαρης προσέγγισης στον άνθρωπο. Ξεκινάω με αυτή την παρατήρηση, γιατί την ίδια στιγμή υπάρχουν ποιήματα της που μας παρασύρουν διαρκώς σε μια εκκωφαντική συγκίνηση «Το παιδί δε μεγαλώνει. Ξέμεινε μέσα στην τσέπη του παλτού μας. Ψάχνει κέρματα και ξεχασμένες τσίχλες/ Το παιδί μίκρυνε, μίκρυνε πολύ. Πήρε τις διαστάσεις οδοντογλυφίδας/Η καρδιά του πάλλεται στη φούχτα μου σαν ένα παλιό, φτηνό τρανζιστοράκι.»

” Τα ποιήματα είναι πτώσεις αλλά και απογειώσεις, ένα συνεχές σφυροκόπημα των αισθήσεων, μα και εδώ η Πολυγένη διαγράφει μια παλινδρομική κίνηση, από την απόλυτη ήττα της συνείδησης, στον ανακουφιστικό θρίαμβο της καρδιάς”

Συχνά, τη συλλογή διατρέχει μια αλληλουχία εικόνων, μοιάζουν με θολές, ονειρικές εντυπώσεις, μικροσκοπικά φιλμάκια που περνάνε με ταχύτητα μπροστά απ’ τα μάτια μας, υπερτονίζοντας τη σχέση της Πολυγένη με τον θάνατο, αλλά την ίδια στιγμή με τη λαχτάρα για τη ζωή, μια μόνιμη καρδιακή υπερένταση, οι λέξεις όπως απλώνονται στο χαρτί η μία μετά την άλλη, μοιάζουν με κραυγή βοήθειας, όμως μια παράλληλη ανάγνωση ουρλιάζει την επιθυμία για ευδαιμονία, μια επιθυμία που φαινομενικά καταπλακώνεται από την αναπηρία της ανθρώπινης φύσης για την ολοκληρωτική κατάκτηση της ευτυχίας. Τα ποιήματα είναι πτώσεις αλλά και απογειώσεις, ένα συνεχές σφυροκόπημα των αισθήσεων, μα και εδώ η Πολυγένη διαγράφει μια παλινδρομική κίνηση, από την απόλυτη ήττα της συνείδησης, στον ανακουφιστικό θρίαμβο της καρδιάς «Κοιμήθηκα κι ονειρεύτηκα πως μου είχαν στείλει ένα γράμμα. Ήτανε λέει απ’ τον άνθρωπο που πρόωρα γέρναγε, σε ξένο τόπο. Ξύπνησα μ’ ένα τρίξιμο: το χαρτί η πόρτα σκληρά παπούτσια-το μήνυμα Μου έφευγαν πάντοτε πράγματα από τα χέρια».

Η Έλενα Πολυγένη καταφέρνει να είναι συνεπής με τις προσωπικές «συμφορές» και τα «φαντάσματα» που κατατρύχουν την ποίησή της. Η συνέπεια είναι αδιαπραγμάτευτα γλωσσική, αφού καταφέρνει να σχηματοποιήσει ένα στέρεο λεκτικό και υφολογικό οικοδόμημα, μένοντας πιστή στη φόρμα που χαρακτηρίζει το μεγαλύτερο σώμα των ποιημάτων, ευάριθμοι στίχοι, λιτότητα, δημιουργία εικόνων, λανθάνων πεσιμισμός, μα κυρίως πρόκειται για μια ηθική συνέπεια που εν τέλει κάνει σαφέστερες τις προθέσεις της, προθανάτια αγωνία λουσμένη με ένα εγκόσμιο χάδι, με την ταυτόχρονη ανάγκη για ήπια επιβίωση.

” Η Έλενα Πολυγένη στέκεται ανυπεράσπιστη μπροστά σε ένα εικονικό θύτη, αναφέρεται στους ένδοξους ηττημένους, σε όσους θριαμβεύουν κυνηγημένοι από τη θηριωδία της ύπαρξης”

Δεν είναι λίγες φορές που η ποιήτρια ξεδιπλώνει τις ποιητικές της αρετές με μια «συμπερασματική» περιγραφική μέθοδο, συχνά τα ποιήματα της συλλογής ακολουθούν μια οδό, μια συνάφεια, μια γραμμική σειρά στο τέλος της οποίας εξάγεται ένα συμπέρασμα για τον ψυχισμό της Πολυγένη, αλλά και του αναγνώστη, ο οποίος παρακολουθεί αυτό το ξεδίπλωμα του κουβαριού λέξεων και φραστικών κατασκευών. Η Έλενα Πολυγένη στέκεται ανυπεράσπιστη μπροστά σε ένα εικονικό θύτη, αναφέρεται στους ένδοξους ηττημένους, σε όσους θριαμβεύουν κυνηγημένοι από τη θηριωδία της ύπαρξης Εμείς, οι μικροί, κρυφτήκαμε στους αχυρώνες. Τα χέρια μας ανίκανα ν’ ανοίξουν τη βρύση. Μας έμεινε μόνο το κλειδί της αρνήσεως. Το σπρώξαμε μέσα στα κλειστά στόματά μας. Ήταν ο μόνος τρόπος-πονώντας πολύ-να πούμε το όχι.

 

 

 

Dimitris Sotakis – Editor

 

 

55,507 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Μέσα από διαρκή αναστοχασμό, γράφει η Χριστίνα Λιναρδάκη [Carmen et error, Αντώνης Ζέρβας]

Από μικρός ο Αντώνης Ζέρβας αρνιόταν τον τίτλο του ποιητή, όπως εννοείται ευρέως. Για κείνον η ποίηση ήταν ανέκαθεν πάλη,...

Close