Λογοτεχνία: έξοδος κινδύνου ή πύλες παραδείσου; της Σωτηρίας Γεωργαντή

By  |  0 Comments

Η τέχνη του λόγου, όταν καταφέρνει να είναι αρκετά πειστική και αρκούντως γοητευτική, οικοδομεί εκ του μη όντος έναν τόπο αλλού, μια παράλληλη πραγματικότητα –φτιαγμένη από λόγια τυπωμένα σε χαρτί– που  ξεχειλίζει ομορφιά.

Η ανταμοιβή της επίσκεψης σε αυτό το μαγικό μέρος είναι ανεκτίμητη, ωστόσο δεν πρόκειται πάντα για ελεύθερη επιλογή. Πολλές φορές συνιστά απλώς την έκφραση μιας ανάγκης για διαφυγή από όσα θλίβουν και ασχημαίνουν τη ζωή.

Σαν ένα ταξίδι σε μέρος εξωτικό, που ξεκουράζει το μυαλό, γεμίζει τα μάτια με ομορφιές και την καρδιά με συναισθήματα, έτσι και το διάβασμα έχει τη δύναμη να μεταφέρει τον αφοσιωμένο αναγνώστη κάπου αλλού. Αν όμως ο εξωτικός προορισμός μοιάζει τόσο μαγευτικός, ιδίως σε σύγκριση με το σημείο αφετηρίας, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τη συνέχεια…

Κατ’ αρχάς, ο αναγνώστης μπορεί να αποφασίσει να μείνει για πάντα στον παραμυθένιο κόσμο που μόλις ανακάλυψε, και να εγκαταλείψει την πραγματικότητα με τις έγνοιες και τις ανάγκες της. Υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν ότι οι ιστορίες που διαβάζουν είναι πολύ πιο κοντά τους από όσα εκτυλίσσονται τριγύρω τους, στην πραγματική ζωή. Με αυτόν τον τρόπο, σαν φευγαλέο όνειρο περνάει η καθημερινότητα μέχρι να έρθει η ώρα να καταφύγουν στο αγαπημένο τους ανάγνωσμα.

Η άρνηση εμπλοκής με την πραγματικότητα χάριν ενός ιδεατού κόσμου είναι μόνο η αρχή. Μια ακόμα πιο υποδόρια συνέπεια είναι η σύγχυση της μυθοπλασίας με τον εξωτερικό κόσμο. Τα κοινά σημεία μεταξύ λογοτεχνίας και ζωής είναι αναμφισβήτητα, και σε αυτά, άλλωστε, ίσως οφείλεται και η βαθιά συγκίνηση που μπορεί να προξενήσει μια φανταστική ιστορία. Ωστόσο, η αλήθεια που κομίζει ένας συγγραφέας με τα γραπτά του δεν μπορεί πάντα να διασφαλιστεί. Αν κάποιος κάνει το λάθος να καταφεύγει άκριτα σε παραλληλισμούς μεταξύ τέχνης και ζωής, κινδυνεύει να υποπέσει σε λογικά σφάλματα και εντέλει να εγκλωβιστεί σε μια σειρά συλλογισμών οι οποίοι, έχοντας λανθασμένη βάση, δεν οδηγούν πουθενά.

“Άφησέ με να ‘ρθω μαζί σου” ικέτευε, ξανά και ξανά, η Γυναίκα με τα Μαύρα στη “Σονάτα του Σεληνόφωτος” του Γιάννη Ρίτσου. Κάπως έτσι απευθύνουν κάποιοι τις ικεσίες τους στη λογοτεχνία, ίσως από κούραση, ίσως από παραίτηση, ίσως από δειλία. Η μαγεία της τέχνης, όμως, αξίζει και μπορεί να είναι αυταξία και αυτοσκοπός, όχι απλώς ένα δεκανίκι.

Η τέχνη μπορεί να στολίσει τη ζωή, να πλουτίσει την ψυχή και να ακονίσει το μυαλό. Και η ζωή είναι εδώ, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την ουσιαστική ανάγνωση της τέχνης, και ταυτόχρονα αποκτώντας νέα βάθη και ύψη χάρη σε αυτήν, σε έναν ατέρμονα χορό που μπορεί να στηρίζεται γερά στο χώμα και ταυτόχρονα να φτάνει –στους στροβιλισμούς του επάνω– ως τους αιθέρες.

1,462 total views, 1 views today

Σχόλια

Σχόλια

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Literature.gr ενθαρρύνει τους αναγνώστες να εκφράζουν τις απόψεις τους μέσα από την ιστοσελίδα μας. Παρακαλούμε όμως τα κείμενα σας να είναι σύντομα, μη υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους και να γράφονται στην όμορφη Ελληνική μας γλώσσα. Όλα τα άρθρα στο Literature.gr φέρουν την ευθύνη του υπογράφοντα.
 

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Το site www.literature.gr χρησιμοποιεί cookies από το Google για την παροχή των υπηρεσιών του, για την εξατομίκευση διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας. Η Google κοινοποιεί πληροφορίες σχετικά με την από μέρους σας χρήση αυτού του ιστότοπου. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookies. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close

Read previous post:
Το κόκκινο τσίρκο, της Λίνας Πανταλέων

«Ο πρώτος και απλούστερος κανόνας της τέχνης του κλόουν είναι να πέφτεις στα μαλακά πάνω στον φιόγκο». Ο Πραβιέν Σεργκέγεβιτς...

Close